De allerlaatste keren

Ik ben voor voorlopig de allerlaatste keer onderweg naar mijn werk. In haast kocht ik afscheidscakejes voor de cliënten en een fles wijn voor mijn collega. Ik heb veel moeite met laatste keren, misschien nog wel meer moeite dan met eerste keren. De komende en de afgelopen dagen stonden volledig in het teken van laatste keren. De laatste keer naar de psycholoog, de laatste keer koffie met een goede vriend en de laatste keer andijviestamppot. Morgen ga ik voor voorlopig de laatste keer bij mijn oudste nicht eten. Vrijdag zie ik voor de voorlopig laatste keer het meisje waar ik stiekem heel erg verliefd op ben, om haar zaterdagmiddag gedag te kussen. Zaterdagavond klets ik voor de voorlopig laatste keer met mijn beste vriendin over koetjes, kalfjes en diepere onzinnigheden. En zondag zal ik voor voorlopig de laatste keer mijn moeder een knuffel geven.

Daarna is het tijd voor de doodenge allereerste keren. Voor het eerst alleen vliegen, voor het eerst in mijn eentje naar het buitenland, voor de eerste keer voet op Italiaanse bodem zetten, met de wetenschap voorlopig niet meer weg te gaan.

De afgelopen weken leef ik in een rollercoaster. Ik ben gek op achtbanen, kan er uren in vertoeven met veel plezier en het uitgillen van de pret. Maar soms gaat de achtbaan geloof ik iets te snel en voelt het alsof de veiligheidsgordel net niet goed is dichtgeklikt. Bang eruit te vallen en alles te breken. Mijn botten, mijn zelfvertrouwen, mijn hart.

Maar ik ga een avontuur aan. Ik ga voor het eerst van mijn leven iets doen, wat honderd procent van en voor mij alleen is. En ik kom terug als een ander mens. Daar ben ik van overtuigd. De Dikke Meneer met zijn banaan ga ik verdrijven met wijn, spaghetti en een Italiaanse zomerzon. Ik ben er namelijk achter dat dit best wel eens de goede remedie zou kunnen zijn. Alleen die laatste dagen ertegenaan hikken, dat is krankzinnig ingewikkeld. Ik schiet van de ene paniekaanval in de andere, sta soms op het punt de handdoek in de ring te gooien en pak met tranen in mijn ogen mijn koffer in, om vervolgens enthousiast en vrolijk een foto naar mijn Italiaanse hostmoeder te sturen. Want hoe eng ook: ik heb er ongelooflijk veel zin in.

Maar van mij mag het zondagavond 21.00 uur zijn. Dan zit ik met mijn tijdelijke familie limoncello te drinken en kan ik beginnen aan mijn leven als vrijgevochten Italiaanse vrouw.

En volg ik de mooiste raad op die er bestaat:

Segui il tuo cuore.

Volg je hart.

🇮🇹❤️

Deze blog verscheen ook op www.ciaoshawney.nl.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.