meisje met kroon

Corona of bang met een kroon

Ik merk dat ik verschrikkelijk onrustig ben. Constant. Ik ben niet bang voor mijn eigen gezondheid, waarschijnlijk val ikzelf in de categorie lichte tot matige symptomen en zal ik er niets aan overhouden.

Ik heb wel een grote angst die een hoop voor me bepaalt: ik ben als de dood dat ik iemand pijn doe, benadeel, zich naar laat voelen of op andere wijze negatief beïnvloed. Dat is verschrikkelijk en op sommige dagen beheerst dat mijn hele leven, ook zonder virus. Nu is die angst getriggerd. Enorm.

Ik ben nu constant bang dat ik door mijn handelen iemand ziek maak, blootstel en zo via via op de intensive care laat belanden en doodgaan. Zonder dat ik het door heb. Dat gebeurt doordat door mijn acties mensen uit huis moeten waar ze minder veilig zijn. Dus denk aan de vakkenvuller in de Appie, de medewerker van de apotheek, de plantsoenendienst die de prullenbak leeg maakt waar ik mijn poepzakje in gooi, constant. De enige veilige plek is nu binnen met de deur op slot. Niemand zien. Niemand aanraken. Niemand aan het werk zetten. Niks. Nada.

Vanavond belandde ik in een discussie over afspraken en die in het belang van het virus afzeggen. Ik heb vrij serieus mijn hele agenda leeggeveegd. Op één ding na, iets belangrijks voor werk. Degene met wie ik in discussie was, vroeg of die afspraak het waard was om iemand voor dood te laten gaan.

Ik ben op tilt gegaan. Volledig. Inwendig heb ik mezelf volledig in elkaar geslagen, een noodpilletje genomen, met als gevolg dat ik naar de apotheek moet voor nieuwe. In mijn hoofd besmet ik namelijk niet per ongeluk iemand, maar inmiddels vermoord ik iemand. Goed, je snapt hoe dat voelt: compleet klote. Ik ben een slecht mens, verdien het eigenlijk niet om nog te bestaan, want door mijn egoïsme gaan er mensen dood.

Ondertussen komen er ook overal dingen voorbij over lege schappen, hamsteren en een gevulde voorraadkast. Ik heb ook een gevulde voorraadkast, altijd al. In mijn chaos heb ik bijvoorbeeld vier kilo pasta. Staat er al een jaartje, maar het is er wel. Ik heb ook nog een voorraadje wc-papier.

Ik mag nu geen voorraad hebben van mijn eigen hoofd. Want dat is egoïstisch. Ik moet het delen, weggeven, naar de voedselbank brengen, iets. In ieder geval mag ik het niet voor mezelf houden. Dat mag niet, want nu hebben anderen geen eten. Ze hebben honger en dat komt door mijn handelen.

En ja, ik zie alle denkfouten. Het klopt niet. Dat zie ik. Maar het voelt niet zo. Ik moet mezelf straffen voor mijn egoïsme. Ik mag niet naar buiten. Niet naar de apotheek voor medicatie die ik nu dus eigenlijk heel hard nodig heb.

Tegelijkertijd is er nog iets wat niet alleen voor mij geldt. Door de sociale onthouding heb ik geen sociale contacten en geen fysiek contact met mensen. Helemaal niets. Ik woon alleen, ik heb geen partner. Fysiek contact is een eerste levensbehoefte. Ik snap dat het niet kan, maar het maakt wat hierboven beschreven staat niet makkelijker. Totaal niet.

Het is volhouden. Absoluut volhouden. Ik hoop voor mijn eigen psychische gezondheid dat de maatregelen niet verder uitgebreid gaan worden. Dit is namelijk echt heel zwaar. Voor mij en al die andere mensen die een psychische aandoening hebben en alleen wonen. Veel therapie en begeleiding wordt op het moment afgezegd of digitaal aangeboden.

Dus alsjeblieft. Wees een beetje lief voor elkaar. Niet alleen de ouderen, chronisch zieken hebben het extra zwaar, maar ook mensen zoals ik. Die het normaal best prima redden, maar voor wie dit net het zetje tot extreme stress, angst en onrust geeft.

Lees ook:

  • Heb je een beetje zin om te verhuizen zodra er een plekje vrij komt? Ja, een beetje. Kan dat? Een beetje zin hebben? Ik denk het wel. Want ik heb zin om mijn kamer ongelooflijk mooi in te richten. Ik…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.