Buitenkant-binnenkant

Aan de buitenkant lijkt het uitstekend met mij te gaan. Ik heb een baan gevonden en ben uit huis gegaan. Als het gaat over het verwerven van autonomie gaat het dus ook uitstekend. De conclusie van mensen om mij heen is dan ook dat het wel goed met mij moet gaan. En ja, vergeleken met een halfjaar geleden gaan er ook daadwerkelijk dingen beter. Solliciteren was toen ondenkbaar. Uit huis gaan? Veel te eng. Dus ja, er is verbetering, maar dat is maar een fractie van het hele verhaal.

Aan de buitenkant is niet te zien hoeveel moeite het iedere ochtend kost om uit bed te komen en de dag te beginnen. Niemand die ziet dat ik soms het liefst zou willen verdwijnen om zo verlost te zijn van alle verplichtingen en verantwoordelijkheden. Dat ik mijzelf keer op keer moet vertellen dat het niet zo erg en dramatisch is als ik iedere keer weer denk. Dat de leeuwen en beren in mijn hoofd zitten en niet op weg naar mijn werk en ook niet op mijn werk.

De realiteit is ook dat ik doodmoe ben. Doodmoe van alle stress die een nieuw huis en een nieuwe baan met zich meebrengen. Doodmoe van de strijd die “boodschappen doen” heet. Doodmoe van mijn veel te grote verantwoordelijkheidsgevoel wat ervoor zorgt dat ik het hele huishouden op mijn nek wil nemen, terwijl ik dat niet hoef te doen, omdat ik het huis (en dus ook de verantwoordelijkheden) deel met twee huisgenoten. Doodmoe van het iedere keer weer moeten uitdagen van mijn irreële gedachten. Doodmoe van alles.

Ja, ik lach nog en maak nog grapjes. De buitenkant ziet er prima uit, maar de binnenkant is een slangenkuil vol angst, somberheid en negativiteit. Ik weet dat ik geduld moet hebben, maar het voelt zo eindeloos. Het is weer een realisatie: de raket naar herstel bestaat niet. Het is een bouwproces en dat gaat nu eenmaal soms langzamer dan ik wil. Het lijkt een beetje op het betegelen van het fietsenhok bij mijn huis. Het zand ligt er, maar door de vorst in de grond wordt er niet betegeld. Toch komen die tegels er echt te liggen. Zo kom ik er ook vast wel. Ooit.

7 Comments

  1. Iris

    Hou vol, lieve Doreen. <3 Je doet het zó goed, en ik heb veel bewondering voor jou en voor wat je doet. Hoe je jezelf je bed uittrekt iedere ochtend, voor de dag komt, werkt, iets aan je huishouden doet, zo goed als mogelijk voor jezelf zorgt. Don't be too hard on yourself, lieve jij. We komen er wel, herstel gaat ons ook lukken (en die tools voor volhouden ook). Je bent een mooi en lief mens, vergeet dat niet. Liefs, Iris

  2. Herkenbaar. Veel mensen in mijn omgeving ziet vooral wat er wel lukt…niet hoeveel moeite het kost of dat ik het soms moeilijk vind om alle ballen omhoog te houden. Maar het gaat stapje voor stapje,,dus zo te lezen doe je het best goed. Niet alles gaat in een keer. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.