Ik dacht dat ik geen gevoel had.

Zes jaar geleden bedacht ik mij dat ik geen gevoelens kende. Wanneer ik vitale dingen dacht te zeggen keken anderen mij vervreemd aan. Ik probeerde uitdrukking te geven aan de onmogelijkheid waarin we ons begeven wanneer we alleen zijn. Onze tanden poetsen. In huis rommelen. ‘een onmogelijke staat van zijn’. Waar blijft je zelf als er geen anderen zijn?
Het resulteerde in een korte monoloog van een vrouw die haar eigen gezicht opeet. ‘hoe verzin je zoiets’

Zes jaar later begeef ik mij in een maand, week, dag, uur waarin mijn gevoelens mij overspoelen. De therapie zou nu echt zijn werk doen. Dat wat er nooit was neemt mij nu over. Onbegrepen houd ik mijzelf in toom. Al mijn energie gebruik ik om mijn ogen aan te sturen. Ik durf niet te kijken hoe groot dat hoofd van mij moet zijn.

Nu pas voel ik mij hoe ik mij altijd moet hebben gevoeld.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!