pexels photo

Borderline-brombeer

Ik droom woedende dromen waarin ik allesvernietigend kwaad ben. Ik ben destructief, ik schreeuw, ik doe pijn en dat alles zonder schaamte. Ik ben zo kwaad dat mijn schuldgevoel erdoor lijkt te wijken. Ik maak zoveel ruzie dat het contact met me voor altijd wordt verbroken.

In mijn ‘wakkere’ leven ben ik maar zelden kwaad of buiten zinnen. Ik schreeuw niet, ik sla niet. Dat woedende borderline-gedeelte komt slechts naar boven als ik slaap. Dan ontplof ik en gooi ik alles eruit. Nacht na nacht.
Dromen is kennelijk mijn manier van verwerken. In tijden van stress heb ik vaak de ene chaotische droom na de andere en meestal onthoud ik ze allemaal, soms wel vijf per nacht. Ik word dan altijd verward wakker en heb het gevoel alsof ik van heel diep naar boven moet zwemmen voordat ik mijn ogen kan openen en aan de dag kan beginnen. Ik voel me dan vaag onbehaaglijk en moet eerst uitzoeken wat nou in mijn droom gebeurd is en wat in het echt. Ik kan bizar realistisch dromen namelijk, hoe onrealistisch de verhaallijnen soms ook zijn.

Overdag voel ik de borderline-brombeer ook nog wel pruttelen in mijn borst. Hij is bang voor elke vorm van kritiek, afwijzing of verlating. Hij is alert en begint bij het minste of geringste te piepen. Dan infiltreert hij in mijn hersenen, tot ik me gedraag als een klein, jammerend meisje.
Ik moet er weer even aan wennen, na zoveel weken heldere gedachten.

Soms denk ik, hoop ik, dat hij zich eindelijk gedeisd zal houden, maar hij komt altijd weer terug, met zijn vrienden Angst en Somberheid. Hij laat me de toekomst somber inzien en hij knabbelt wat aan mijn levenslust. Hij jaagt donkere gevoelens mijn borst in. Maar ik weet inmiddels dat hij komt en gaat en dat ik me zo min mogelijk van hem moet aantrekken. Hij staat niet in de weg van geluk of een leuke dag, ook al wil hij dat ik dat wel geloof. En ik denk ook dat hij zich wel weer zal terugtrekken in zijn hol als ik weer even klaar ben met verwerken. Als de pijn in mij, waarmee de beer zijn honger stilt, verdwenen is. Zodat hij me weer even met rust laat.

Lees ook:

  • Ik wil een diagnose

    Help me, ik wil een diagnose. Ik ben Sophie. Ik ben al meer dan drie jaar in therapie en ik heb nog steeds geen diagnose. Drie jaar geleden was het duidelijk anorexia nervosa en twee…

  • Een dagje borderline

    Mijn schouders zijn omhoog getrokken, in m'n voorhoofd zit een frons, mijn vuist is gebald, mijn blik is naar beneden gericht. Ik loop door de supermarkt, maar voel me alsof ik rondsluip in een levensgevaarlijk…

  • Ik zink

    Ik kijk op de klok. Het is nog maar 10 uur 's ochtends. De dag die voor me ligt lijkt een eindeloze marteling. De pijn die ik voel is jammerend en intens. Ik sop de…

4 reacties

  1. Wauw weer zo fijn geschreven. Herkenbaar over die gekke realistische dromen die dan de volgende dag nog door je hoofd gaan en je niks meer snapt van wat werkelijkheid is of een droom. Voelt het voor jou alsof dat bij borderline hoort?

    1. Dank je wel, Roos! Ik weet niet of het bij borderline hoort, maar bij borderline horen wel heftige emoties en het hebben van een heftig emotioneel leven kan volgens mij ook nog wel eens gepaard gaan met heftige dromen… Denk dat mensen met psychische klachten dus in het algemeen vaak wel intens en realistisch kunnen dromen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.