Boos kind

Het zal ongetwijfeld ergens goed voor zijn, het wordt niet voor niks behandeld bij schematherapie. Mijn boze kind komt eruit… Sinds een jaar of vijf vakkundig weggestopt, komt er nu een boze puber tevoorschijn waar je U tegen zegt. Mijn man en ik hebben de afgelopen weken twee keer een ruzie gehad waar ik me diep voor schaam. Inclusief agressie en kinderachtig napraten. Ook in het dagelijks leven ben ik snauwerig en prikkelbaar. Dat is iedereen wel eens natuurlijk, maar ik lijk de knop niet om te kunnen zetten.

Een aantal weken geleden hadden we bij schematherapie een oefening waarbij alle modi op een stoel zaten. Ik was boos kind, moest stampvoeten en onredelijk doen. Een tijdje heb ik die kant van mezelf nog weten te vermijden, maar inmiddels heeft ze bloed geproefd en komt ze voor meer. Want ondertussen kwam ik dichter bij mezelf, werd ik sterker en ging ik weer meer in mezelf geloven. Maar ook het depri monster kwam meer en meer naar boven. Er is een oorlog in mij gaande! Gezonde volwassene vecht tegen de straffende oudermodi. Boos kind wil gezien worden en schopt tegen de schenen van de willoze inschikkelijke. De onthechte zelfsusser draait overuren terwijl het blije kind de veeleisende ouder probeert te overtuigen dat ze het toch echt verkeerd ziet! Waar het kwetsbare kind weer doodsbang van wordt… Want wie moet ik dan volgen? Wie troost mij als het blije kind op haar bek gaat voor de weet ik hoeveelste keer?

Mijn gezonde volwassene heeft haar handen vol aan de pestkoppen uit mijn verleden in de vorm van de straffende ouder. Als die haar werk niet doet kan het blij kind er niet eens zijn… Dat is het probleem: Mijn gezonde volwassene is overspannen. Ik ben rust nodig. Mijn kop schreeuwt om rust, maar ik lijk het maar niet voor elkaar te krijgen. Copingmodi geven me niet wat ik nodig heb, maar zijn zo sterk. Terwijl mijn gezonde volwassene alleen maar druk is de straffende pestkoppen op hun plek te zetten. En dan is het cirkeltje weer rond.

Ondertussen heb ik het wanhopige gevoel ontiegelijk in de steek gelaten te worden. Want mijn schematherapie stopt vroegtijdig. Er is geen vervanging voor de hoofdtherapeut. Eindelijk een therapie gevonden die de chaos in mijn kop een beetje op een rijtje kreeg. Ze doen hard hun best een andere groep voor me te vinden. Nog een week te gaan, ik weet dat ze hun best doen, maar toch: ik voel me verlaten. Een hele dikke trigger raakte me als een mokerslag. Want dit is niet de eerste keer. Na de overname van de PAAZ door deze organisatie stopte mijn deeltijdtherapie ook vroegtijdig. Ambulant ben ik goed opgevangen, maar ik zou zo graag eens iets afronden zoals het hoort. Op de basisschool heb ik niet volwaardig afscheid kunnen nemen. Van mijn MAVO waren wij de laatste examenklas, de school verdween. Die zomer ging mijn wereld op de kop en uiteindelijk brak ik met mijn beste vriendin. Het MBO werd een chaos die ik niet af heb gemaakt. Ik hupste van baan naar baan zonder ergens een volwaardig einde aan te brijen. En toen ik eindelijk de boel wel op rit had qua werk werd ik door het bedrijf wel erkend en ondersteund in mijn ziekte, maar door het UWV niet. Dus ging mijn tactiek van ploeteren en niks afronden zoals het hoorde wanhopig verder. Gelukkig weet ik nu wel om hulp te vragen. Alleen is de impact erg groot nu deze hulp wegvalt. En er zal nieuwe komen. Daar heeft mijn gezonde volwassene wel de overhand. Maar voor nu doet het pijn. Pijn me even weer zo eenzaam en verlaten te voelen als in groep 8.

En daar zijn de gemene gedachten weer: “Stel je niet aan, je weet nog helemaal niet wat er komen gaat, wat wil je nou, heb wat meer geduld, je hebt zoveel om dankbaar voor te zijn, verwend nest.”

“Ik heb pijn, laat me maar even met rust, straks gaat het wel weer beter…”
Dankjewel, mijn gezonde Madelief!

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!