De automatische piloot is uitgevallen

Na 27 jaren overleven, zoeken, vallen en opstaan ben ik uitgeput, verward en misselijk. Er is bij mij nooit onderzoek eerder gedaan of een diagnose vastgesteld, helaas omdat ik alles zo goed wist te verbergen voor iedereen. Maar ik voelde mij van binnen altijd mislukt. Dat zorgde ervoor dat niemand ooit aan de bel getrokken heeft.

Twee maanden geleden kwam ik bij de huisarts met mijn paniekaanvallen die steeds heftiger werden. Ik besloot voor het eerst eerlijk te zijn tegen mijn huisarts en vertelde dat ik al langer dan 12 jaar blow en dat er wel meer speelt, al weet ik zelf ook niet precies wat. Ik kreeg oxezepam mee en dit voelde de eerste paar avonden heerlijk aan. Een nieuw middeltje waarmee ik de nachten heerlijk doorkwam.

Na een paar dagen ging ik alleen maar minder doen, minder eten en die druk in mijn hoofd was weer terug. Dit klopt toch niet dacht ik? Het duurde twee weken voordat ik de huisarts de juiste termen kon voorschotelen. Ik had zitten googelen en was voor het eerst mijn eigen psycholoog. Ik kwam van alles tegen waarin ik mijzelf herkende. Twee blaadjes schreef ik vol en heb ik meegenomen naar de huisarts. Ze stelde mij vragen die ik toen niet begreep en beantwoordde met nee. “Hoor jij stemmen?” was daar een van. Weer twee weken verder en inmiddels veel oxazepam als verslaving erbij voelde ik mij alleen maar slechter en slechter. De huisarts begreep mij niet en ik voelde mij wéér niet gehoord. Ondertussen viel ik af en eten lukte niet meer. Dit schreef de huisarts enkel bij de notities.

Ik moest het heft in eigen handen nemen en verder gaan zoeken. Via Psyned ben ik gaan zoeken naar een psycholoog in de buurt die voor mijn gevoel alle kennis in huis had om mee te kunnen denken. Binnen twee dagen kon ik er terecht. Het kostte veel geld, maar dat maakte me niet uit.

Hoe misselijk en beroerd ik mij ook voelde, ik ben er toch heen gegaan met hoop die mij anderhalf uur later weer ontnomen werd. Ik heb mijn verhaal zo eerlijk en bewust mogelijk gedaan. Van de hak op de tak proberen zoveel mogelijk info te geven over mijzelf en mijn kijk op de wereld. Ze keek me aan zei: “Meisje toch, ik zie je zitten, maar ik vraag me af waar je bent.”

Ik dacht dat het geweld om me heen vroeger de hoofdreden was waardoor ik alle stoornissen heb ontwikkeld en vroeg haar of ze niet alsnog met EMDR kon starten met mij. Dit kon zij niet doen omdat het mogelijk was dat ik weer in een psychose zou raken en zij geen crisisteam achter zich heeft staan. Ik kwam tot de conclusie dat ik elders hulp moest gaan zoeken. Ze dacht mee in allerlei hulpmiddelen, maar ze zei vooral: dit moet je niet willen.

In een van haar adviezen wees ze me op dsmmeisjes. Ik heb het boek Het mens achter de labels meteen besteld. Toen ik het boek binnenkreeg, heb ik vier uur lang zitten lezen en huilen. Ik heb mij nog nooit zo begrepen gevoeld. Uit elk verhaal kon ik wel wat stukjes halen die bij mij horen. Ik was overweldigd maar ook verbaasd omdat ik besefte dat een hechtingsstoornis, waar ik nooit van had gehoord, wel de meest kloppende info bevat in mijn situatie.

Ik maakte een nieuwe afspraak bij de huisarts en vertelde alles wat ik had gedaan en ontdekt. Ik vroeg om een doorverwijzing. Deze heb ik gekregen, voor Psytrec. Na wat onderzoek kwam ik erachter dat de wachtlijsten bij zulke plekken minimaal zes maanden zijn. Ik was in shock en kwam nog slechter de dagen door. Na overleg met het crisisteam werd er toch weer gezegd dat ik op de wachtlijst moest wachten en als overbrugging de oxezepam moest blijven gebruiken. Dit kon niet waar zijn. Met een verward hoofd moest ik op zoek naar ander hulp, en snel ook. Ik schakelde een zorgbemiddelaar in en kreeg na twe dagen te horen dat zij de wachttijd niet kunnen verkorten, helaas.

Na wat avonden emotionele verkilling en urenlang googelen kwam ik uit bij een andere ggz-instelling, waarbij stond vermeld dat er geen wachttijd is. Ben ik nou gek of klopt dit niet? Ik ben de volgende dag meteen gaan rondbellen en dit klopte. Wel had ik een verwijzing nodig. Ik sprak de zorgbemiddelaar en die vertelde mij dat 75% vergoed werd hiervan. Ik heb daarna mijn huisarts opgebeld en gevraagd waarom deze zorgverlener niet gecontracteerd is in mijn geval. Dit had ik gewoon zelf kunnen betalen, in plaats van zes maanden lijden met een benzo-verslaving erbij… “Dit is niet onze werkwijze,” was het antwoord, “maar ik maak wel gelijk een verwijzing voor je in het systeem.” Ik was stomverbaasd. Wat een werkwijze.

Vijf dagen geleden is de verwijzing in het systeem gezet en overmorgen heb ik mijn eerste intake. De afgelopen dagen ben ik dan ook blijven zoeken en zoeken op het internet. Het kwartje viel. Ik begreep waardoor mijn leven zo gelopen is en ik er geen grip op had.

Inmiddels ben ik 27 jaar en een alleenstaande moeder van een mooi meisje van acht. Ik heb geen diploma’s behaald of langdurige banen gehad, terwijl ik op de basischool vwo-advies kreeg. Op mijn zestiende ben ik van huis weggelopen. Ik heb jarenlang geen contact gehad met de familie. Geen vaste vriendinnen gehad. Ben nooit gelukkig ergens van worden. Ik ben heel erg onderontwikkeld en heb altijd chaos in mijn hoofd. Al jarenlang heb ik chronische klachten, zoals pijn in mijn onderrug waar niks uit kwam na een mri-scan.

Ook heb ik erg last van gaten in mijn geheugen. Ik las over schematherapie en heb zelfhulpboeken besteld en bestudeerd. Terwijl ik dit probeerde te doen, merkte ik dat ik heel veel vergat. Van alles wat ik lees op het internet en waarvan ik voel dat het klopt, maak ik screenshots. Ik besef inmiddels dat ik van alles drie screenshots heb gemaakt, omdat het elke keer binnenkwam als nieuwe informatie. Ik kan de informatie die ik binnenkrijg niet op de juiste manier meer verwerken, zo voelt het. Al jarenlang niet meer.

Ik heb momenteel zoveel vragen in mijn hoofd en weet niet wat ik moet zeggen of vertellen bij de psycholoog. Ik ben zo moe en gevoelloos geworden dat de woorden steeds minder worden. Het enige positieve nog is dat ik niet meer boos op mezelf ben. Ik wil graag gelukkig worden en mijn dochter een veilige hechting kunnen meegeven.

Lees ook:

  • troosten

    Daar ben je weer. Het knijpende gevoel. Ik blijf slikken om je weg te krijgen, maar je blijft duwen. Je laat tranen over mijn wang stromen en geeft mij geen ruimte. Je trekt naar mijn maag en vult het daar.…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer