vrouw wijst bestraffend naar kind

Dat ene kopje thee

De werkdag begint, ik zet mijn computer aan. Wil nog even wat uit mijn tas pakken en voor ik het weet valt het volle theeglas over het bureau. ‘Sukkel!’ zeg ik meteen tegen mijzelf. ‘Wat dom’, volgt er achteraan. De kritische en straffende ouder schreeuwt het uit in mijn oor. Maar in een split second hoor ik in mijn andere oor ineens de stem van mijn therapeut. ‘Wat nu sukkel’, ‘helemaal geen sukkel’, ‘dit is een ongelukje.’ En ondanks dat ik het hoor via de stem van mijn therapeut, in plaats vanuit mijn eigen gezonde volwassene, moet ik toch glimlachen. En zeg ik met enige trots tegen mezelf dat ik deze gezonde volwassen boodschap toch maar mooi kon horen. Terwijl ik naar de keuken loop om een doekje op te halen en ik mijn bureau droog maak, zeg ik hardop: ‘Tja, kan gebeuren.’ En dat voelt toch een stuk beter dan mijzelf om de oren te slaan met woorden als ‘sukkel’, ‘stom zeg’ en ‘wat dom’.

Het is maar een kort moment en een kleine gebeurtenis, dus je zou denken dat dit niet meteen invloed heeft op hoe streng je voor jezelf bent. Maar juist omdat het om een kort en klein moment gaat, komen dit soort situaties gedurende de dag veel vaker voor dan dat je zelf doorhebt. Let maar eens op al die momenten dat je bijvoorbeeld iets laat vallen, je iets niet doet op de manier waarop een ander zou willen dat je dat doet, je iets vergeet en ga zo maar door. Allemaal momenten waarop ik mezelf vaak meteen kritisch of straffend toespreek, mij verontschuldig voor dingen waarbij dat niet per se nodig is.

Ik besef dat dat straffen er zo diep in zit omdat ik vanuit vroeger ook niet anders gewend was. ‘Kijk nou uit wat je doet’, ‘kun je niet beter opletten’, ‘verdorie, kijk nou wat er gebeurt’, zijn opmerkingen (en vooral de intonatie die erbij hoort) die ik nog heel vaak in mijn hoofd en gedachten hoor. Maar dat is nu voorbij. Niemand die boos op mij wordt als ik even iets niet helemaal doe zoals het zou moeten zijn of horen, of per ongeluk iets omver stoot. En dus mag ik ook milder naar mijzelf zijn, als het ware huppelend een doekje pakken en zeggen ‘kan gebeuren!’