Corona-kreukels

In de Corona-kreukels, dat is de titel van een tv-programma dat BNNVARA vorige week uitzond. Het laat de gevolgen zien van wat de coronamaatregelen met jongeren doet.

Ik ben geen jongere meer, maar merk wel dat de coronamaatregelen veel invloed hebben op mijn al wankele psychische gesteldheid. Bij iedere verlenging van de lockdown zakt de moed me meer in de schoenen en vraag ik me af hoe moet het verder met deze maatschappij. Hoelang gaat dit allemaal nog duren en komt er ooit een einde aan deze verwarrende tijden?

Toen vorig jaar op 13 maart 2020 ineens de maatschappij grotendeels stil werd gelegd en men onder andere wc-papier ging hamsteren, maakten de lege schappen in de winkel mij bang. Ook moesten we opeens met een karretje winkelen in plaats van met het vertrouwde winkelmandje.

Ik voelde me verlaten toen de thuisbegeleiding ineens niet meer langs kwam en ook therapie telefonisch moest gebeuren. Het zorgde voor veel suïcidegedachten en machteloosheid. Daarover schreef ik toen ook in mijn eerste blog voor dsmmeisjes. Als ik toen had geweten dat een jaar later er nog niks veranderd zou zijn, had ik niet dag voor dag verder kunnen gaan, denk ik. Gelukkig mocht in de zomer de thuisbegeleiding weer langskomen en werd therapie op locatie weer hervat. Wel met inachtneming van de anderhalve meter afstand. 

Ik merk dat ik bang ben dat ik straks misschien bang ben voor aanraking omdat ik nu al zo lang niet door een ander aangeraakt ben. Ik voel me soms nog meer onthecht dan ik voor de corona-lockdown al was. Om iets van troost te kunnen bieden, heeft mijn hoofdbehandelaar een dekentje gebreid. Zo mag ik samen met mijn binnenwereld toch iets van nabijheid en steun ervaren.

Door de onveiligheid in de buitenwereld wordt mijn binnenwereld ook meer getriggerd. Vooral door het verplicht moeten dragen van het mondkapje. Door dit alles is de drempel om dingen te ondernemen nog hoger geworden en stel ik belangrijke zaken zoals tandartsbezoek uit. Ook kleding kopen hebben we al meer dan een jaar niet gedaan.

Ja, eigen keus, denk je misschien, en waarom vraag je geen uitzondering aan? Dit omdat ik bang ben voor afwijzing en mensen die dan naar mij/ons kijken omdat we geen mondkapje op hebben. Dus blijft het bij wekelijks supermarkt bezoek en tweemaandelijkse therapieconsulten en verder gaan de activiteiten buiten de deur niet. 

Ik voel me extra eenzaam omdat er maar beperkt bezoek mogelijk is. Van de ingevoerde avondklok hebben we niet heel veel last, al voelt het wel erg akelig dat dit opgelegd wordt. Dat mensen voor mij gaan bepalen wat wel of niet mag voelt dan soms weer als monddood gemaakt worden, net als tijdens het misbruik en pesten van vroeger. Ook het vaccinatieprogramma roept onrust en veel vragen op.

Het leven voelt soms zo bedreigend op deze wijze, nog meer dan voor corona. Ik heb daardoor het gevoel dat dit afgelopen jaar mijn CPTSS-klachten zijn verergerd. Duidelijk is wel dat overleven steeds minder goed lukt en dat de pijn van vroeger steeds meer aan de oppervlakte komt. Ik kan niet meer voor mijn verleden wegvluchten, het vraagt om aandacht.

Het afgelopen jaar ben ik samen met mijn binnenwereld door gekomen door dag voor dag te leven. Stap voor stap. Gevoelsmatig soms stappen terug, maar hopelijk toch ook weer stappen vooruit. Ondanks dit ingewikkelde jaar zien behandelaren namelijk wel verandering en komt er meer mildheid en compassie.

Wie weet zorgen deze extra kreukels uiteindelijk wel voor een verandering ten goede. Komt er op de lange termijn een opening waardoor het lichter wordt op mijn levenspad. In de tussentijd kijk ik dus niet verder dan de dag van morgen. Elke dag heeft genoeg aan zichzelf.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!

boekentip bij deze blog