De eerste keer

Ik ben Linda, en dit is de eerste keer dat ik probeer te schrijven over mezelf. Ik vind het behoorlijk lastig. Ik ga pas sinds kort naar de psycholoog, en ik heb nog moeite met erkennen dat sommige van mijn denkpatronen niet zo gezond zijn. Eén van mijn ‘dingetjes’ is dat ik mezelf continu, elk moment van de dag, vergelijk met anderen: “Zij heeft mooier haar, maar ik ben slanker, zij heeft zoveel meer gevoel voor humor, ik zwem sneller dan hem, ik ben absoluut dikker dan haar en hij kan echt veel beter Engels spreken dan ik”.

Je krijgt het idee. Alles heeft een orde, een hokje. Omdat ik altijd alles (onbewust) probeer te classificeren doe ik dat natuurlijk ook met mijn psychische gezondheid. Ik kwam tijdens het lezen van de berichten op deze website dan ook al snel tot de conclusie dat de mensen die hier iets schreven, in tegenstelling tot mezelf, wél echt verhalen hebben om te delen, wél recht van spreken hebben.

“Wat ga je ze vertellen Linda, dat je soms een beetje negatief bent? Dat je soms een beetje veel jezelf naar beneden haalt? En dat je dat soms fijn vindt?”

In mij vindt een continue strijd plaats waarin twee gedachten elkaar proberen te overschreeuwen: de ene zegt heel luid dat ik het waard ben om gehoord te worden, dat gedachten erger worden als je ze niet deelt, en dat mensen het niet erg vinden om te horen hoe het écht met je gaat. De andere zegt nog veel luider (want ouder en beter getraind) dat er niets aan de hand is, dat ik me aanstel, dat ik eens wat harder moet gaan werken in plaats van klagen, en dat ik hier alleen maar kom schrijven zodat ik aandacht krijg, die ik niet verdien.

Ik heb nog nooit aandacht besteed aan wat er allemaal in mijn hoofd omgaat, maar nu ik eindelijk begin door te krijgen dat er toch wel iets te vertellen valt maak ik het mezelf bijna onmogelijk. Ik voel me hier een indringer, die komt klagen over dat ze zich slecht voelt terwijl er niets aan de hand is. Ik wil zo graag mijn verhaal ergens kwijt, maar ben ook zo bang om gezien te worden als “degene die altijd zeurt”.

Ik ben Linda en ik ben voor het eerst op zoek naar geruststelling: dat ik me niet aanstel, dat er daadwerkelijk iets is, dat ik erover mag vertellen, en dat er misschien wel iemand is die luistert.

3 Comments

  1. Shawney

    Wauw Linda, wat een herkenbare blog. Zo heb ik eigenlijk ook jarenlang gedacht en dat vergelijken was (en soms ben) ik ook erg goed in. Ik merk wel dat ik steeds meer het gevoel heb dat ik er mag zijn en dat ik ook mijn verhaal mag delen. Heel goed dat je jouw eerste blog geschreven hebt, hier kun je echt heus alles kwijt. Lieve groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.