dsmmeisjes
Lijstje

De achterkant van mijn triggerlijstje

Ik ben nu voor het eerst in jaren drie weken zonder dat ik ergens onder behandeling sta. Mijn behandeling is afgerond en ik heb afscheid genomen van mijn therapeute. Dat gaat eigenlijk vrij goed. Ik kan dit en het zorgt ook voor niet te veel angst. Ik kan dit goed aan en heb dit eerder aangekund. Toch ligt er altijd iets op de loer waardoor het volledig kan omslaan. Er is vaak wel een oorzaak.

In jarenlange therapie heb ik alle inzichten wel in kaart gebracht. En daarbij ook een plan met gedrag wat ik dan wel moet inzetten als het weer misgaat. Telefoon wegleggen, een rondje lopen, iemand bellen, iets lekkers eten, een dekentje. Allemaal gouden tips voor zelfzorg pontificaal op mijn koelkast in de woonkamer. Daarnaast hangt een lijstje met mogelijke triggers die ervoor kunnen zorgen dat het weer misgaat en waardoor ik dus naar dat gedrag op dat andere lijstje moet grijpen.

Ik heb geen PTSS dus de triggers zijn niet te herleiden naar een specifieke gebeurtenis uit het verleden wat voor een herbeleving zorgt. Mijn triggers zijn meer onderwerpen die raken aan afwijzing, pijn en teleurstelling. Gesprekken over auto’s en rijden, omdat ik na tachtig rijlessen nog steeds geen rijbewijs had en toen in een conflict raakte met het CBR, omdat ik eerlijk was over mijn psychische aandoening. Scènes in een serie over liefde en seks, omdat ik op mijn dertigste nog nooit echt een relatie heb gehad en seks door lichamelijke klachten een ingewikkeld onderwerp is. Of opmerkingen over mijn kromme rug, goed bedoeld maar ik ben vaak genoeg gepest met ‘Quasimodo’.

Het ging laatst weer mis doordat iemand iets zei wat mij erg raakte. Ik wilde het opnieuw toevoegen aan mijn lijstje met mogelijke triggers. Het paste er niet meer op, ik moest het op de achterkant schrijven. “Het op de achterkant schrijven” kon op de tweede regel op de achterkant, dat raakte mij ook. Ik wist dat het zo niet verder kon. Alledaagse dingen die mij zo raken en van slag brengen. Ik kan dit niet langer accepteren.

En zo maakte ik een plan per trigger of ik vond dat ik het wilde accepteren als trigger of niet en zo ja, welke stappen ik kon zetten om de lading van deze trigger te verminderen. En dan bedoelde ik niet per regel een EMDR-behandeling. Gesprekken over seks zijn moeilijk, maar ik kan dat aangeven om rekening mee te houden. Idem over rijbewijs, lichaamshouding, psychische klachten, liefde of ieder ander willekeurige trigger op het lijstje. Ik mag dan wel een dysthyme stoornis en persoonlijkheidsstoornis hebben, ik ben niet gek. Ik kan geraakt worden door bovenstaande onderwerpen. Het blijven triggers. Maar ik mag ze niet overproblematiseren en het mag niet langer mijn leven bepalen.  

Ik kan gesprekken over rijbewijs voeren. Ik kan mijn verdriet over liefde benoemen. En ik kan daarna prima een blokje om en mijn telefoon wegleggen. Of ik kan gewoon verder gaan met werk. Omdat ik in alle jaren voldoende heb geleerd over mijn triggers, mijn pijn en mijn verdriet. En vooral dat het er mag zijn, maar het mij niet uit mijn veld hoeft te slaan.

Ik kan chronisch labiel overkomen, maar ook dat weiger ik langer te accepteren. Ik ben het soms, maar hoef niet alles als trigger te accepteren. En ik ben daarnaast nog veel meer. Het achterkant van mijn triggerlijstje was de druppel. Ik tel tot tien. Ik vraag een knuffel. Ik maak en houd contact. En ik ga verder. Omdat ik het waard ben. En omdat ik al voldoende afwijzing en pijn heb gekend in mijn leven. Mijn therapeute benoemde alle vertrouwen in mij en dat ik het verder zou kunnen. Dat triggerlijstje en de achterkant ervan is de grote boze buitenwereld. Die kennen we allemaal. Het is tijd om die nog meer aan te gaan. Het triggerlijstje blijft hangen als waarschuwing, maar ik hoop toch een aantal dingen dit jaar met trots te kunnen doorstrepen. Dan past het weer op één kantje en is die achterkant van het triggerlijstje er niet meer.

Ik heb het hier specifiek over de manier waarop triggers voor mij werken bij een NAO Persoonlijkheidsstoornis en met een dysthyme stoornis. Dit is voor ieder individu ook anders. In veel andere gevallen en met veel andere diagnoses kunnen triggers op een hele andere manier werken en niet zo makkelijk worden weggenomen.

2 reacties

  1. Mooi voornemen, Thomas! Het enige wat ik dacht is, stel dat een bepaalde trigger nou toch terugkomt of weer actief wordt… Niet te hard worden voor jezelf alsjeblieft! Is echt super normaal namelijk dat die dingen altijd gevoelig blijven en dus soms een overreactie zullen blijven uitlokken. xx
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Het is maar een mening

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.