Cold turkey

Toen ik, inmiddels ruim 13 jaar geleden, voor het eerst in aanraking kwam met psychische hulpverlening was ik fel tegen medicatie. Niet voor anderen, maar wel voor mezelf. Vier jaar later ging ik alsnog voor de bijl..

Ik had al eerder een recept in handen voor antidepressiva. De arts dacht destijds dat dit me goed kon ondersteunen in mijn therapie. Ik was echter als de dood dat ik er ook maar 1 gram van aan zou komen en verscheurde het briefje zonder overweging. Op mijn 18e, inmiddels 4 jaar verder, had ik toch het idee dat ik het een kans moest geven, omdat het zonder ook niet goed met me ging. Bijna een jaar lang nam ik de pilletjes trouw, maar altijd met een spreekwoordelijke knoop in m’n maag.

Een aantal jaren met worstelingen, maar zonder medicatie volgden. Totdat ik 4 jaar geleden zo gigantisch vastliep dat ik het aanbod om weer medicatie te proberen aan WILDE nemen. Om de zoveel maanden werd mijn dosis antidepressiva opgehoogd. Afwisselend kwamen daar slaapmedicatie, kalmerende medicatie en ADHD-medicatie bij. Gezien het resultaat was ik regelmatig stiekem best blij met gelukssnoepjes. Er zijn zoveel mensen die, om wat voor reden dan ook, hun leven lang medicijnen slikken. Ik kreeg er langzaamaan vrede mee dat ik dat misschien ook maar moest doen. Zo’n ramp is het nou ook weer niet.

Een paar maanden terug begon mijn mening toch weer te veranderen. Ik voelde me steeds vlakker worden. Minder diepe dalen misschien, maar zeker ook een algehele desinteresse. Ik had nergens zin in en herkende mezelf bijna niet meer. Daarnaast was ik (nog steeds) heel erg moe en was ik ontzettend veel aangekomen. Dat laatste is niet alleen aan de pillen te wijten, maar voor mij wel echt een verschrikking. Ik walg(de) ervan en was het helemaal beu! En daarom stopte ik een half jaar geleden met al mijn medicijnen.

Cold turkey.

Ik weet ook wel dat dat eigenlijk niet zo handig was en mijn ‘monitor’ in deze vond de manier waarop ook niet geschikt. Maar als ik klaar ben ben ik klaar. Dat dus.

Met mijn staart tussen mijn benen moet ik de medici gelijk geven. Rustig aan afbouwen is geen onzin. Duizelingen, hoofdpijn, vermoeidheid, pijn, angst. Ik heb het geweten! Wat heb ik een heftige weken gehad..

Gelukkig zijn de lichamelijke symptomen nu voorbij. En de witte jassen zijn nu wel positief gestemd. Eigenlijk is het volgens hen toch wel goed om alles eens te resetten en opnieuw te kijken welke medicatie op dit moment het beste bij me past. Op hoop van zegen dan maar..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.