De eerste stap

Het slechtste wat ik kan doen, is me terugtrekken. Mezelf isoleren. Als ik iets geleerd heb van de therapieën die ik volgde (en nog steeds volg), dan is het dat in contact zijn en blijven van levensbelang is. Daarom besloot ik te gaan bloggen over mijn psychische uitdagingen. Een dagboek schrijven is alsof je tegen een muur praat. Door te bloggen deel ik mijn angsten, onzekerheden en twijfels met anderen. Dus besloot ik schrijver te worden bij dsmmeisjes.

Direct na het ontvangen van de inloggegevens begon ik mijn eerste blogpost te schrijven. Voor ik het wist was ik honderden woorden verder. Ik liep helemaal leeg. Maar het stuk aanbieden voor beoordeling is een ander verhaal. Ik wil open en eerlijk schrijven over wat mij bezighoudt. Over mijn angsten, onzekerheden, twijfels en mijn bij vlagen in alle hevigheid terugkerende zwaarmoedigheid. Ik wil alleen ook dat het géén tranentrekkend huilverhaal wordt. Kortom, de lat ligt hoog en de innerlijke criticus laat zich zeer luidruchtig horen.

Dus gooide ik alles wat ik geschreven had weg en begon opnieuw. Wie zit er nu te wachten op een artikel waarin ik in vogelvlucht eventjes mijn hele levensgeschiedenis uit de doeken doe? Niemand toch? Bovendien is dat ook wel héél egocentrisch. Nee, mijn levensverhaal in een notendop is geen goed begin als schrijver. Dat moet anders. Dat kan anders. Dus begon ik weer opnieuw. Na eerst mijn biografie geschreven te hebben zit ik nu opnieuw voor de computer. Dit keer kies ik voor de organische stijl van schrijven, oftewel gewoon schrijven wat in me opkomt. Waarom wil ik zo nodig bloggen over mijn psychische uitdagingen? Is het egocentrisme? Is het iets anders?

Voor mij is het belangrijkste dat ik mijn verhaal met anderen kan delen. Anoniem, omdat ik mij bij te persoonlijke verhalen onder eigen naam te naakt en te kwetsbaar voel. Bovendien heb ik in de zeven jaar therapie (nee, wees gerust niet aan één stuk) geleerd dat in mijzelf keren en gedachten en gevoelens voor mezelf houden het stomste is wat ik kan doen. Het gaat er om in contact te treden met anderen. Om in contact te gaan en in contact te blijven. Verbinding mag dan het jeukwoord van deze tijd te zijn, met elkaar echt op een wezenlijke manier in verbinding staan is hét beste recept tegen isolement, depressie en dreigende waanzin.

Gisteren voelde ik me de hele dag behoorlijk goed. Alsof ik de hele wereld aan kon. Ik weet dat mijn hemelhoog juichende stemming vrij plotseling kan omslaan in ten diepste bedroefd zijn. Zo ook gisteren. Douchen schijnt verfrissend en vitaliserend te zijn. Toch gebeurt bij mij vaak het tegenovergestelde. In plaats van dat het mij een verkwikkend gevoel geeft, voel ik mij te vaak tijdens het douchen ineens ronduit zwaarmoedig worden. Ook dit keer. Ik stortte mentaal volledig in. Het huilen stond me nader dan het lachen.

Een depressie is het niet, denk ik. Daarvoor weet ik me te goed weer op te rapen en in beweging te zetten. Zo ook gisteren. Ik kleedde me aan en besloot spontaan ‘even’ te gaan wandelen. Met als gevolg dat ik twee en een half uur later doodleuk acht en een halve kilometer gelopen had. Tsja, daar schoot ik dus spontaan nogal in door. Mede dankzij de helende kracht van Spotify-muziek op mijn hoofdtelefoon was dit een wandeling die mij goed deed. In beweging zijn en blijven helpt. Zoals in contact zijn en blijven helpt. Voor mij zijn dat de twee belangrijkste redenen om hier te willen meeschrijven: om in beweging en in contact te zijn en te blijven.

2 Comments

  1. Prachtig geschreven, Bruno. Welkom hier!

    Knap dat je gaat proberen op deze manier in contact te blijven. Ik ben het met je eens. Verbinding zoeken is een goede remedie tegen in een isolement raken, hoe moeilijk ook!

    Blij om te lezen dat de wandeling je goed heeft gedaan. Hopelijk doet het bloggen hier ook iets voor je.

    Liefs,

    mij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.