De angst aangaan

Eerder heb ik een blog geschreven over mijn achterdocht dat ik in de gaten gehouden word door middel van camera’s, mensen die me achtervolgen, en spyware. De mate waarin deze achterdochtige gedachten me belemmeren verschilt per periode. Pas had ik een periode dat ik vooral bang was voor achtervolging op straat en camera’s buitenshuis om me in de gaten te houden. Ik merkte dat m’n ratio steeds meer ondersneeuwde onder m’n achterdocht.

Dus het was tijd om die achterdocht eens goed onderhanden te nemen. Nu helpt het voor mij vaak niet zo om in gesprek te gaan met mijn irreële gedachten, welke dat ook mogen zijn. Het helpt mij meer om figuurlijk of letterlijk een middelvinger op te steken naar wat voor belachelijke gedachte mijn hoofd ook bedenkt. Een dikke middelvinger van de psychologie naar angst is exposure.

Nu had ik indirect al wel wat exposure gedaan door bijvoorbeeld met sociale angst in een therapiegroep te gaan praten. Echter, nog nooit had ik heel bewust mezelf uitgedaagd om de angst uit te lokken en dan aan te gaan. Het werd tijd voor exposure. Oftewel, ik moest de angst in de ogen kijken en erachter komen dat dat wat ik vrees, niet uitkomt.

Disclaimer: Het klinkt nu alsof ik zelf bedacht om exposure te gaan doen, maar in feite was het mijn therapeut die zei dat ik maar een exposureplan moest schrijven en uitvoeren.

Dus puntje bij paaltje heb ik een exposureplan geschreven. Daarbij kwam dan weer perfectionisme kijken, maar goed, kon ik dat ook gelijk aanpakken. Uiteindelijk heb ik een aantal doelen opgesteld. Even voor de beeldvorming, voorbeelden van deze doelen zijn ‘als ik buiten loop, kijk ik niet achterom of ik word achtervolgd’ en ‘ik check niet op camera’s’.

Punt twee was om dit plan ook daadwerkelijk uit te voeren. Dus ik liep door de stad met m’n hoofd recht vooruit. M’n hoofd draaide overuren. Ik was bang, gespannen en onrustig. Loopt er iemand achter me? Ik moet echt achteromkijken om mezelf te beschermen. Het is gevaarlijk. Ieder moment kan iemand toeslaan en dan heb je het helemaal niet op tijd door, omdat je niet aan het checken bent. Shit, er komt een hardloper voorbij. Die had ik nog helemaal niet in het vizier. Gevaar! Wat gebeurt er achter me? Ik moet achteromkijken. En zo ging het nog een tijdje door. Ahum, een tijdje? De volle tijd dat ik buiten liep.

Het kostte doorzettingsvermogen om door te gaan met op deze manier m’n angst aangaan. Toch zette ik door en al snel merkte ik dat de angst minder werd. Nog steeds was ik bezig met wat er bijvoorbeeld achter me gebeurde, maar wel een stuk minder dan voordat ik aan de exposure begon. Het lukte me om steeds minder achterom te kijken en steeds minder te checken op camera’s. Een succeservaring.

En ja, om maar gelijk eerlijk te zijn: ik pas veiligheidsgedrag toe. (Veiligheidsgedrag betekent dat je dingen doet om toch te voorkomen dat het niet uitkomt waar je bang voor bent.) In mijn geval is veiligheidsgedrag dat ik heel welwillend ben om een stukje over het fietspad te lopen als ik mensen passeer. Voordat ik op het fietspad ga lopen, moet ik toch echt even achteromkijken of er een fietser aankomt. En voilà, een goede reden om toch even te checken of ik achtervolgd word.

Desondanks nam de angst wel af. Ja, de angst is er nog wel, maar deze is een stuk afgenomen. Ik ben nu niet meer constant bang als ik een rondje loop. Al met al vind ik exposure geen leuke vorm van therapie, maar het werkt wel goed en snel.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!