Blogs over corona

Quarantaine in de kliniek

Wat als opgenomen op de gesloten afdeling nog meer wordt dan dat? Als het gaat van opgesloten zitten op de afdeling, naar opgesloten in je kamer? Dagenlang opgesloten alleen in een kamer, met alleen maar het ‘gezelschap’ van je gedachten. Afleiding zoeken, afleiding zoeken en nog eens afleiding zoeken. Dat is alles wat je elke keer, elke dag opnieuw weer hoort. Dus je gaat maar spelletjes doen met groepsgenoten, je gaat toch maar naar de […]

Verder lezen

Corona-kreukels

In de Corona-kreukels, dat is de titel van een tv-programma dat BNNVARA vorige week uitzond. Het laat de gevolgen zien van wat de coronamaatregelen met jongeren doet. Ik ben geen jongere meer, maar merk wel dat de coronamaatregelen veel invloed hebben op mijn al wankele psychische gesteldheid. Bij iedere verlenging van de lockdown zakt de moed me meer in de schoenen en vraag ik me af hoe moet het verder met deze maatschappij. Hoelang gaat dit […]

Verder lezen

Vier muren

De vier muren van mijn huis. Mijn veilige cocon. Op de bank onder mijn dekentje. Een fijn geurtje aan en de konijnen die rondhuppelen. Een kop thee in mijn handen die mij en mijn hart verwarmt. De vier muren van mijn huis. Ze komen op me af. Trillend en hyperventilerend kijk ik een film om mezelf af te leiden, ik verlang naar armen om mij heen. De vier muren van mijn huis. Ik mag er […]

Verder lezen

Crisis in het klein en in het groot

Mijn lief komt morgennacht slapen. Dat moet wel, want anders moet hij na het eten naar huis. De avondklok is een feit. Nou is slapen met mijn lief geen straf, maar verplicht binnen blijven wel. Ik word er niet blij van. Tot nu toe heb ik me redelijk volgzaam aan de regels gehouden. Mijn tactiek was struisvogelachtig. Ik volgde het nieuws bijna niet, keek niet naar persconferenties, mengde me niet in discussies. Zodat ik zo […]

Verder lezen

Ziek door eenzaamheid?

Ziek worden door eenzaamheid, zou dat echt kunnen? Ik roep al sinds het begin van de coronamaatregelen dat eenzaamheid grotere gevolgen kent dan men denkt. En eigenlijk mag ik niet eens klagen. Ik ben de periode tot nog toe, ondanks alle sociale beperkingen, goed doorgekomen. Veel mensen in mijn netwerk wilden me blijven ontvangen, zonder per se heel krampachtig te letten op die letterlijke afstand in het contact. Een letterlijke afstand die voor veel mensen […]

Verder lezen

Zoveel mogelijk, tenzij noodzakelijk

‘Beperk het aantal contacten tot het noodzakelijke’, ‘werk zoveel mogelijk thuis’, ‘dringend advies een mondkapje te dragen’. Ik word onrustig van dit soort adviezen. Wat is ‘zoveel mogelijk’? Wanneer is iets ‘noodzakelijk’? Een mondkapje in het OV is verplicht, een mondkapje in een openbare binnenruimte is een dringend advies. Een mondkapje is niet helpend, een mondkapje is wél helpend. 1,5 meter afstand is helpend of niet. Je verplicht het. Of niet. Samenkomsten van meer dan […]

Verder lezen

Sociale angst en het coronavirus

Regelmatig wandel ik door de bossen om mijn zorgen los te laten, want er tollen dan teveel gedachten door mijn hoofd. Neem nou dat coronavirus. Meningen, vaak lijnrecht tegenover elkaar, slingeren rond op televisie, social media, buiten. Overal waar ik kom hoor ik discussies over de RIVM-maatregelen en de zin of onzin van de mondneusmaskers. Moeten we ons gezicht bedekken als we de deur uit gaan? Nee, het is een advies, we mogen het zelf […]

Verder lezen

‘Wie hecht zich nu aan een hulpverlener?’

