Boos bestaat niet

In de blog “Zee van Emoties” beschreef ik hoe ik eigenlijk altijd tussen ‘niets voelen’ en ‘overspoeld raken’ zit, als het gaat om emoties. Het is lastig daarin een tussenweg te vinden, maar dat is iets waar ik keihard mee aan de slag ben. Ik wil namelijk niet altijd tussen zwart en wit moeten kiezen. Leren gevoelens toe te staan, en vooral die gevoelens te verdragen, lijkt soms onmogelijk. En toch wil ik dat zo graag.

Behalve het reguleren en ervaren van emoties heb ik nog een probleem. Iets waar veel mensen denk ik ook mee worstelen. Ik redeneer te veel. Ik kan daarmee mijn emoties perfect in doosjes stoppen. Ik vang soms een snufje op van een emotie. En die staat mij regelmatig niet zo aan. Vaak heb ik geen zin en geen tijd voor die emotie. Er mee omgaan is namelijk moeilijk, kost tijd en energie. En het laatste wat ik heb is energie. Dus ik stop de emotie in een doosje en maak een gevoelloze beschrijving van de inhoud van dat doosje. Mijn hoofd heeft die doos dan al ver achterin de schuur geschoven.

Boos mag niet

Toch kan ik door mijn psychische klachten lang niet altijd om die doos heen. Een geur kan een herbeleving triggeren, of drukte op straat maakt mij heel angstig. Verdriet, angst, schaamte, afschuw naar mijzelf komen dan los. Die emoties ken van binnen en van buiten en die wil ik in therapie leren hanteren.

Er is één buitenbeentje dat steeds weer in de doos in de schuur belandt. Boos. Boos bestaat niet. Of eerder. Boos mag niet bestaan. Emoties ontwijken is een kunst. Gevoelens in doosjes stoppen en tijdelijk in de schuur zetten is ook een kunst. En boosheid? Ik zou mijzelf haast Leonardo da Vinci kunnen noemen. Niemand ziet het, niemand hoort het, niemand voelt het.

In contact

Soms voel ik boosheid wel, in de vorm van irritatie of frustratie, of teleurstelling. Die vormen van boosheid bestaan voor een korte tijd in mijn wereld. Daarna moeten ze weg, en verdwijnen ze weer in het zwarte gat in mijn hoofd. Het valt steeds vaker op bij mijn therapeuten. Ik word maar niet boos. Ik verwoord dingen waar boosheid bij hoort, ik benoem de boosheid, maar ik breng niets van de emotie over.

Mijn psychiater is zo hard om rechtstreeks te zeggen dat hij niet met mij mee kan voelen. Hij voelt gewoonweg niets bij wat ik vertel, omdat ik niets van de emotie toelaat. En er is één oefening die dat doorbreken kan. Alleen hij mag dat doen. Aanraking.

Ik zie het als proberen om contact te leggen. