vuurwerk

De dag dat ik dood zou gaan

Heb je last van suïcidale gedachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met de vrijwilligers van 113.

Oudejaarsavond was de dag dat ik dood zou gaan. Ik zou suïcide plegen en dat was het dan. Het was klaar, ik had mijn rol op deze wereld wel uitgespeeld. Ergens zo tussen het feestgedruis en het vuurwerk door, zou ik er stiekempjes tussenuit knijpen.

Zoals je merkt is er ergens iets mis gegaan in die planning en daar ben ik nu heel erg blij om. Want ik wilde niet dood, maar de depressie die op dat moment mijn hele leven overheerste probeerde me dat koste wat kost duidelijk te maken en me te overtuigen dat ik niet meer hoefde te leven.

Ik had mijn werk gedaan op de wereld, ik was gewoon niet meer nodig en begon een enorme last te worden voor iedereen. Vrienden hadden me niet eens uitgenodigd voor hun geweldige oudejaarsavondfeestjes, dus zo goed waren die vrienden niet en dus was ik overbodig. Verder: mijn zusje heeft een hele lieve vriend, dus ik hoef geen grote zus meer te zijn. Er is iemand die voor haar zal zorgen. Mijn moeder heeft een lieve man, ook daar geen zorgen meer. Voor Fleur de kat zou wel een nieuw huisje gevonden worden.

Peut was op vakantie, het was immers midden in de kerstvakantie en zij was lekker aan het genieten met haar gezin, wat ik haar ook gun. Reden om haar daar niet mee lastig te vallen. Bovendien: ik begon wel weer een enorm lastige patiënt te worden en dan had ze tenminste een plekje vrij voor iemand die niet zo hopeloos was als ik. Win-win dus.

Ik heb wel vaker suïcidale gedachten gehad, maar dat is prima, die waaien wel weer over, niet iets waar ik direct van in paniek raak. Ik begon me echt zorgen te maken toen ik in gedachte afscheid aan het nemen was van mijn yogajuf, zo ergens tussen kerst en oud en nieuw. Dit was niet goed. Dit ging verder dan een ‘gewone’ depressie, deze keer begon het gevaarlijk te worden. Maar hulp vragen? Mja, een beetje.

De plannen bleven die dagen groeien, werden gestroomlijnder, begon boodschappenlijstjes te maken en wilde eigenlijk de laatste ingewikkelde berekeningen maken zodat het ook zou lukken. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen weet ik niet, maar ik heb die berekeningen niet gedaan. Ergens was er nog een heel klein gezond stemmetje aanwezig: ‘Zolang ik niet gerekend heb, kan ik niet dood.’

Oudjaarsdag kwam. De plannen bleven, de wens bleef, maar het was wel gekoppeld aan die ene dag. Ik wist dat het gevaar waarschijnlijk grotendeels geweken was als ik op 1 januari wakker zou worden. Ik moest een truc met mijn hoofd uithalen. Mary Poppins draaide in de bios en ik heb lieve vriend F gevraagd om kaartjes voor 1 januari ergens ‘s middags te reserveren. Vroeg genoeg om niet de hele dag te hoeven wachten, laat genoeg om een eventuele kater nog weg te kunnen werken.

Hij reageerde niet direct, dus heb ik in een halve paniek de huisarts gebeld dat ik me heel rot voelde en of ik huisarts Dokter B op de een of andere manier kon spreken vandaag. Ze zat vol, maar ze zouden een telefonisch consult inplannen. Stiekem was ik heel blij dat ik niet langs hoefde, maar thuis kon blijven.

Nog voor Dokter B me belde, stuurde F me een berichtje dat hij kaartjes had gekocht. Ik had in ieder geval een afspraak de dag erna en die moet ik nakomen. Ik ben veel te bang om aan de kant gezet te worden als ik afspraken niet nakom. Dokter B belde niet lang daarna en zij heeft het meest geniale gedaan wat ze had kunnen doen. In plaats van in te gaan op mijn suïcidaliteit – en te checken of ik niet al hele domme dingen had gedaan – vroeg ze me direct naar mijn plannen voor de dag erna. Mary Poppins in de bioscoop. Leuk, vond ze. Welke film eigenlijk? Die oude? Nee, de nieuwe. Die oude had ze nog nooit gezien, terwijl ze (grove schatting) zo ongeveer de kinderleeftijd had toen die in de bios draaide. Of ik ‘s avonds even een mailtje wilde sturen met hoe ik de film vond, want zij wilde eigenlijk ook wel gaan. En weer had ik een afspraak te pakken.

Oudejaarsavond kwam en ging weer. Nee, het was niet leuk. Ja, ik was alleen. Ik heb mezelf in mijn eentje vreselijk bezat, maar dan kon ik mezelf in ieder geval niet meer van kant maken. Ik heb dingen zitten mixen die niet heel handig zijn. Ik heb geautomutileerd. Maar ik heb wel 1 januari gehaald. Een kleine week later stond er al een afspraak met een psychiater en zo kon ik verder weer bouwen, medicijnen aanpassen en nu is er qua stemming niets meer aan het handje.

Het is toch grappig hoe mijn hoofd werkt. Aan de ene kant er compleet van overtuigd zijn dat mijn leven klaar was en ook ergens geen rekening kunnen houden met de gevoelens van anderen en tegelijk ook zo bang zijn om afgewezen te worden op de dag erna, dat ik me wel aan mijn afspraken hield. Moest houden. Dokter B heeft keurig een mailtje van me gekregen over de film. Ik denk niet dat er veel nuttigs in stond, maar dat was ook het doel niet. F heeft naast me in de bios gezeten, terwijl mijn bierwalm de halve bios overnam.

Het was vreselijk, maar het heeft mij wel geleerd dat ik zelfs dit aankan. En dat ik dus de liefste F van de wereld heb en de allerbeste Dokter B van het ganze land. En weet je wat het leuke is: als ik het kan, kunnen anderen het ook. Wedden?

Lees ook:

  • Pijn van het verleden

    Er is verdriet. Pijn van het verleden. Van dat pubermeisje, gebroken en vol zelfhaat. Zij voelde zich duister en mentaal gebroken van alle pijn en verdriet waar ze doorheen moest. En soms is het alsof…

  • En dan de finale diagnose…

    Onze blogger Aurelia is 26 januari 2018 zelfverkozen gestorven na het doorlopen van een intensief euthanasieproject. Uit respect voor wat zij ons wilde vertellen kun je al haar blogs hier nalezen.  Trigger Warning - Deze…

  • cacti leaf cactus plant thorns 39314

    Ik ben er een kei in. Rampscenario's verzinnen. Ik had misschien wel beter rampenfilms kunnen maken, want wat er soms in mijn hoofd zich afspeelt is absoluut niet geschikt voor kinderen onder de zestien jaar.…

2 reacties

  1. Dit. Ik herken ze allemaal: de gedachten, de gevoelens en de acties. Je verlatingsangst gebruiken om je levensangst te verslaan. En dan is het allemaal ineens ook weer voorbij. Fijn om het ook eens van een ander te lezen, ondanks de heftigheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.