De energievreter die conflictvermijding heet

De energievreter die conflictvermijding heet

Soms ben je er ineens. Soms ben je er wel, maar doe ik net alsof je er niet bent. De andere keer weet ik dat je er bent, omdat je een hele grote plaats wilt innemen. Je wilt zelfs zo’n grote plaats innemen, dat het alleen nog om jou gaat.

Jij bent de angst voor disharmonie. De angst dat de sfeer zomaar omslaat, zonder aankondiging. Bij jou hoort dat ik mijn best doe om naar de buitenwereld goed te zijn. Zodat ik de kans op disharmonie zo klein mogelijk maak. Goed zijn is ook mijn gevoelens inhouden om geen aanleiding te geven tot een meningsverschil. Ik was me hiervan bewust en ik vond het geen verkeerd iets. Het is immers een prima iets om ruzie te voorkomen? Om ervoor te zeggen dat er “vrede op aarde is” en dat jij alles zult doen om daaraan mee te werken?

Later toen ik in therapie ging, leerde ik dat conflicten nodig zijn om ons te vormen. Dat het een teken is dat je open geweest bent. Dat je erdoor leert zelfvertrouwen te hebben en assertief te zijn. Maar die redenen gaan er bij mij nog steeds niet in. Ze zijn in zwaarte in ieder geval veel minder zwaarwegend dan dat waar mijn angst me voor waarschuwt. Die waarschuwt voor onvoorspelbaarheid bij boze mensen. Voor onverwachte harde woorden en ze niet meer terug kunnen nemen. Voor dagenlang ruzie en er niet meer uitkomen. Want zo ging het vroeger.

Als er vroeger ruzie was in huis, ging het over in dagenlang zwijgen, schreeuwen, of een combinatie van beiden. En nee, dat ging niet over cruciale dingen. Het ging over een TV die niet was uitgezet. Over een te koude maaltijd. Of als de telefoon niet opgenomen was. Alles kon ruzie geven. Alles kon drama geven, zelfs zo dramatisch dat bij zo’n ruzie allerlei dingen erbij werden gehaald die er totaal niet mee te maken hadden. Ruzie was oorlog in huis. Ruzie was overleven. Het was op eieren lopen en zo weinig mogelijk aanstoot geven. Want dan zou ik de volle laag krijgen. Dan werd ik ook betrokken in de oorlog. Dus nee, ik kan disharmonie en ruzie absoluut niet als iets positiefs zien. En al helemaal niet als iets waar ik wat van leer.

Ook al zit in niet meer in die situatie en woon ik niet meer thuis, ik ben nog wel met regelmaat bang voor conflicten. Vooral als ik meen dat het gezicht van de ander verraadt te gaan ontploffen als ik niet snel iets doe om dat te voorkomen. Of als mijn baas chagrijnig is. Of als een vriendin zegt dat we het “ergens over moeten hebben.” Het is voor mij erg moeilijk om mijn ware gevoelens en gedachten te delen bij een conflict. En dat kan de ander weer frustreren, omdat ik dan niet open ben en niet zegt wat ik echt denk of voel.

Wat ik nu probeer te leren is dat het nu niet meer vroeger is. Dat wat vroeger gebeurde niet normaal was. Dat ik nu met andere mensen te maken hebt. Wat vooral helpend is, is niet van mezelf te verwachten dat ik conflicten voorkom. Dat ik niet alles goed kan doen voor anderen. Dat die hoge eisen aan mezelf heus niet helpen om ruzie te voorkomen. Dat ruzie helemaal niet alles over mij zegt en ook wat over de ander.

Ik probeer kortom op een volwassen manier met relaties om te gaan en niet al mijn energie te verspillen omdat ik denk dat ik daardoor kan voorkomen dat anderen me afwijzen of ineens van me weggaan.

Zeker, soms ben je er ineens weer. Vooral als ik niet weet wat ik van mensen kan verwachten. Als de situatie nieuw is, of als ik van alles op mezelf betrek wat helemaal niets met mij te maken heeft. Maar steeds meer weet ik dat het niet de waarheid is. Dat het een idee is wat gevormd is door de omstandigheden. Dat ik er niets aan kon doen.

Dit laatste is misschien nog wel het belangrijkste om steeds voor mezelf te herhalen. Als ik daarin geloof, zal ik steeds meer kunnen zien dat conflicten ook ademruimte kunnen geven. Dat ze niet zeggen dat ik niet oké ben. Dus dat ik ze ook niet hoef te vermijden door alles goed te doen. Ik wens dat jou als lezer ook van harte toe.

Lees ook:

  • flower blossom bloom blue 70353

    Want ik wil vergeten. Ik wil vergeten dat ik niets waard was, sociaal gehandicapt, en scheldwoorden die ik niet wil herhalen. Ik wil de herhaling in mijn hoofd vergeten. Ik wil de walging die ik…

  • Bucketlist

    Verschillende betekenissen gekoppeld aan een woord. In eerste instantie denk je bij bucketlist aan dingen die je gedaan moet hebben voor je dood gaat. Daar kan een oneindig lange lijst uit ontstaan. Ik vind het…

  • Mailen is mijn therapie

    Met psychische problemen is het vaak zo dat je moet praten. Nu is praten vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Het is de zoveelste afspraak bij de zoveelste behandelaar. Elke keer worden er zoveel vragen gesteld,…

3 reacties

  1. Dank je wel voor je verhaal, heel herkenbaar en moeilijk om af te leren , die angst.
    Ik ben nu 60 jr en heb er nog steeds, al is het minder, last van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.