De diagnose verandert niet plots wie je bent

Toen ik met paniekaanvallen naar de huisarts ging, stuurde zij mij door naar een centrum voor ADHD. Ik zou daar getest worden. Tijdens de intake kwamen we er samen achter dat er meer aan de hand was dan alleen wat aandacht-problematiek. Destijds had ik nét mijn huidige vriend ontmoet. Ik was doodsbang. Terwijl ik psychisch uit elkaar getrokken werd in het centrum, zat ik andere dagen doodleuk te daten, te zuipen en te feesten. Lekker vermijdend gedrag.

Toen brak de dag aan dat ik een diagnose zou krijgen. Ik was bang dat mijn nieuwe crush erachter zou komen dat ik (in mijn ogen) ‘gek’ zou zijn. Hij mocht er niks van weten! Toch merkte hij dat er wat aan de hand was. Hij vroeg: ‘Waarom ben je zo stil en prikkelbaar vandaag? Wat is er aan de hand?’ Waarop ik antwoordde: ‘Vandaag ga ik naar de psychiater, en daar krijg ik een diagnose. Ze denken dat ik … eh … borderline heb.’ Ik durfde het woord bijna niet uit te spreken, maar ik wilde wel graag eerlijk zijn. Tot mijn grote verrassing en opluchting antwoordde hij:
Welk etiket ze ook op je plakken, je wordt niet opeens een ander mens, en wie je nu bent, daar ben ik dol op.’
Dat was zo lief!

Inmiddels zijn we bijna een jaar samen, en helpt hij mij nog elke dag door de therapie heen. Hij is mijn grootste steun en toeverlaat.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.