meisje dat schrijft

De diagnose borderline… en nu?

In april 2019 kreeg ik de diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis. Maar hoe voel ik me hier werkelijk bij? Hoe reageert de buitenwereld hierop? Gaat het ooit anders zijn?

Mijn gevoel

Het eerste wat ik dacht toen de psychiater de diagnose stelde was: oef. Ik kon eindelijk uitademen na al die jaren. Zelf hebben ze me er niet veel over verteld. Ik heb het allemaal zelf moeten opzoeken. Het was wel een verklaring waarom ik anders reageer of me anders voel dan anderen. Mijn emoties zijn veel sterker dan bij anderen. Ik reageer heftiger. De woede of borderline rage op z’n Engels. Na al de opluchting en het feit dat ik wat geruster was nu, begon ik ook wel na te denken. Er werd een sticker op mij geplakt. Ik werd in een groep geplaatst. Je weet wel, ‘een borderliner’. Moet ik me daarvoor schamen? Nee. Moet ik daar trots op zijn? Nee. Maar ik moet het ook niet onder stoelen of banken schuiven. Het is nu eenmaal zo. Ik heb een borderline persoonlijkheidsstoornis.

Reacties van de buitenwereld

Ik was wel bang hoe iedereen ging reageren. Buiten mama en papa durfde ik het nog niet echt persoonlijk vertellen tegen iemand. Dus schreef ik een blog hierover. Vanaf toen durfde ik het wel te zeggen. Met de gedachte dat ze het wel gelezen zullen hebben. En als het niet zo is, ach ja. Diegenen die het werkelijk hebben opgezocht toonden veel begrip. Sommigen bekeken me raar, alsof ik werkelijk ‘gek’ ben. Ik kreeg zowel positieve als negatieve reacties. Heb of had ik veel aan die positieve reacties? Dat weet ik niet. Ik moet ermee leren leven, en dat gaat best moeilijk worden. Heb of had ik veel aan die negatieve reacties? Nee. Alsof alles nog niet diep genoeg is gezonken. Maar ik moet de beide kanten erbij nemen. Bij alles zijn er mensen die je steunen en mensen die je neerhalen. Jammer genoeg.

Gaat het ooit anders zijn?

Ik weet het niet. Op dit moment heb ik het gevoel van niet. Ik ken geen andere ik. Ik ken geen andere gevoelens dan deze heftige. Ik ben bang om dit te verliezen eigenlijk. Omdat ik niet weet wie ik ben zonder de diagnose. Iedereen zegt maar dat ik ermee moet leven en dat ik een oplossing moet zoeken om de symptomen minder of zelfs weg te krijgen. Maar wil ik dat wel? Want wie ben ik zonder mijn borderline? Ik weet het niet. Iedereen wil een andere ik zien. De ik die ik nu ben is niet goed genoeg. Want ik hecht me te veel aan deze stoornis. Ze snappen niet dat ik deze stoornis momenteel als mijn identiteit zie. Want hoe zal het anders lopen? Wanneer is het wel goed genoeg? Ik moet tevreden zijn met wie ik ben, ik moet worden wie ik wil worden. De buitenwereld mag dat niet beslissen in mijn plaats. Je moet goed genoeg zijn voor jezelf, want voor iedereen anders goed genoeg zijn gaat nooit lukken.

Lees ook:

  • De diagnose verandert niet plots wie je bent

    Toen ik met paniekaanvallen naar de huisarts ging, stuurde zij mij door naar een centrum voor ADHD. Ik zou daar getest worden. Tijdens de intake kwamen we er samen achter dat er meer aan de…

  • Ik wil een diagnose

    Help me, ik wil een diagnose. Ik ben Sophie. Ik ben al meer dan drie jaar in therapie en ik heb nog steeds geen diagnose. Drie jaar geleden was het duidelijk anorexia nervosa en twee…

  • Onzichtbare pijn doet ook zeer

    Ik heb een heupblessure en loop op krukken. De hele wereld is lief voor me, want de kwaal is zichtbaar, de pijn invoelbaar. Maar wat de wereld niet ziet is dat deze lichamelijke pijn slechts…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.