brief

Brief aan de psycholoog

Ik zit te denken over wat ik jou moet gaan vertellen. Het liefst niks, maar je hebt het nodig om goed jouw werk te doen en mij te kunnen helpen. Het enige wat ik wil is een juiste behandeling met een goede psycholoog. Maar zelfs nu al ben ik bang, bang dat het slechter zal gaan. Want het gaat best hoor, vandaag voel ik me gewoon oké. Ik hoop aan de ene kant dat ik mijn slechte dag heb als ik naar jou toe kom. Dat ik er dan van overtuigd ben dat dit het beste voor me is, want zoals ik al zeg, ik voel me nu gewoon oké.

Maar dat is het hem juist, mijn stemmingen vliegen van links naar rechts. Ik hou ze zelf niet eens meer bij. Op de dagen dat ik me goed voel, ben ik veel aan het praten en voel ik me best zelfverzekerd. Maar op die dagen dat het minder gaat, begrijp ik niet hoe ik ooit nog vrolijk zal kunnen zijn. Ik kan het niet opbrengen om een glimlach op mijn gezicht te zetten, voel me waardeloos en heb geen idee wat ik in het leven aan het doen ben. Ik zie er niks leuks meer in. Ik begrijp niet waarom mensen het leuk vinden. Ik weet helemaal niet wie ik ben en waarvoor ik sta, ik voel me onbegrepen en alleen.

Andere mensen om mij heen kunnen tenminste wel zeggen wie zij zijn, maar ik, ik heb werkelijk waar geen flauw idee. Als ik alleen al moet opschrijven wat mijn karaktereigenschappen zijn heb ik al geen idee, laat staan als ik moet vertellen wat ik nou precies wil in het leven, ik weet het niet, dat is dan ook mijn antwoord op bijna alles: ‘ik weet het niet’. Ik weet wel dat jij kan helpen, en dat jij mij ook wil helpen. Maar hoe pak ik dit aan en wat zie jij in mij? Vind je dat ik me aanstel? Want dat vind ik zelf ook vaak genoeg. ‘Koppie op, morgen is een betere dag en zo erg is het nou ook allemaal weer niet’, denk ik dan bij mezelf. 

Maar toch belemmert het mij al zolang, het is alsof ik maar periodes kan genieten. Hoge pieken en dan ineens weer diep in de stront zakken, om er vervolgens weer uit te klimmen. De laatste tijd gaat dit moeizaam, laat mij maar alleen en laat me maar met rust. Ik vind mezelf op die dagen geen fijn gezelschap, dat ben ik dan ook gewoon niet. Wat moeten mensen met iemand die de hele dag een beetje down aan het doen is? Op dat moment ben ik egoïstisch, dat zie ik zelf ook in, maar toch kan ik het niet opbrengen om er op dat moment verandering in te brengen. Ik voel me dan zwak en schuldig tegenover de mensen om mij heen waar ik lelijk tegen doe. Ik probeer het dan ook vaak te verbergen en dat is me ook vaak gelukt, gewoon lekker lachen en leuke dingen doen alsof er niks aan de hand is.

Maar soms lukt het echt niet, nee, laat me dan maar gewoon met rust. Maar hierdoor kwets ik wel de mensen om me heen en dat heb ik de laatste tijd al vaak genoeg gedaan. Niet alleen door mijn negatieve houding, maar door de keuzes die ik heb gemaakt. Ik heb mensen gekwetst en ik heb ze bespeeld, daar heb ik spijt van. Niet dat ik ze opzettelijk bespeelde, maar ik wist zelf gewoon niet wat ik moest doen. Weer ‘ik weet het niet’ als antwoord op alles. In relaties, op school, over een nieuwe vlam, over mijn leven…

Ik heb verkeerde keuzes gemaakt. Die keuzes gaven me op dat moment een ander gevoel dan nu, het was spannend en er waren allemaal dingen in mijn leven die het ook weer interessant maakten. Maar die dingen waren helemaal niet leuk. Toch bracht het een soort vlammetje in mezelf waardoor ik meer energie kreeg. Totdat ik uiteindelijk met de consequenties moest dealen en me hierdoor juist weer slechter voelde. Het meest kutte aan alles vind ik dat ik het niet meer kan uitschreeuwen en janken zoals ik vroeger deed, wat luchtte dat altijd al op. Alhoewel ik ook periodes heb gehad waar ik echt om alles moest huilen maar dat kwam waarschijnlijk door de pil.

Nu huil ik zo goed als nooit meer, maar die pijn die je voelt vanbinnen is zo naar, dat ik liever de hele dag jank dan als een soort gevoelloos mens de dagen door te brengen met als enige emotie die er is: ‘ik voel me gewoon kut’. Toch zou ik het ook eng vinden om weer zoveel te voelen en weer zo intens verdrietig te zijn. Als ik nu nadenk over nare gebeurtenissen kan ik hier gewoon normaal over nadenken, er komt eigenlijk helemaal geen emotie bij kijken. Het is gebeurd, denk ik dan, en daar valt ook weinig aan te veranderen. Ik denk dat dit ook wel weer goed is, aangezien ik hierdoor wel weer merk dat ik een soort van dingen heb geaccepteerd. Toch vraag ik me af of ik het allemaal wel goed heb verwerkt. Zijn dat dan toch de oorzaken van alles waar ik de afgelopen jaren mee deal? Of is dat er gewoon zomaar? Ik weet het niet.

Maar nogmaals, ik weet wel dat ik wil dat je me helpt. Ik weet niet hoe, maar ik ben er een soort van over uit dat ik dit wel wil. Ik vind het alleen eng, want mijn vertrouwen in mensen die mij helpen is er eigenlijk niet, niet meer in ieder geval. Dat was er wel hoor, maar dit is helaas verpest. Ik hoop dat jij mij kan helpen en mij de hulp kan aanbieden die ik nodig heb, dat jij ziet in mij wat ik nodig heb, want ik weet het niet. Ik hoop dat ik uiteindelijk iemand kan vertrouwen, met wie ik alles kan delen en hiermee aan de slag kan gaan. Hoewel me dit nog sterk lijkt; of echt alles ooit verteld gaat worden, weet ik nog niet. Maar ik hoop gewoon dat jij mij helpt. Helpt naar een betere versie van mij, zodat ik uiteindelijk weet wie ik ben en ik al het negatieve achter mij kan laten. Want één ding weet ik zeker, en dat is dat ik het zo niet langer meer trek. 

Lees ook:

  • Mijn therapeut die ik twee jaar geleden elke week zag, zei op een gegeven moment steeds de afspraken af vanwege persoonlijke omstandigheden. Doordat de afspraken alsmaar niet doorgingen, ging het mij steeds slechter. Op een gegeven moment ging het helemaal…

    Wachten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.