Boos op borderline

“You just keep on pushing my love over the bordeline!”

“Hallo, Ik ben Temperamentje, hoor! Ik heb een eigen huis. En een kat. En wat lichamelijke beperkingen die je niet goed ziet, gelukkig.

En daarna grap ik me door het mentale stuk heen. In godsnaam, laten ze niet merken dat mijn hoofd OOK al stuk is. Vooral niet als iemand uit zichzelf begint over een meisje met Borderline dat héle gekke dingen doet. Er is altijd wel een meisje met Borderline dat héle gekke dingen doet volgens mijn gesprekspartner.

Die ik nooit doe.

Ik heb mezelf nooit beschadigd, ik heb mensen nooit gestalkt, ik eet geen wastafels op. (Ja, van het laatste voorbeeld was ik onder de indruk, ja. Ik heb vijf minuten voor mijn eigen wastafel gestaan en me afgevraagd hoe ze het voor elkaar heeft gekregen.)

Ik heb wél een vurig gevoelsleven. Ik ben heftig. Ik voel alles heel intens. En vaker dan ik zou willen zit mijn gevoel ernaast. En dat is lastig, want dan ontplof ik dus zonder reden. Dus dan denkt mijn gevoel dat er iets heel anders is dan dat er werkelijk speelt. Uit zichzelf, zonder enige externe aanleiding. Ik word steeds beter in het opvangen van mijn hoofd. Gewoon laten uitzeuren, dat hoofd dat weer opera’s bedenkt. Mijn eeuwige dank gaat uit naar mijn beste vriendin die deze uitbarstingen streng doch rechtvaardig en met veel liefde opvangt.

Maar ik wil het aan meer mensen vertellen.

Tot nu toe weet alleen mijn beste vriendin ervan. Ik weet alleen niet hoe, omdat er een Borderline-stigma bestaat van hier tot Tokio. En omdat ik kenmerken van Borderline heb, en niet fullinyourface Borderline, is het een wat subtieler verhaal. Een moeilijker subtieler verhaal, omdat ik “ruzie” met mezelf heb. Ik kan het woord niet uitspreken of ik word boos op de stoornis.

Ik heb zelfs geprobeerd om de kenmerken van Borderline uit mijn diagnose te halen. Mijn fantastische therapeut zei: “Ja, zeg, jij bent brutaal. Als je geen kenmerken van Borderline hebt kom je niet eens bij mij terecht. Wil je een andere therapeut?” Nee zeg, ik ben heel blij met mijn therapeut. Maar een algemene angststoornis vond ik genoeg, en angst is makkelijker uit te leggen. Er valt ook veel beter mee te leven. Ik wil het echt niet.

Ik vervloek het.

Ik oefen verder. Ik heb enorme stemmingswisselingen. Vaak uit het niets. Soms is er wél een aanleiding en dan ben ik blij.

Ik kan ineens het idee hebben dat ik moet concurreren met leeftijdsgenoten. Ik moet en zal een relatie hebben, ik moet en zal een baan hebben. Ik moet en zal mijn mogelijkheden optimaal benutten. Alles is dan een wedstrijd. en ik moet winnenwinnenwinnen. En als ik blij ben, ben ik heel blij. En als ik liefde voel, ben ik loyaal zo lang als ik leef. Ik wil diegene heel veel vasthouden en knuffelen.

Ik ben ook niet op mijn mondje gevallen.

Mijn mening is er. Altijd. Luid en duidelijk. En ik kom heel goed voor mezelf én voor anderen op. Ik hou niet op tot iets geregeld is. Dat is heel handig in de zorg. Heel aardig blijven, maar aanhouden tot ik tevreden ben. Leve Borderline.

Maar hoe leg ik uit dat ik soms uitbarst van woede, uit het niets? Of dat ik na een hele leuke dag ineens alleen maar ‘zwart’ zie? Dat ik dan mezelf de hele tijd moet vertellen dat er geen aanleiding is voor de schakel die mijn hoofd maakt, omdat de dag fantastisch was? Dat ik niet alleen ben, maar dat mijn hoofd dat alleen maar denkt?

Ik wéét ook zo goed dat het mijn hoofd is.

Niet wat er werkelijk gebeurt. Ik vervloek mijn analytisch vermogen. Waarom val ik steeds in hetzelfde gat, terwijl ik wéét dat mijn hoofd ernaast zit?  Maar vooral: dat ik hoop dat door dit te vertellen mensen me nog steeds een grappige, lieve, snelle en intelligente vrouw vinden. Ik ben zo bang. Zo verschrikkelijk bang.

En nu moet ik dus ook de categorie ‘Borderline’ toevoegen aan het bericht. Met forse tegenzin dan maar.

Lees ook:

  • factory old old factory lapsed 162630

    Het gaat de laatste tijd niet goed. Ik probeer mijn borderlinegedrag -bij mij is dat enorm manipulerend, egocentrisch, vooral groepsgedrag- te bedwingen. Te kanaliseren. Ik ben zo bang dat ik niet gezien word in een groep dat ik mezelf maar…