dank je wel

Dankbaar voor de ggz

Als ik mensen maar genoeg op afstand houd, kunnen ze me ook niet raken. Dat is mijn manier om me niet verder te laten kwetsen. Dat werkt natuurlijk goed, maar betekent ook dat mensen er niet echt voor me kunnen zijn, waardoor dat kleine meisje in mij nooit de compassie ontvangt die ze zo nodig heeft. Dat kleine meisje dat zoveel leed heeft gekend, door toedoen van iemand die juist onvoorwaardelijk van haar zou moeten houden. Dat veel angst en pijn heeft gehad, met de handen om haar keel bijna uitgedoofd werd. Dat jarenlang in stilte heeft geleden.

De schuld en schaamte waren te groot voor me, ik durfde niet meer te praten, mijn vertrouwen in mensen verdween. Ik werd niet gezien, niet geholpen en besloot de wereld alleen aan te gaan. Mijn minderwaarheidsgevoel bracht me in vele moeilijke situaties, die me nog verder traumatiseerden, waardoor ik mezelf nog verder verloor. Het leven was me te veel, ik kon de pijn niet dragen en als je aan mijn jongere zelf vroeg: “Wat wil je het liefst?”, antwoordde ik met tranen in mijn ogen: “Dood.”

Toen ik eindelijk gezien werd, leerde praten, mijn kwetsbare kant toonde en durfde te vertrouwen dat deze niet nogmaals pijn moest verdragen, werd ik gedwongen tot afstand. Toen ik net de diepte indook met mijn traumatherapie, voor het eerst iemand bij mijn verdriet en het kleine meisje durfde te laten, kwam corona.

Dit heeft me meer dan ooit laten zien hoe belangrijk die nabijheid is. Hoe belangrijk ook het directe contact met mijn psychologe is. Ik nam haar onbevooroordeelde woorden en adviezen mee, al deed ik vaak uit zelfbescherming wat nors en nam ik een ongeïnteresseerde houding aan. Ze zat naast me wanneer ik me zo verloren voelde, reikte uit haar hand uit toen ik het leven niet meer zag zitten. Ze bewandelt samen met mij de weg om te helen, helpt en laat zien waar ik de kracht en kwetsbaarheid in mezelf kan vinden. Ik zet soms stappen terug, val, maar sta ook weer op.

Ik heb erg veel moeite met complimenten ontvangen en geven, maar ik kan niet anders dan laten zien dat zij, haar team en alle andere psychologen en medewerkers in de ggz door mij en mijn lotgenoten worden gezien. Hun werk, inzet, nabijheid en medeleven maken wel degelijk het verschil en worden gezien, gehoord en gewaardeerd. Zeker nu er gedwongen afstand is ontstaan, wordt mij weer duidelijk hoe belangrijk het contact is.

Enkele weken geleden heb ik daarom ook de stoute schoenen aangetrokken en mijn waardering via een kaartje uitgesproken naar mijn ggz-instelling. Deze sector komt vaak negatief in het nieuws en er gaat genoeg mis. Het is alleen ook belangrijk om te laten zien wat er wel goed gaat en hoe belangrijk en nodig ze zijn!

Dus, hierbij nogmaals mijn dankbaarheid voor mijn psychologe, haar team, collega’s, vakgenoten en een ieder zich inzet om de ggz en ons als patiënten te helpen:

“Omdat het een moeilijke en onzekere tijd is, waarin we allemaal geraakt worden in wat afstand met ons doet. Een kleine blijk van waardering, op mijn manier. Ik ben dankbaar voor wat jij en je team voor mij en anderen doen.

Jullie blijven je inzetten, helpen, steunen en helen. Wat ongetwijfeld voor jullie ook moeilijk is maar ondanks alle gevoelens en hindernissen, blijven jullie dit toch doen. Dit is niet vanzelfsprekend en, zeker in de ggz die nogal wat kritiek te verduren krijgt, ook niet altijd even makkelijk . 

Wij zijn niet altijd makkelijk, soms ronduit moeilijk. Kennen diepen dalen, maar met hulp van jullie vinden wij onze weg terug. Jullie laten ons zien hoe het anders kan en geven de tijd en ruimte om onszelf weer te vinden, waar eerst alleen maar pijn en verdriet was. 

Dus: dankbaarheid, een hart onder de riem, en een hele hoop waardering.”

Ik kijk er naar uit binnenkort weer direct contact te hebben. Om weer dat kleine meisje te helpen helen en, zelfs met anderhalve meter afstand, toch die nabijheid weer te mogen ervaren. 

Lees ook:

  • Op de trap van een ggz-instelling

    Deze blog gaat in op een eetstoornis en bevat mogelijke triggers. Behoefte aan een gesprek? Neem contact op met De luisterlijn of Mind Korrelatie. “Wat eet je op een dag?” vraagt de diëtiste streng. Ze kijkt me doordringend aan. Ik word bang, bang van haar…

lees meer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.