Cassandra

Nu ik openbaar blog over mijn dagelijks leven en de remmende gedachten die daarbij komen kijken, begin ik een aantal van die gedachten beter te kunnen plaatsten. Eigenlijk de gedachten waar ik het meeste last van heb in het dagelijks leven. De gedachten over mijn doen en laten, de gedachten over de huishouding en de omgang met de kinderen. Ik word er misselijk van.

Want ik kom daarmee automatisch weer terecht bij een vraag een tijd terug regelmatig door mijn hoofd spookte. ‘Zijn wij en onze kinderen niet beter af als we uit elkaar gaan?’ En ik heb mezelf al duidelijk antwoord gegeven op die vraag: ‘Nee!’ Dus die vraag is overbodig. Waarom hij er dan toch weer is? Omdat mijn interne critici zoveel lijken op die van mijn man. Kan ik ze wel overwinnen terwijl ik met hem in hetzelfde huis leef en hij zelf nog met de critici aan het stoeien is?

Opeens valt van alles op zijn plek:

Ik herken mijn eeuwige angst voor verkeerde blikken of geluiden, van mijn trauma met de hond.

Ik herken mijn gevoeligheid voor spanning en zwijgen uit het huwelijk van mijn ouders en grootouders. Als er al dingen uitgesproken werden, was ik daar in ieder geval niet bij.

En zo werd het ook gezegd vroeger, dat je zware onderwerpen niet moest bespreken waar de kinderen bij waren. Nou ik ben het er niet mee eens. Want laten we er voor het gemak eens van uitgaan dat het klopt, dat één op de vijf mensen hooggevoelig is, dan voelt minimaal één op de vijf kinderen in ieder geval wel als er spanning in de lucht hangt. Spreek dingen dus uit! Als het onderwerp enigszins geschikt is, juist terwijl de kinderen in de buurt zitten te spelen! Zodat ze wel weten dat zij er niet verantwoordelijk voor zijn, maar wel zien hoe je er samen uit komt.

Ik herken dus veel van mijn eigen vermijdende gedachten ook van mijn man. Ontzettend veel beren op de weg, beren waar ik vroeger gewoon overheen walste met mijn borderline. Het is een goede zaak dat ik dat niet meer doe. Maar het is nogal doorgeslagen.

Andersom denk ik ook dat mijn man extra beren en angsten door mij heeft ontwikkeld. Zoals ik al vaker heb gezegd, we zijn eigenlijk een knap beroerde combinatie.

Bij de praatgroep voor partners van mensen met ASS hebben we het wel eens gehad over Cassandra-effect, ook bekend als affective deprivation disorder. Het schijnt een aandoening te zijn die je ontwikkelt door een gebrek aan wederkerigheid in je relatie, omdat je daardoor bepaalde stofjes niet genoeg aanmaakt in je hersenen.

Ik heb wel wat moeite met die aandoening, want ik geloof ook wel in je eigen verantwoordelijkheid voor je levensvreugde (hormonale invloeden die depressief maken uitgezonderd). Door iemand anders te benoemen tot oorzaak van hetgeen wat jij tekort komt, namelijk wederkerigheid, neem je in mijn ogen een slachtofferrol aan.

Na het lezen van het boek ‘Verlamd van angst’ ben ik daar wel anders over gaan denken en mezelf beter gaan begrijpen. Mensen functioneren primair vanuit overlevingsinstinct, vertelt het boek, dus vanuit die invloed heb je niet altijd controle over je eigen handelen. Maar ik wil me toch echt geen slachtoffer noemen van mijn huwelijk. Misschien wel slachtoffer van mijn trauma. Mijn trauma heeft zwakke plekken nog zwakker gemaakt. Dat maakt dat ik sneller reageer alsof ik moet overleven.

Later las ik dat Cassandra ook wordt gekoppeld aan partners van mensen met borderline en andere stoornissen, niet alleen van partners met ASS (het is samengevat als een stoornis voor partners van mensen met problemen met emoties, alexithymie).

En zo klopt het voor mijn gevoel weer wel. Wij hebben beiden te lijden aan het gebrek aan wederkerigheid. We hebben beiden op sommige gebieden niet genoeg over om elkaar volledig bij te kunnen staan. We zitten elkaar op sommige vlakken sneller in de weg door onze gevoeligheden.

Volgens mij hoort dat bij een relatie. En daarom is een mens ook een sociaal dier. Wat je tekort komt in je relatie zou je moeten halen bij anderen om je heen, familie, vrienden, collega’s. Dat ik dat niet snel doe is ook een erfenis van mijn geschiedenis.

Ons brein is zo complex, dat we veel meer nodig zijn dan de invloed van die éne speciale persoon in ons leven. Dat heeft niks met (gebrek aan) liefde te maken. Dat hebben we als mens gewoon nodig. Andere mensen om ons heen.

Dat is geen excuus om je partner te belazeren, uiteindelijk blijft eerlijke communicatie de motor van een relatie. Zelfs als het soms met zijden handschoentjes moet, om elkaar geen pijn te doen. Ook dat is wederkerigheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.