Blogs over corona

‘Wie hecht zich nu aan een hulpverlener?’

Door het hele coronagebeuren was de zomervakantie ineens dichterbij dan ik dacht. Ik dacht, nee ik hoopte vooral dat de mensen aan wie ik me heb gehecht nu door het coronagedoe niet weg zouden gaan. Maar over twee weken heeft mijn psycholoog drie weken vrij. De gedachte dat ik hem die weken niet kan zien en spreken vliegt me aan, het maakt me bang en onzeker. Help, hoe kom ik die drie weken door? Kan […]

Verder lezen

Mondkapjesstress

Toen er in verband met de coronacrisis berichten kwamen over het verplichte mondkapje in het OV, veroorzaakte dat veel spanning in mijn binnenwereld. Het riep weerstand op, angst, boosheid, verdriet en schaamte. Want dan val je op en dat is nu net wat we niet willen. Onzichtbaar zijn is het veiligst. Dat in de bus iedereen zo’n kapje draagt, was geen helpende gedachte. Ook werd ik geconfronteerd met het feit dat ik geen rijbewijs heb en […]

Verder lezen

Er is zó veel belangrijker dan je gewicht

De voorbije week heb ik met behulp van therapeuten een heel waardevolle ontdekking gedaan voor mezelf. Ik deel deze graag met jullie. Tijdens therapie met psycholoog ging het over ‘het continu bezig zijn met wat je omgeving van je denkt’. Na een stomme anekdote van hem over hoe hij zich er juist niets van aantrekt, volgde deze conversatie: Psych: “Als je je fijn voelt omdat je net bent gaan sporten, omdat je goed geslapen hebt, […]

Verder lezen

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de […]

Verder lezen

Stoppen met vermijden

Al een tijdje ben ik therapieloos. De regiebehandelaar hield wel contact, maar hé, het gaat best goed, toch? Dat is wel wat ik vol blijf houden. Het gaat best goed. Ik begraaf me in boeken, zoveel dat zelfs mijn kuiten niet meer zo gespierd zijn. De coronatijd geeft me een mooi excuus iedereen op afstand te houden. Waar ik me vervolgens weer schuldig over voel, want wat een waardeloze vriendin, zus, whatever ben ik toch […]

Verder lezen

Jongleren met gevoelens

Een tijdje geleden vroeg mijn psycholoog: “Hoe gaat het met je?” Ik heb die vraag toen min of meer beantwoord en ben snel overgegaan op een ander onderwerp. Afgelopen week heb ik al stilgestaan bij deze vraag en toch merk ik dat ik er nog niet klaar mee ben. Want er is meer, veel meer… Fysiek gaat het wel redelijk, schreef ik, en zo voelt het ook wel. Ja, er zijn pijntjes en mijn lijf […]

Verder lezen

Dankbaar voor de ggz

Als ik mensen maar genoeg op afstand houd, kunnen ze me ook niet raken. Dat is mijn manier om me niet verder te laten kwetsen. Dat werkt natuurlijk goed, maar betekent ook dat mensen er niet echt voor me kunnen zijn, waardoor dat kleine meisje in mij nooit de compassie ontvangt die ze zo nodig heeft. Dat kleine meisje dat zoveel leed heeft gekend, door toedoen van iemand die juist onvoorwaardelijk van haar zou moeten […]

Verder lezen

Hoe gaat het met je?

Een tijdje geleden stelde mijn psycholoog mij de vraag ‘Hoe gaat het met je?’ Ik heb die vraag toen min of meer beantwoord en hem afgeleid met een ander onderwerp. Toch blijft die vraag me de afgelopen weken bezig houden; hoe gaat het echt met mij? Ik merk dat ik liever niet stil sta bij deze vraag, het roept heel veel emotie op. Maar de vraag laat zich niet langer negeren en ik voel dat […]

