brief schrijven

Brief aan mijn zelfbeschadiging

Verschrikkelijk stomme, ontzettend geliefde en zeer betrouwbare vriendin,

Ik had nooit met je in zee moeten gaan. Je kwam in mijn leven toen ik 13 jaar was. Een tijd waarin ik me afgewezen, buitengesloten en eenzaam voelde. Een periode waarin de somberheid heftiger werd. Hoewel de suïcidale gedachtes er een aantal jaar eerder ook al waren, werden ze sterker in deze periode. De tijd waarin ik besloot dat niemand last hoefde te hebben van mij en dat niemand hoefde te weten hoe het echt met me ging. Toen vond ik uit dat mezelf pijn doen mij hielp om de scherpe kantjes van de onzekerheid, onmacht, eenzaamheid, zelfhaat en somberheid af te halen.

Je bent al die jaren bij me gebleven en hebt me geholpen door alle dalen heen. Je hielp me om de emotionele pijn even niet te voelen. Ik maakte steeds vaker gebruik van je hulp. In het begin schakelde ik je ‘maar’ zo’n één keer per week (is al veel te veel) in als ik thuis was. Langzaamaan breidde dat uit tot twee keer per dag op allerlei plaatsen (op de middelbare school en later op de universiteit, bij vriendinnen, voor of na een sessie bij de psycholoog). Ik had je niet meer onder controle. Je was niet alleen maar behulpzaam meer. Je maakte me langzaamaan kapot. 

Lichamelijk heb je me kapot gemaakt en ben je nog steeds schadelijk. Ik ga niet eens tellen hoeveel (ontzettend lelijke) lijntjes er op de plekken zitten waar ik heb gesneden of gekrast. Ik schaam me er enorm voor en dat betekent weer een kopzorg erbij. Je zou me juist helpen om geen last te hebben van al die kopzorgen, weet je nog. Bovendien loop ik iedere keer weer het risico op infectie of een te diepe wond. Je bent een gevaar voor m’n gezondheid. Daarnaast heb je m’n hersenen verknald. Er zijn verbindingen gelegd die ervoor zorgen dat ik, zodra ik emotionele pijn voel, een snelle oplossing wil en niet kan wachten totdat de pijn vanzelf weer weggaat. Oftewel, op drie manieren verknal je m’n lichaam.

Echter, je berokkent me ook op andere manieren schade toe. Als eerste heb je ervoor gezorgd dat de zelfhaat steeds erger werd. Het mesje werd de manier om om te gaan met straffende gedachtes richting mezelf. Als tweede heb je ervoor gezorgd dat ik niet om kan gaan met emoties. Het mesje werd de manier om met alle gevoelens om te gaan. Juist in de pubertijd, waarin ik op een adaptieve manier met emoties om had moeten leren gaan, kwam jij ertussen. Als derde heb je ervoor gezorgd dat ik op m’n hoede was, omdat ik niet wilde dat anderen het ontdekten. Daarmee zorgde je er ook voor dat niemand het signaal op kon pikken dat het fout ging. Als vierde zorgde je ervoor dat de psychotherapie niet hielp. Alles wat los werd gemaakt, sneed ik daarna weer weg. Of ik sneed mezelf voorafgaand aan de sessie, zodat ik moed had om het weer aan te gaan of dat ik ‘blanco’ en niet voelend de sessie in ging. Daardoor hadden de sessies weinig effect.

Meer nadelen ga ik niet geven. Die aandacht verdien jij, zelfbeschadiging, niet. Ik ben boos op je. Je hebt al veel te veel aandacht gehad. Uren van m’n leven heb je al opgeslokt door m’n denken, handelen en voelen te beheersen. Nu is het genoeg. Je mag opsodemieteren. Ja, je hoort het goed: Ik heb je niet meer nodig!

Helaas. Helaas. Nu heb jij mij in je macht in plaats van andersom. Het lukt me vooralsnog niet om van je af te komen. Op verschillende manieren heb ik het geprobeerd. Je bent sterker dan ik ben. Het is zo’n gevecht om tegen je op te boksen. Dus ik wil je iets vragen: Wil jij de wapens neerleggen en je macht uit handen geven? Wil je mij de kans gunnen om aan mezelf te werken zonder tegengehouden te worden door jou?

Bij voorbaat dank.

Tot nooit meer ziens!

Lees ook:

  • Uit onderzoek blijkt dat ongeveer 15% van de adolescenten zichzelf beschadigen. Veel mensen zijn tussen de 14 en 17 jaar wanneer ze zich voor het eerst pijn doen. Het niet goed om kunnen gaan met je eigen emotie en angst…

2 reacties

  1. Ik probeer iets te typen, maar er komen letterlijk geen woorden meer. Ik voel zo met je mee, je hebt het zo goed en helder beschreven. De pijn en alles wat er bij komt kijken. De onmacht voel ik tot in mijn tenen, het verdriet en de strijd. Ik leef zo met je mee en herken heel erg veel van de tijd dat het bij mij ook nog geregeld misging, maar ik hoop dat er voor jou snel een dag mag komen dat je mag winnen, of stappen vooruit mag zeggen. Dat het je leven minder zal gaan beinvloeden tot uiteindelijk helemaal niet meer, al zal het altijd een deel van je blijven, de littekens blijven zichtbaar en er zal altijd een strijd gevoerd moeten worden op moeilijke momenten, maar geef niet op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.

Cookie-voorkeur wijzigen

Hier kun je kiezen welke soort cookies je toestaat op deze site. Klik op 'opslaan' Om je keuze te maken.

FunctionalOur website uses functional cookies. These cookies are necessary to let our website work.

AnalyticalOur website uses analytical cookies to make it possible to analyze our website and optimize for the purpose of a.o. the usability.

Social mediaOur website places social media cookies to show you 3rd party content like YouTube and FaceBook. These cookies may track your personal data.

AdvertisingOur website places advertising cookies to show you 3rd party advertisements based on your interests. These cookies may track your personal data.

OtherOur website places 3rd party cookies from other 3rd party services which aren't Analytical, Social media or Advertising.

Vergeet niet je pagina opnieuw te laden en je cookies uit je browser te verwijderen als je je voorkeur hebt veranderd.