Door het hele coronagebeuren was de zomervakantie ineens dichterbij dan ik dacht. Ik dacht, nee ik hoopte vooral dat de mensen aan wie ik me heb gehecht nu door het coronagedoe niet weg zouden gaan. Maar over twee weken heeft mijn psycholoog drie weken vrij. De gedachte dat ik hem die weken niet kan zien en spreken vliegt me aan, het maakt me bang en onzeker. Help, hoe kom ik die drie weken door? Kan […]

Verder lezen

Mondkapjesstress

Toen er in verband met de coronacrisis berichten kwamen over het verplichte mondkapje in het OV, veroorzaakte dat veel spanning in mijn binnenwereld. Het riep weerstand op, angst, boosheid, verdriet en schaamte. Want dan val je op en dat is nu net wat we niet willen. Onzichtbaar zijn is het veiligst. Dat in de bus iedereen zo’n kapje draagt, was geen helpende gedachte. Ook werd ik geconfronteerd met het feit dat ik geen rijbewijs heb en […]

Verder lezen

Er is zó veel belangrijker dan je gewicht

De voorbije week heb ik met behulp van therapeuten een heel waardevolle ontdekking gedaan voor mezelf. Ik deel deze graag met jullie. Tijdens therapie met psycholoog ging het over ‘het continu bezig zijn met wat je omgeving van je denkt’. Na een stomme anekdote van hem over hoe hij zich er juist niets van aantrekt, volgde deze conversatie: Psych: “Als je je fijn voelt omdat je net bent gaan sporten, omdat je goed geslapen hebt, […]

Verder lezen

Coronarust

De afgelopen weken wilde ik vaak aan een blog over corona beginnen. Het lukte me niet omdat ik het te druk had. Te druk met dagelijkse dingen waar ik normaal te geprikkeld voor ben om aan toe te komen, zoals slapen, eten, vuilnis weggooien, knuffelen met mijn vriendin, uit het raam staren, een rondje om het meer lopen, op het balkon hangen. Meer dan eens zette ik mijn vingers op het toetsenbord en lonkte de […]

Verder lezen

Stoppen met vermijden

Al een tijdje ben ik therapieloos. De regiebehandelaar hield wel contact, maar hé, het gaat best goed, toch? Dat is wel wat ik vol blijf houden. Het gaat best goed. Ik begraaf me in boeken, zoveel dat zelfs mijn kuiten niet meer zo gespierd zijn. De coronatijd geeft me een mooi excuus iedereen op afstand te houden. Waar ik me vervolgens weer schuldig over voel, want wat een waardeloze vriendin, zus, whatever ben ik toch […]

Verder lezen

Jongleren met gevoelens

Een tijdje geleden vroeg mijn psycholoog: “Hoe gaat het met je?” Ik heb die vraag toen min of meer beantwoord en ben snel overgegaan op een ander onderwerp. Afgelopen week heb ik al stilgestaan bij deze vraag en toch merk ik dat ik er nog niet klaar mee ben. Want er is meer, veel meer… Fysiek gaat het wel redelijk, schreef ik, en zo voelt het ook wel. Ja, er zijn pijntjes en mijn lijf […]

Verder lezen

Dankbaar voor de ggz

Als ik mensen maar genoeg op afstand houd, kunnen ze me ook niet raken. Dat is mijn manier om me niet verder te laten kwetsen. Dat werkt natuurlijk goed, maar betekent ook dat mensen er niet echt voor me kunnen zijn, waardoor dat kleine meisje in mij nooit de compassie ontvangt die ze zo nodig heeft. Dat kleine meisje dat zoveel leed heeft gekend, door toedoen van iemand die juist onvoorwaardelijk van haar zou moeten […]

Verder lezen

Hoe gaat het met je?

Een tijdje geleden stelde mijn psycholoog mij de vraag ‘Hoe gaat het met je?’ Ik heb die vraag toen min of meer beantwoord en hem afgeleid met een ander onderwerp. Toch blijft die vraag me de afgelopen weken bezig houden; hoe gaat het echt met mij? Ik merk dat ik liever niet stil sta bij deze vraag, het roept heel veel emotie op. Maar de vraag laat zich niet langer negeren en ik voel dat […]

Verder lezen

De schijn ophouden

Tien minuten geleden ontdekte ik iets over mezelf. Iets wat erg veel impact op me heeft gehad, zonder dat ik hier zelf iets van door heb gehad. Dit duurde niet een weekje of twee, maar een maand of zeven. En misschien zelfs wel mijn hele leven? Mijn hoofd ontploft, de gedachten gaan alle kanten op. Ik kan me nergens op concentreren. Vanbinnen schreeuw ik. Het voelt alsof er tien radiozenders door elkaar aanstaan. Ik kan […]

Verder lezen