Crisis in het klein en in het groot

Mijn lief komt morgennacht slapen. Dat moet wel, want anders moet hij na het eten naar huis. De avondklok is een feit. Nou is slapen met mijn lief geen straf, maar verplicht binnen blijven wel. Ik word er niet blij van. Tot nu toe heb ik me redelijk volgzaam aan de regels gehouden. Mijn tactiek was struisvogelachtig. Ik volgde het nieuws bijna niet, keek niet naar persconferenties, mengde me niet in discussies. Zodat ik zo min mogelijk angstig hoefde te worden over alle chaos en ellende die er op dit moment gaande is.

Maar nu gaan ze voor mij te ver. ‘s Avonds niet meer naar buiten kunnen vind ik een ernstige vrijheidsbeperking. Ik krijg er een nare smaak van in mijn mond. Ik denk aan oorlogsboeken. Natuurlijk was de Tweede Wereldoorlog verschrikkelijk en hebben we het nu veel beter, maar ook nu is er angst en chaos. Ik voel dat in mijn eigen hoofd en leven, in de relatie met mijn vriend, en in het groot in de wereld. Is het niet zo dat de wereld in het klein een afspiegeling is van de wereld in het groot? Ik worstel met achterdocht. In mijn eigen hoofd moet ik die dagelijks trotseren. Een gevecht dat me uitput. Op Facebook zie ik de paranoia welig tieren. Het lijkt wel alsof de hele wereld achterdochtig is. Trump met zijn fake news en miljoenen aanhangers. Populisten in den Haag. De coronacrisis lijkt alles uit te vergroten.

Wat kan ik doen? Het enige wat mij echt helpt, is overgave. Het heeft mij door elke crisis heen geholpen. Niet dat dat zo makkelijk is. Helaas heb ik geen knopje op mijn telefoon met ‘overgave aan’ en ‘angst uit’. Zo simpel is het niet. Maar wat een opluchting is het telkens weer als ik me kan overgeven aan wat er op dit moment is. Kan accepteren wie ik ben. Mijn angsten en obsessies, mijn onzekerheid, mijn controledrang. Als ik kijk naar mijn gevecht, een moedige vrouw die zo haar best doet. Mijn familie met haar eigenaardigheden. Mijn vriend die zo gevoelig en lief is. De wereld die in de war is. De schoonheid die er ook is. De liefde die niet verdwijnt. Dit is wat er is. Waarom het er allemaal is, weet ik niet. Het is ook niet allemaal fijn. Maar ik omarm het. ‘Omdat het pijn doet als ik mij verzet tegen de werkelijkheid’ zei Byron Katie. Mee eens.

P.s. Nog 1 nachtje slapen, dan zie ik mijn lief weer, samen heel lang knuffelen en brunchen. Dankzij Rutte. En hopen dat ik mijn hoofd koel kan houden 😉 .

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!