Telefoon

Contacten onderhouden

Ik ben in het echte leven geen ster in contacten onderhouden. Veel van mijn vrienden ben ik onderweg verloren. Dat is best normaal overigens en gebeurt in elk leven. Inmiddels heb ik nog één bestaande vriendin die ik soms face to face ontmoet. Ik heb mijn partner, en verder heb ik drie Whatsapp-vriendinnen, één Facebook-vriendin en drie familieleden die ik nog zie en spreek.

Deze contacten kan ik onderhouden, al kan ik soms ook ineens van de radar verdwijnen. Dat komt door de dingen die ik me vaak afvraag. Zo vraag ik me bijvoorbeeld af, wat mensen over mij denken. Je zou denken ‘het zijn vriendinnen van je, zo slecht zal dat wel niet zijn’. Maar toch ben ik daar niet altijd zo zeker van. Als ik een vervelende dag heb en me daarover uitspreek, dan is er altijd iemand aanwezig in mijn bovenkamer die aan de handrem wil trekken. Pas op hoor. Hou maar op. Voor je het weet wek je irritatie op, en vinden ze je stom, terwijl ze zeggen “hé, wat vervelend voor je.” Dat moeten ze wel zeggen, want ze kunnen haast niet anders. Maar van binnen denken ze “pfff, ja, ga nou maar weer weg, met je gedoe”.

Realistisch gezien blijkt uit niets dat ze dat echt denken of voelen, maar ik let heel goed op. Ik kijk naar hoe lang het duurt voordat ze antwoorden. Hoe langer het duurt, hoe minder zin ze in je hebben. Ik let op of ze ondertussen online waren en weer offline gingen. Ze hebben je bericht gelezen, en hebben helemaal geen zin in jouw gezeik. Ze zijn je nu aan het negeren, want ze hebben echt wel iets beters te doen zeg. Ik let op hoe ze reageren. Soms komt er een ‘oké’ of een ‘ik snap het. Ze willen er niet te diep op ingaan, omdat ze bang zijn dat je dan nog meer zegt. Je bent ook echt al veel te veel. Dat snap je toch zelf ook wel? Soms dan stuur ik een blog door en dan leest iemand eroverheen en begint over zichzelf. Ze vinden dat je zeikt met je blogs, dat je je ongelooflijk aan zit te stellen. Je stuurt in het vervolg geen blogs meer hoor.

Nou ja, er kunnen natuurlijk veel normalere verklaringen zijn voor dat het soms even duurt voordat mensen reageren. Misschien zijn ze wel even bezig. Misschien voelen ze zichzelf even niet zo top. Hebben ze er even geen ruimte voor, maar heeft dat niets met mij te maken. En er zijn ook veel normalere verklaringen voor hoe mensen op mij reageren. Ze kunnen over mijn blog hebben heen gekeken. Ze kunnen niet altijd voelen wat mijn behoefte is. En misschien zijn ‘oké’ en ‘ik snap het’ eigenlijk ook wel heel erg steunend, en maakt wat ik me afvraag dat ik twijfel aan alles, en is geen antwoord eigenlijk goed genoeg.

Het komt er denk ik op neer dat ik er niet helemaal op vertrouw dat mensen écht achter me, of naast me staan. Dat ze me écht oké vinden zoals ik ben. Ja, het vertrouwen in mensen speelt hier zeker een rol. Maar ook angst… de angst om niet goed genoeg te zijn, om niet te voldoen, om afgewezen, gekwetst, of verlaten te worden.

Als angst en twijfel oplopen, ben ik geneigd om weg te gaan. Om me terug te trekken uit contact. Het lijkt me dan (in paniek) vaak beter om zelf maar alvast mijn koffers in te pakken, want ik voel het aan alles… Iedereen staat op het punt mij een verschrikkelijk moeilijk mens te vinden, en mij te verlaten. Ik probeer nog een tijdje af te wachten om te toetsen of dat nou echt daadwerkelijk gebeurt, maar het afwachten is een marteling op zich. Het voelt alsof je bij een bom in de buurt staat, waarvan je weet dat hij ontploffen gaat, maar je er toch niet bij wegloopt, omdat hij misschien toch niet ontploft.

Als ik eenmaal een tijdje weg ben, dan voel ik me even geen verschrikkelijke last. Zo, nu heeft iedereen even rust van jou, want man, dat is hard nodig ook. Nu kan iedereen even op adem komen, want echt… jij vreet echt energie. Ook ik zelf heb dan even rust. Rust van het constant op moeten letten. Zeg ik te veel? Deel ik te veel? Ben ik te veel? De gedachten over wat mensen nou écht over me denken gaan echter vrolijk door. Nu ben je wéér weggegaan. Mensen worden dit echt zat hoor. Hoe lang denk je nou dat ze dit nog van jou gaan pikken? Ze vinden dit allemaal heel raar gedrag van jou. En terecht, want dat is het ook.

Na een tijdje probeer ik de ‘breuk’ weer te herstellen, en ben ik elke keer verbaasd dat al die mensen me weer verwelkomen in hun leven. Hoe is dat toch mogelijk? Vinden ze mij dan toch niet zo’n vreselijk gedrocht als dat ik denk dat ze me stiekem vinden? Ik twijfel nog steeds.

Ik besef dat ik graag iets veranderen wil. Die twijfel kan ik niet wegtoveren. Was dat maar zo simpel. Maar hoe ik met die twijfel om ga kan ik wel veranderen, denk ik. Misschien moet ik soms om een reality check vragen. Dat voelt eng en stom, maar ook als een goed idee. Misschien kan ik als de angst torenhoog begint te worden even vragen of mijn twijfel terecht is en mijn gedachten en vermoedens kloppen. Mochten zij me vertellen dat het niet klopt, dan zal ik daar waarschijnlijk niet voor 100% op vertrouwen, maar wie weet zal het er nét voor zorgen… dat ik niet hoef te vertrekken.

Lees ook:

  • Verdrietigmeisje

    In november 2017, op een hotelkamer in New York, drong het tot me door dat mijn depressie veel erger was dan ik besefte. In eerste instantie ging ik al met een leeg en somber gevoel…

  • Meisje in het donker

    Ik ga slapen. Ik nestel me in een bolletje in de foetushouding. (Ik denk dat ik graag in mama's buik zat.) Vijf minuten later draai ik me, bolletje check. Foetushouding check. Zo val ik uiteindelijk…

  • Ik was erbij

    Ik was er weer bij. Aan een netjes gedekte tafel in een in bloei staande tuin met een gezin dat praat over de normale dingen in het leven. Ik zeg "Ik was erbij", omdat dat…

5 reacties

  1. Mooi geschreven. Ik vind het heftige gevoelens, maar herken ze ook wel. Een vriendin van me heeft wel eens gezegd dat ik zelf niet zie wat ik voor haar beteken en dat het júist heel waardevol is dat ik eerlijk durf te zijn en bij haar mijn maskertje van ‘alles is goed’ niet op heb. Dat vond ik wel een eye-opener. Vaak vinden mensen het fijner als je eerlijk zegt hoe je je voelt dan wanneer je je beter voordoet dan je je voelt.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Boekenpraat: De bibliotheek

  2. Gewoon weggaan, weer terugkomen, weer weggaan, hoor Essy… allemaal geen probleem. Daar denk ik niets van. Behalve dat ik soms iets wil vertellen en dat kan dan eventjes niet.

    Maar ik kan me voorstellen dat je er zelf wel aan zou willen werken. Al die gedachten er bij zijn verdomd vermoeiend. 🙂
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Museumnacht 010

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.