Pas het begin.

Ik dacht dat ik geen gevoel had.

Zes jaar geleden bedacht ik mij dat ik geen gevoelens kende. Wanneer ik vitale dingen dacht te zeggen keken anderen mij vervreemd aan. Ik probeerde uitdrukking te geven aan de onmogelijkheid waarin we ons begeven wanneer we alleen zijn. Onze tanden poetsen. In huis rommelen. ‘een onmogelijke staat van zijn’. Waar blijft je zelf als er geen anderen zijn?
Het resulteerde in een korte monoloog van een vrouw die haar eigen gezicht opeet. ‘hoe verzin je zoiets’

Zes jaar later begeef ik mij in een maand, week, dag, uur waarin mijn gevoelens mij overspoelen. De therapie zou nu echt zijn werk doen. Dat wat er nooit was neemt mij nu over. Onbegrepen houd ik mijzelf in toom. Al mijn energie gebruik ik om mijn ogen aan te sturen. Ik durf niet te kijken hoe groot dat hoofd van mij moet zijn.

Nu pas voel ik mij hoe ik mij altijd moet hebben gevoeld.

Lees ook:

  • Borderline is voor mij

    Voor mij is borderline constant op mijn tenen lopen, bang voor afwijzing of enige vorm van kritiek. In mijn eigen wereld keren wanneer ik niemand om me heen wil hebben en nog geen minuut later…

  • Relationele persoonlijkheidsstoornis

    In het dagelijks leven worstel ik met aardig wat van de psychische klachten en problemen die de DSM rijk is, maar ik heb geen persoonlijkheidsstoornis toegekend gekregen. Een ‘vermoeden van achterliggende persoonlijkheidsproblematiek” was het verste…

  • Je wordt pas serieus genomen wanneer je instort…

    Serieus genomen worden bij problemen. Dat is nog wel eens een dingetje bij instanties... Ik had een afspraak bij de decaan van mijn vorige studie, omdat ik een aanvraag wou doen voor een jaar extra…

2 reacties

  1. Twee jaar geleden ontdekte ik dat ik gevoelens heb. Omdat een sensitieve vriendin me feilloos kon vertellen wat ik voelde. Nou ja; de emoties die ik zou moeten voelen maar wegduwde, en die zij dus bij mij voelde. Klinkt ingewikkeld, was het ook. Inmiddels weet ik dat ze er zijn. Herken ik soms de signalen waar ik me eerder niet bewust van was. Heel soms voel ik iets. Een klein beetje, heel even. Maar de jaren van ratio drukken hun stempel. Ratio bestuurt, stopt weg, leidt me af. Gevoed door de paniek die zich ongezien in m’n systeem gesetteld heeft. Een heel systeem dat ervoor zorgt dat ik mijn emoties niet voel.

    Je schrijft ‘waar blijf je als er geen anderen zijn’. Wow… Ik ervaar het als ‘wie ben ik als er geen anderen zijn’. En ik weet het niet.

    Voelen, iets dat zo gewoon lijkt maar dat niet altijd is! Mooi beschreven. Ik wens je toe dat je het gaat begrijpen zodat het je niet meer overspoelt. Heel veel liefs!

  2. Ja, met waar blijft je zelf bedoel ik ook waar blijf ik. T is heel lastig maar tegelijkertijd de sleutel. Ik zie t pas sinds kort in dat alleen zijn lastig is. Niet dat er iets met mij aan de hamd is. Maar dat ik alleen ben. Tnx. Groetjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.