eenzaam

De eenzaamheid van een geheim

In deze blog gaat het over suïcidaliteit, zelfbeschadiging en seksueel misbruik.

Jarenlang heb ik een groot geheim gedragen, veel groter dan ik was. Ik ben seksueel misbruikt van mijn elfde tot en met mijn veertiende. Toen iemand uit mijn omgeving en hulpverleners eindelijk doorkregen dat er wat speelde is er veel druk op me gezet om dit geheim te onthullen. Maar het voelde nooit veilig genoeg om dit te doen. Ik woonde inmiddels in een crisisopvang binnen jeugdzorg en omdat ze ten einde raad waren en ik niet wilde vertellen wat er precies speelde, dreigden ze me weer naar huis te sturen. Dat hebben ze uiteindelijk ook gedaan.

Die avond deed ik mijn eerste zelfmoordpoging. Ik had een overdosis genomen en ik wist niet precies wat er zou gebeuren, of ik dood zou gaan of niet. Het enige wat ik wist is dat er weer wat zou gebeuren en dat ik door mijn actie weer veilig zou zijn. Terwijl ik in het ziekenhuis lag, zijn mijn dagboeken die verstopt lagen in mijn kledingkast doorgezocht. Daarin werd gevonden waar al voor werd gevreesd. Ik ben altijd voorzichtig geweest in wat ik opschreef over het misbruik, maar kennelijk was het genoeg informatie om te weten wie en wat.

Toen ik het ziekenhuis weer mocht verlaten, mocht ik terug naar de crisisopvang. Ik was bang dat de begeleiders daar boos op me zouden zijn, maar ze deden verrassend lief. Ik snapte er niks van. Al mijn vrijheden werden wel afgepakt. En pas dagen later kwam ik er achter dat mijn geheim inmiddels was gedeeld met het Meldpunt Kindermishandelig en de politie. Doodsbang was ik. En niemand stelde me echt gerust. Ik had het niet voor niets geheimgehouden. Al heb ik soms ook voorzichtige pogingen gedaan om het wel te vertellen. Maar de angst dat de vieze en nare dingen die hij met mij deed me net zo vies en slecht maakten, hield me stil. Ik had nachtmerries dat het uitkwam en iedereen aan zijn kant zou gaan staan. Dat niet hij maar ik degene zou zijn die gestraft zou worden. Het waren kinderangsten van een kind dat nog niet goed kon inschatten dat ook volwassenen het fout kunnen hebben.

De geheimhouding heeft me veel gekost. Behalve dat het me bijna mijn leven heeft gekost, heb ik mezelf jarenlang uitgehongerd en mijn lichaam beschadigd door mezelf te snijden. Omdat het misbruik begon aan het begin van mijn puberteit heb ik de verandering die mijn lichaam doormaakte altijd de schuld gegeven. Als ik die zou kunnen stoppen of terugdraaien, zou hij ook stoppen met aan mij te zitten. In een dun lichaam voelde ik me veiliger. Een schijnveiligheid, want het heeft nooit geholpen. Mijn woede en verdriet verdreef ik met het snijden. Iets wat me tijdelijk opluchtte, maar me nu littekens heeft gegeven die voor altijd zichtbaar zullen zijn.

Ik heb me zo intens eenzaam gevoeld, en vaak is het die eenzaamheid waar ik nog het meeste last van heb. Elke keer als ik net was misbruikt en ik onder de douche stond of in bed lag en niet in staat was om mezelf te troosten. En die eenzaamheid is nooit gestopt. Nadat mijn geheim was uitgekomen ging het niet weg. Dit omdat niemand er met me over praatte. Mijn familie niet en de hulpverleners niet. Uit bescherming voor mij heeft iedereen geprobeerd het te vergeten en verder te gaan. Maar ik heb dat nooit gekund, en ik weet zeker mijn familie ook niet. En de angst die ik had, de angst dat iedereen me nu wel slecht of vies zou vinden, werd nooit ontkracht. Het heeft altijd tussen mij en de mensen om me heen gestaan. Ik heb daardoor nooit durven vertrouwen dat mensen bij me zullen blijven. Als ze er immers achter zouden komen wat er was gebeurd, zouden ze me vast slecht en walgelijk vinden.

Pas de laatste jaren, nu ik een lieve vriend heb en een aantal hechte vriendinnen, begin ik langzamerhand te vertrouwen dat ik niet degene ben die de schuld hoeft te dragen. Het is zo verdrietig dat ik jarenlang bang geweest ben voor de reacties van anderen. En dat mensen die wel al van het misbruik wisten niet met mij durfden te praten. Ik snap dat dat moeilijk is. Toch zou ik mensen willen aanmoedigen om een slachtoffer toch altijd die mogelijkheid te bieden zonder iets op te dringen, telkens weer. Vaak heb ik wel willen praten, maar het kostte me zoveel moeite dat bijvoorbeeld drie kwartier bij een psycholoog niet genoeg tijd was om me over die drempel heen te helpen. Ik had de vragen ernaar nodig om erover te durven beginnen. Ik had telkens de bevestiging nodig dat het oké was, dat degene aan wie ik het vertelde me niet zou verlaten, niet anders over me zou gaan denken. En pas na die bevestiging honderd malen van mijn vriend gekregen te hebben kon ik het hem in stukjes en beetjes vertellen wat er was gebeurd in de ontelbare nachtelijke wandelingen die we ervoor hebben moeten maken. Uit mijn angst heb ik hem vaak weggeduwd en kreeg ik woedeaanvallen uit frustratie en angst, maar hij is altijd gebleven ook al duwde ik nog zo hard. Zo ben ik begonnen met vertrouwen en helen.

Het is niet mijn taak om het schuldgevoel en de schaamte langer te dragen, maar het zijne. Daarom deel ik nu dit verhaal. Voor mezelf, en hopelijk ook om anderen te helpen. Mijn geheim is nooit onthuld op mijn tempo. Maar nu neem ik toch eindelijk een stukje regie. Eindelijk voelt het goed om het te delen.