Een dag uit het leven van een gestoorde (toch?) #stigma

Trigger warning – Deze blog gaat in op suïcidale gedachten en automutilatie

Het is 07.00 uur. De wekker gaat. Hoewel ik de hele nacht het geslapen, voelt het alsof ik een leven heb geleefd. Nachtmerries die mijn hele jeugd als een film afspeelden. Er was geen knop om het volume zachter te zetten, er zat geen pauze in de film en ik zat vastgebonden op te bank zonder afstandsbediening. Welkom in het leven van een “gestoorde”. Welkom in mijn leven met complexe PTSS.

Van rustig aan de dag beginnen is geen sprake. Ik voel nog steeds de angst. Ik denk in angst. Terwijl ik me aankleed word ik geconfronteerd met mijn lichaam. Het lichaam dat ik o zo haat. Het lichaam dat zichtbare schade heeft. “Door het vechten.” Zeg ik altijd. Dat klopt ook. Terug naar het aankleden. Het lichaam dat alle trauma’s ook heeft doorstaan. Dat heeft overleeft. Maar waar ik tevens een haat-liefdesverhouding mee heb. Mijn littekens confronteren me met de ontelbare dissociaties waarin ik niet weet wat ik doe, waar ik ben, wie ik ben, dat ik überhaupt ben. Ik vind ze lelijk maar tegelijkertijd horen ze bij me. Toch ben ik “gestoord” en een “borderliner” want ik snijd mezelf om aandacht te krijgen. Geen van allen is waar. Wederom: welkom in mijn leven met complexe PTSS.

Het is tijd om naar school te gaan. Ik stap op de fiets. Een auto toetert keihard zonder reden. Paniek. Onveiligheid. Wat moet ik doen? Ik schrok van het geluid. Schrikken=gevaar=onveilig=dissociatie. Door een oefening te doen die me in het hier en nu houdt, kom ik weer tot mezelf. Smullen hè? Dat je zo gestoord bent dat je zo reageert op het toeteren van een auto. Welkom in mijn leven met complexe PTSS.

Ik wacht ondertussen op de trein. Ik haat dat. Hoe de trein komt aangeraasd. Ontelbare keren heb ik bij een overgang staan overdenken om ervoor te springen. Ik heb het nooit gedaan. Ik heb wel andere manieren geprobeerd. Ohhhh nu wordt het nog spectaculairder. De gek wil dood. NIEMAND WIL DOOD. Je ziekte kan soms zo hardnekkig zijn dat je geen andere uitwegen meer ziet. Egoïstisch? Minder egoïstisch dan vasthouden aan het beeld dat psychisch ziek zijn, hetzelfde is als je gedragen als Bokito.

In de les word ik flink getriggerd. Triggers zijn onderwerpen/geluiden/beelden/geuren etc. die me aan een trauma doen denken. Ik sluit me even op in mijn eigen wereldje. Zit ik dan zoals in films in kleermakerszit, wiegend te neuriën met mijn tas in mijn armen geklemd? Hilarisch! Maar, nee. Ik bedenk een veilige plek in mijn hoofd en visualiseer dat ik daar ben.

Eenmaal thuis is het aan het onweren. Vre-se-lijk. Knal na knal en niet weten wanneer de volgende komt dus telkens die schrikreactie. Ik kruip weg in bed met muziek keihard in mijn oren, maar de donder doordringt. Beelden branden op mijn netvlies en herbelevingen dienen zich aan. Net als in de nachtmerries van vannacht heb ik geen regie over de afstandsbediening. Welkom in mijn leven met complexe PTSS. Het voelt levensecht. Alsof alles weer opnieuw gebeurt. Nog echter dan in mijn dromen. Ik wil dit niet. Het moet stoppen. Gestoord toch? Of…. slachtoffer van een gestoorde?

Tijd om huiswerk te maken. Mijn hoofd is een chaos. Ik ben op. Concentratieloos. Toch moet ik mijn opdrachten gewoon maken. Ik doe wat ik moet doen en merk dat mijn wangen soms nat worden. Ik heb geen lekkage in huis en ik zit ook niet met mijn laptop onder de douche. Dit zijn tranen. Ik laat het er maar zijn. Verdriet. Waarom eigenlijk? Mag dit wel, oordelende, harde, gemene maatschappij? Mag ik huilen om wat mij is aangedaan toen ik mij niet kon verweren? Mag ik verdrietig zijn om alle gevolgen die de trauma’s hebben? Mag ik huilen om JOU? JIJ die dit leest en mij nog steeds een gestoorde gek vindt en meer overeenkomsten met Bokito ziet dan met jouzelf?

Het is tijd om naar bed te gaan. Ik lig nog lang met mijn telefoon te klooien. Ik weet dat de beelden komen als ik mijn ogen sluit. Ondanks de hoeveelheid slaapmedicatie die ik slik duurt het toch lang voor ik in slaap val. Welkom in mijn leven met complexe PTSS.

Ik kan naast je zitten in de klas. Ik kan je collega zijn. Ik kan je huisgenootje zijn. Ik kan voor je in de rij bij de kassa staan. Misschien ken je me zelfs, zonder te weten waar ik mee deal. Zou je dan zeggen dat ik gestoord ben? Hoogstens prettig gestoord, want naast de PTSS heb ik gelukkig ook nog een leven. Aan alle  daders wil ik kwijt: karma zal op gepaste wijze afrekenen. Voor iedereen die ook dealt met (C)PTSS: we will recover, the worst is over now.

xoxo

6 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.