Dag kanjer, rust maar uit

In deze blog wordt gesproken over zelfmoord. Heb jij suïcidale gedachten en heb je hulp nodig? Neem contact op met 113.

Nog half in slaap check ik, zoals eigenlijk elke ochtend, mijn Facebook. Even kijken naar de recente updates, nieuws, memes en verjaardagen. Ik scroll, lach en dan stop ik abrupt. Een post met foto’s van jou, wel een stuk of 7, met een tekst erboven. Ik lees, zie jouw verjaardag staan met daarachter de datum van gisteren: 9.11.2017. Ik begrijp het niet, lees de tekst wel 5x over, kijk op jouw pagina en ga rechtop in mijn bed zitten. Dood? WAT?
De puzzelstukjes vallen al gauw op zijn plek; het is je gelukt en je bent weg…

Aller- allerliefste jij,

Mijn hele jeugd is eigenlijk samen met jou geweest; vanaf groep 3 tot groep 8 samen op de basisschool gezeten, daarna nog dezelfde vriendengroep en natuurlijk veel appcontact. Die ochtend toen ik las dat je weg was, is een stuk van mij met je meegegaan. Zo zonder jou, het voelt niet meer compleet. De quote

Liefde houdt je in leven, ook als je er niet meer bent

is de quote die me aan jou doet denken. Die is voor jou. Ik heb het moeilijk met jouw dood, al wilde je dat toen je nog leefde niet geloven. Al moet ik daar eerlijk bij zeggen dat ik me dit verdriet niet had kunnen voorstellen, dit verdriet kán je je niet voorstellen. Dit verdriet verdrinkt je. Ik mis je en wil niets liever dan jou nog een keer een knuffel geven, je zien, met je lachen en even een sigaretje roken. Hoe moet ik verder zo zonder jou? Ik probeer via allerlei wegen jouw dood een plekje te kunnen geven. In mijn kamer heb jij een speciaal plekje: een foto van ons samen met een bloem & een bord met de tekst: ‘Dag kanjer’. Je bent en blijft een kanjer, net zoals ik op je kaartje van het bloemetje met een herinnering erop heb gezet, die ik bij jouw kist neer mocht leggen.

Ik heb je nog mogen zien, in je kist. Ik wilde je nog voor een laatste keer zien, kijken of je ‘rust’ had in mijn ogen. Toen ik voor je kist stond en je zag, brak ik. Ik barstte in tranen uit, viel in de armen van mijn moeder en heb daar voor een aantal minuten kei- en keihard gejankt. Gejankt om jou, om de schrik en de realiteit. Je bent weg, dit keer écht. Toen ik iets gekalmeerd was, heb ik nog naar je gekeken en oh wat was je mooi. Het beeld wat ik me van te voren van je had voorgesteld kwam niet half in de buurt van hoe mooi en rustig jij was. Het leek zelfs alsof je nog een beetje met jouw glimlach daar lag, echt zoals je was. Ik heb naar je gestaard, even een momentje met je gehad om goed afscheid van je te nemen, aan te raken en vaarwel te zeggen. Nee, niet ‘vaarwel’, maar ‘tot ziens’. Jij hebt me namelijk beloofd mij te helpen, om vol te houden, net zoals je altijd deed toen je nog leefde. Ook heb ik dat op jouw kist geschreven, zodat je mijn woorden mee neemt naar boven. “Let je alsjeblieft een beetje op me, net zoals je altijd deed?”. Ik ga ons gevecht afmaken, de slopende strijd naar beter worden wat jij helaas nooit gehaald hebt. Zo had jij het gewild. In oude gesprekken vind ik hier een bevestiging van, jij wilde dat ik laat zien dat ik onze strijd af ga maken. Ik moet beter worden, niet alleen voor mezelf, maar ook voor jou. Het voelt ook alsof je constant bij me bent, wat ik een heel fijn idee vind. Toch voelt het niet hetzelfde, omdat ik je niet letterlijk bij me heb. Ik weet wel dat je over mij waakt en de woorden inderdaad met je mee hebt genomen naar waar je nu ook zijn mag. Het is niet makkelijk, maar toch zal ik zonder jou door moeten. That sucks, maar de gedachte dat ik jou ooit nog tegen ga komen waar dat ook is, kalmeert me. Het is niet tot ziens, maar tot ooit.

Zelfdoding is nóóit, maar dan ook nóóit de oplossing.
Dit blog schrijf ik dan ook met een reden; om te laten zien hoe ongelooflijk pijnlijk, verdrietig en traumatisch het is om iemand te verliezen aan zelfdoding. Daarnaast hoop ik dat ik, al is het maar één iemand, kan laten nadenken over dit onderwerp. Er zijn namelijk áltijd mensen die van je houden, om je geven en je missen wanneer je er niet meer bent. Al zie je dat misschien op het moment zelf niet, neem het alsjeblieft van me aan. Zelf heb ik ook in die uitzichtloze, diepe put gezeten waarin het lijkt alsof het allemaal niets meer voorstelt en het niet voor jou is weggelegd. Het tegenovergestelde is waar; you matter. Je bent belangrijk, waardevol en geliefd.

Als je wacht op een teken om door te vechten; hier is ‘ie.

Ik geef om je, niemand zou zich ooit nog zo ellendig mogen voelen.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge