Communication is key

Communication is key

“Je hebt toch voelsprieten?” zei ze. ‘Ja, die heb ik zeker,’ dacht ik, maar ik zeg het niet hardop. Waren ze er maar niet, dan kreeg ik niet al die verwarrende signalen door.
‘Ik vind je lief.’ ‘Je mag me alles vertellen.’ ‘Ik trek je aanwezigheid niet meer.’ ‘Ik wil niet dat je me betrekt bij jouw problemen.’ Ik pikte al deze boodschappen op, dwars door elkaar heen. Naar welke moest ik luisteren? Als ik haar niks vertelde dan maakt ze zich bezorgd. Als ik haar wel wat vertelde dan was het vaak te veel. Wat moet ik doen?

Non-verbale signalen. Iedereen pikt ze wel op in enige mate. Een gefronste wenkbrauw. Een zucht. Toonhoogtes in de stem. Lichaamshouding. We halen er ongemerkt een hoop informatie uit. Maar wat nou als al die signalen niet met elkaar kloppen en die ander vervolgens ook nog tegen je zegt ‘je had het gewoon aan moeten voelen’?

Het maakt me tot op de dag van vandaag verward. Ik probeer nog steeds af te lezen wat mensen voelen, in de hoop ze beter te begrijpen, er beter voor ze kunnen zijn. Maar als je me echt nodig hebt – zég me dan wat je van me wil. Die brij van communicatie die ik oppik maakt dat ik in paniek raak. Want vroeger werd me vaak verweten dat ik het verkeerd begreep. Dat was schijnbaar mijn taak als kind: alles begrijpen.

Begrip maakt schijnbaar alle acties ongedaan. ‘Je begrijpt toch waarom ik dat deed?! Dat je het over jezelf had afgeroepen? Dat ik ertoe gedwongen werd?’ Ja, ik begreep dat wel. Ik begrijp dat mensen soms worden aangezet tot dingen die ze idealiter niet zouden willen doen. Maar mag het me dan ook niet meer raken?

Ik wou dat ik het had kunnen zeggen. “Ik begrijp je, ik vergeef je, maar het doet wel nog steeds pijn en het maakt me nog verdrietig.” Dat had heel veel gescheeld voor mij.

Andersom probeer ik dat ook te doen. Iemand zei ooit tegen me: “Doordat jij zoveel hulp nodig had, werd er over mij heen gekeken.” Ik moest op dat moment van alles wegslikken. Dat ik er niks aan kon doen dat ik toen hulp nodig had. Dat ik het niet van haar heb willen afpakken. Maar het enige juiste op dat moment was misschien wel zeggen dat ik haar begreep en dat ik het erg voor haar vond dat ze zo weinig hulp heeft gekregen.

Het is zo makkelijk om jezelf te willen verdedigen, verduidelijken en daarmee de ander het recht op een gevoel af te pakken. “Je snapt toch wel waarom ik zo boos werd toen?” lijkt soms hetzelfde als de gevolgen van die boosheid te willen wegnemen bij de ander. De angst die die ander misschien toen heeft gevoeld, de dreiging, de schok, de verontwaardiging.

Communication is key zeggen ze vaak. Ik denk dat dat waar is.

Lees ook:

  • flower blossom bloom blue 70353

    Want ik wil vergeten. Ik wil vergeten dat ik niets waard was, sociaal gehandicapt, en scheldwoorden die ik niet wil herhalen. Ik wil de herhaling in mijn hoofd vergeten. Ik wil de walging die ik…

  • pexels photo 245618

    Ik ben al vijf dagen aan het twijfelen. Zal ik iets schrijven? Ik wil zo graag dat mensen me vooral zien als een intelligent, lief, grappig, snel, stuiterend ding. Niet als een vrouw met een…

  • Ik zink

    Ik kijk op de klok. Het is nog maar 10 uur 's ochtends. De dag die voor me ligt lijkt een eindeloze marteling. De pijn die ik voel is jammerend en intens. Ik sop de…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.