rozen vliegende blaadjes

Da’s pech, liefde weg

“I broke my back ’cause
I thought you would too
I’d run in circles
I thought you would too

Maybe in another life
Everything worked out alright
And things that made this harder
Passed us by
But there’s no bad dream to wake up from
Now I got it bad when it’s the morning
And you’re all that’s on my mind

If I don’t have you
At least I’ll still have me
And if I don’t have you
At least I’ll still have meI never thought twice
‘Cause you were my number one
I put you first ’cause
You were my only song

No more riding on the train
No more smoking in the air
Now my secrets only stay with me
Everybody knows I’m upset
They don’t even have to ask it
They know I believed in us last week

And if I don’t have you
At least I’ll still have me
And if I don’t have you
At least I’ll still have me

And there’s no reason to speak badly
We just reached our end
I will see you in parts of me
If you are wise back then

If I don’t have you
At least I’ll still have me
And if I don’t have you
At least I’ll still have me, me, me”

Een nummer van CYN, dat me op precies het juiste moment aan kwam waaien. Het verwoordt mijn gevoel exact, op één ding na; ik heb mezelf niet. Een week geleden kwam mijn vriend met het nieuws. Hij wilde weer alleen zijn. Hij dacht dat het wel weer over zou gaan, maar het sluipt nu al maanden rond in zijn hoofd. Er is nog niks definitiefs gezegd, maar ik vrees het ergste. Uitgerekend nu, in een spannende, maar lastige periode in mijn leven, komt hij ermee. Ik woon net twee maanden voor het eerst op mezelf, en dit is de eerste week dat ik niet in het weekend thuis kom. Ik zag hem voorheen ieder weekend, op zondag. 

Ik kan het nog steeds niet zo goed bevatten. Het ging allemaal beter dan ooit – dacht ik. De dag voor het bericht had ik hem nog verteld wat hij voor me betekent en dat ik niet wist waar ik zou zijn zonder hem. Ik voelde me ergens ook wel een beetje bedrogen; waren al die keren dat we het bed gedeeld hadden in de laatste maanden dan niks voor hem? Hield hij me vast, terwijl hij me los wilde laten? 

Daar zit ik dan, in stilte te janken op mijn kamer in Amsterdam. Dit nummer bracht alle gevoelens die ik deze week geprobeerd heb niet te voelen weer naar boven. “At least I’ll still have me”, zingt ze, maar wat heb ik nou in hemelsnaam aan mezelf? Mijn vriend is een deel van mij, mijn wederhelft. Hij heeft mijn anorexia weten te stillen en mijn depressie kunnen verzachten. Ik ben niks zonder hem. 

Ik wil hem niet kwijt, maar ik snap ook dat ik hem niet vast kan houden als het voor hem niet meer werkt. Het doet pijn en het is verwarrend. En eng. Hoe moet ik nou verder zonder de persoon die mij gemaakt heeft tot wie ik ben? Overal schuilen herinneringen aan hem; de knuffel die ik van hem gekregen heb, zijn trui die ik zo graag draag, zelfs de mascara die ik dagelijks tevoorschijn haal heb ik van hem gekregen. 

“En nu?” Heb ik meerdere malen gevraagd. “Ik weet het niet” was dan zijn antwoord. Het is kut voor ons allebei; ik wil hem niet kwijt en hij wil mij geen pijn doen. 

Ik heb, een week later, nog steeds mijn gedachten niet op een rij. Ik wil erover praten maar ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik weet niet wat ik wel en niet kwijt kan, en aan wie. Alles wat ik nu kan doen is afwachten. Alleen maar afwachten.

Lees ook:

  • Alles wat ik wil, is me verstoppen onder een dekentje. Wegkruipen in een donker holletje. Laat mij nou maar. Maar nee. Ik krijg een afspraak extra in de week. Het behandelteam maakt zich zorgen om mij. Ik vraag me af…

    aquarium 1471618 960 720

3 reacties

  1. Mooie lieve Nina,

    Je hebt het zwaar te verduren.
    Je hebt dat zoals zoveel mensen, niet verdiend!

    Maar alles wat er nu gebeurt lijkt me niet voor niets.
    Als jij denkt dat je niets aan jezelf hebt, dat je niemand bent zonder hem, dan wordt hier nu een rode loper voor je uitgerold. Een loper van tranen en verdriet, maar jij zult moeten leren erop te lopen.
    Zelf.
    Net zolang tot je voelt dat je op die rode loper loopt omdat jij dat waard bent…!

    En jouw muziekgevoel zal je helpen.
    Wat de toekomst brengt weet ik net zomin als jij.
    Maar misschien kun je beginnen met het nummer
    I will survive…

    Dat draag ik voor nu aan jou op!

    Liefs, alle sterkte!
    Jana

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.