De banaan

Angststoornissen zijn geen pretje. Dat ze zo enorm als aanstellerij overkomen maakt dat ook niet veel beter, noch makkelijker met ze om te gaan. Elke dag zijn zij daar weer, om de boel ingewikkeld te maken vanaf het moment dat je wakker wordt totdat je jezelf weer in slaap gemedicaliseerd hebt.

Zo’n stoornis kan enorm verschillende groottes aannemen, verschillend van kleine angsten die je eigenlijk net zo goed de rest van je leven kan blijven vermijden tot dingen die zo heftig zijn dat ze je leven totaal beheersen.

Zo vind ik elk klein gesprekje, elke mogelijkheid tot een klein gesprekje zelfs nog stressvol. Vandaag raakte ik in paniek en begon ik te ratelen over mijn kleurenblind zijn (bedankt, boredpanda) tegen de lieve kassameid van de supermarkt om de hoek, ik was nog niet bijgekomen van het gesprek dat ontstond in de coffeeshop. Het zijn dingen waarvoor ik in therapie ben, en ik met verschillende mate van succes mee om kan gaan. Heel veel groter dan dit is nog steeds erg moeilijk, ik heb dan ook absoluut een constante drempel of muur om mij heen waarvan het vervelendst nog is dat ik daar andere mensen ook tot last ben of zelfs kwets.

De angst en de vermijding die daaruit komt kan zich los van dit soort zaken, waar een mens niet omheen komt, óók nog heel klein uiten. Hoe lang zou een mens kunnen volhouden nooit een blauw kledingstuk te kopen? Dit is geen goed voorbeeld want kleurenblind, pardon. Laat ik dan meteen tot de crux komen; de grote openbaring, het grote geheim, hetgeen wat ik zelfs de verschillende psychiaters, psychologen en geliefden in mijn leven niet heb durven vertellen ( al zullen sommigen van hen een vermoeden hebben gehad )

In mijn 28 jaren op aarde heb ik nog nooit van mijn leven een banaan gepeld.

Allereerst wil ik vanuit het diepste van mijn hart mijn excuses aanbieden voor ieder die mij ooit een banaan heeft aangeboden of deze voor mij heeft gekocht welke ik ‘later’ zou eten.

Verder voel ik mij genoodzaakt hierbij te vertellen dat ik banaan zelf erg lekker vind, ik zou deze (mits dus gepeld en klaar te eten) nooit zo vermijden. Het is het pellen zelf wat mij tegenhoud. De truc, het geheim, de sleutel om dit niet-verboden fruit te eten. Appels zijn makkelijk, onder de kraan en gaan.

Dit gaat dusdanig ver dat ik actief bananen pellen vermijd. Dat wanneer ik iemand een banaan zie vasthouden ik wegkijk, anders zou ik enkel enorm gaan staren en bestuderen. Op deze manier gun ik mijzelf zelfs de kleinste dingen niet. Een overdreven bewustzijn van elke uitspraak, handeling of gedachte. Een schaamte voor het bestaan.

Zolang ik mij kan heugen voelt het alsof dit een vaardigheid waarover ik wel zou moeten beschikken. Velen zullen het hiermee eens zijn. Maar de enorme schaamte die bij dat gevoel hoort heeft mij vooralsnog altijd tegengehouden dit ook echt te verhelpen.
Want kom op.
Een banaan.
Op een gegeven moment kan je het niet meer vragen. Er waren nog zoveel andere, grotere, dingen waar ik mij voor schaamde die eigenlijk eerst aan de beurt waren. Waar te beginnen? Hoe te beginnen? Het zelf dan maar onderzoeken?

Ik heb de opkomst van het internet meegemaakt, de eerste gitaarfilmpjes op youtube gezien en googelen is nu een werkwoord, maar ik heb nog niet aangedurfd dit daadwerkelijk in te typen op een computer en daarmee aan mijzelf toe te geven dat ook dit soort onnozele dingen een probleem in mijn leven kunnen zijn.

Het omgaan met geestesziek zijn is moeilijk. De ene keer is het beter te vermijden, te accepteren dat je bepaalde dingen niet kunt. Begrijpen dat je bepaalde medicijnen nodig hebt. Mensen proberen niet teveel lastig te vallen en zo ‘normaal’ mogelijk te zijn. Maar misschien is het soms juist wel goed om openhartig en eerlijk te zijn.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.