Verder lezen

De schijn ophouden

Tien minuten geleden ontdekte ik iets over mezelf. Iets wat erg veel impact op me heeft gehad, zonder dat ik hier zelf iets van door heb gehad. Dit duurde niet een weekje of twee, maar een maand of zeven. En misschien zelfs wel mijn hele leven? Mijn hoofd ontploft, de gedachten gaan alle kanten op. Ik kan me nergens op concentreren. Vanbinnen schreeuw ik. Het voelt alsof er tien radiozenders door elkaar aanstaan. Ik kan […]

Verder lezen

Ik probeer met de pijn te leren leven

Toen eind 2017 mijn klachten begonnen, wilde ik niet meer wandelen omdat het te veel pijn deed aan mijn benen. Omdat ik vaak omviel, verloor ik volledig het vertrouwen in mijn benen en liep ik het liefst alleen nog maar met mijn krukken. Dat hielp mij voor de steun die mijn armen dan opvingen, maar ook omdat het mijn ziekte zichtbaar maakte. Ik ben ziek en ik heb ontzettend veel pijn aan mijn benen, iedere […]

Verder lezen

Impact van de coronacrisis

Gaat de (halve) Heuvellandmarathon door of niet? Dat was mijn grote vraag. 15 maart stond al heel lang in mijn agenda. Mijn stemming was al weken slecht, ik was moe door alle slapeloze nachten. Ik keek er niet naar uit, zag er juist tegenop. Niet zozeer tegen het rennen, al zou dat zwaar worden. Ik had te weinig kilometers kunnen trainen, ik was nog geblesseerd, maar ik zou gaan starten en ik zou gaan finishen. […]

Verder lezen

Verlangen naar aanraking

Ik ben opgegroeid zonder warmte, liefde, zonder knuffels of een aai over mijn bol. Fysieke aanrakingen vond ik altijd ongemakkelijk, dat kende ik niet. Ik wist me nooit een houding te geven. Altijd was er de angst dat ik zou stinken of iets geks zou doen, waardoor ik zou afgaan. Maar langzamerhand begin ik iets van huidhonger te krijgen. Ik heb het nodig om iemand weer een hand te kunnen geven, om fysiek dichtbij en […]

Verder lezen

Machteloos

Een paar weken geleden schreef ik onderstaande brief aan mijn psycholoog. Ik voelde me namelijk zeer machteloos omdat ik haar door alle maatregelen rond het coronavirus niet kon zien. En vanwege mijn problematiek voelt beeldbellen niet veilig. Wanneer ik een einde aan mijn leven zou maken, zou je dan boos zijn of je verraden voelen? Wanneer ik toe zou geven aan dat gevoel van niet meer kunnen vechten, zou je dan verdrietig zijn of je […]

Verder lezen

Ik wil dat je me vasthoudt

Het is lente, maar de dagen gaan traag en mijn hoofd zit vol. Er hangt een mist voor mijn ogen waardoor ik je niet goed kan zien. Langzamerhand vergeet ik hoe je huid op mijn huid voelt. Hoe langer dat geleden is, des te meer je een soort schim wordt waarvan ik me afvraag of er wel een echt persoon aan verbonden is. De gevoelens die met dit gemis gepaard gaan, krijg ik niet onder […]

Verder lezen

Het gaat redelijk, denk ik…

Ik vind het altijd al moeilijk het juiste antwoord te vinden wanneer iemand mij vraagt hoe het gaat. Waar baseer je dat nou eigenlijk op? Ik probeer dan meestal na te gaan waarom iemand ernaar vraagt; is het iemand die ik vertrouw, iemand waarvan ik weet dat diegene me graag wil helpen? Of wordt het vooral uit beleefdheid gevraagd? Afhankelijk van hoe ik de persoon ken en hoe ik daar tegenover sta, denk ik wel […]

Verder lezen

Aanraking is uit mijn leven verdwenen

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst ben aangeraakt. Als ik heel hard nadenk en mijn agenda erbij pak, kan ik reconstrueren wanneer dit was. Op 15 maart begonnen de coronamaatregelen. Op 17 maart werkte mijn haptotherapeut nog met aanraking en ben ik voor het laatst echt vastgehouden. Op 6 en 11 april sprak ik af met een vriendin en hebben we elkaar na overleg toch maar een grote knuffel gegeven. […]

Verder lezen