rij met deuren

De deurbewaker

Ik heb gemerkt dat ik mij er de laatste tijd bewust van kan zijn dat ik Michael ben, de Michael die ik wil zijn. Helaas ben ik die Michael nog vaak genoeg niet. Ik val nog vaak terug in oude patronen die voor mij comfortabel zijn. Ik ben gelukkig mijn angst niet. Ik ben Michael en ik kan zeggen dat ik leef met een angststoornis, dat ik een verlatingsangst heb en dat ik last heb van onvoorspelbare stemmingswisselingen.

Dit is mijn waarheid en het helpt mij om te accepteren dat een situatie zo is, om vervolgens weer verder te gaan. Dingen zijn mij in mijn leven overkomen, het is nu aan mij om op te staan en de Michael te worden die ik wil zijn. En niet hoe een ander wil dat ik zal zijn. Ik pas mij nog vaak genoeg aan. Ik weet het. Het is wel minder geworden. Het kost tijd.

Het leven bestaat eigenlijk uit deuren. Althans zo ervaar ik dat. Een deur zou kunnen staan voor een nieuwe gebeurtenis, een nieuw persoon, een angst. Het hebben van angsten en mezelf confronteren met het aangaan van bepaalde angsten helpt me om een vrijer mens te zijn. Ik geloof dat iedere dag er een is die leidt naar herstel. Zolang ik min of meer accepteer wat ik heb, kan ik ergens aan werken.

Ik vind het moeilijk om mensen opnieuw toe te laten in mijn leven. Een bepaald jeugdtrauma dat in mijn familie nooit besproken is, heb ik met EMDR-therapie meer een plekje kunnen geven. Maar ik merk dat de situatie mij nog steeds in de weg zit om mensen toe te laten in mijn leven. Om echt een verbindende rol tussen mij en een ander te hebben. Het doet nog steeds verschrikkelijk veel pijn om mensen weg te zien gaan uit mijn leven. Tijdens het schrijven van dit stukje tekst komen er ook weer tranen.

Er nu zijn verschuivingen binnen de familie. Ik heb een bepaald schuldgevoel van mezelf weggenomen door mijn stiefopa te bezoeken na ongeveer 8 jaar. Ik heb een woord van dankbaarheid geuit voor de jaren dat hij ‘’een soort van vaderrol’’ in mijn leven had.

Ik heb nooit echte vriendschappen kunnen opbouwen. Ik wil vooral niet zielig gevonden worden. Ik ben ook redelijk egocentrisch ingesteld. Ik ben graag ook op mezelf. Maar toch mis ik het intiemere contact met mensen. Oppervlakkige gesprekken zijn voor mij haast niet meer aan de orde. Daarmee verrijk ik mijn eigen leven niet. Zo voel ik dat. Ik ben juist op zoek naar een betekenis van leven. Een betekenis van wie ik ben. Waarvoor ik sta. Welke stappen ik in de toekomst ga maken.

Ik ben altijd op mijn hoede voor de mensen die ik toelaat in mijn leven. Ik merk vaak dat de klap bij mij harder aankomt als een contact met iemand verwaarloost of dat iemand dat contact niet met mij wilt. Dat ik niet de aangewezen persoon ben. Dat doet mij heel veel pijn. En loslaten is nu net wat ik heel moeilijk vind. Wanneer geef ik op? En wanneer blijf ik doorzetten? Blijf ik geloven in een goede afloop met de beste uitkomst voor mij en voor een ander?

Voor mij is het de komende tijd erg zoeken en mezelf nog beter leren kennen. Dat doe ik graag. Ik steek graag tijd in mijn eigen persoonlijk groei. Ik verwacht vaak veel van een ander. Ik kan met recht spreken dat die verwachtingen grotendeels naar beneden zijn bijgesteld, alleen die lat ligt nog steeds te hoog. Ik weet dat gelukkig.

Ik heb sociale angst. Dankzij een gesprek met de psycholoog en door mijn eigen toedoen, kan ik de komende maanden werkervaring opdoen in de horeca. Niet dat daar mijn passie ligt. Het is meer dat ik nu op mensen moet gaan afstappen. Ik kan er niet minder onderuit. En natuurlijk is dit figuurlijk, maar ik doe er graag mijn best voor en ik ga graag die confrontatie met mijn angsten aan.

Dit is voor mij letterlijk een hele nieuwe uitdaging, een hele grote stap, een nieuwe deur die ik zelf wilde openen. En dat doet mij goed dat ik er achter sta. Dat ik dit wil. Dat ik mij daar bewust van ben.

Lees ook:

  • Kiezen voor het leven

    Kiezen voor het leven, het klinkt zo eenvoudig. Alsof je even bedenkt wat je nog moet halen in de supermarkt, of wat je nog even in huis moet doen voordat je to-do-list afgewerkt is. De…

  • Opnieuw leren leven

    Soms weet ik niet meer of ik al zo was, of dat ik zo geworden ben. Zo verlegen, zo gevoelig voor prikkels, zo angstig, zo mensenschuw. Zat het altijd al in me en was het…

  • Water gras

    Hoeveel vakken psychologie ik ook heb gevolgd, toen ik de term ‘sociale angst’ hoorde rinkelde er geen belletje. Ik vond deze les te oninteressant om op te slaan, of ik heb dit stukje van het…

1 reactie

  1. Werken in de horeca voor exposure, je hebt wel lef! Ik vond het ingewikkeld blijven, maar ik heb veel geleerd van in de horeca staan. Hopelijk heeft het op jou hetzelfde effect!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Koningsdag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.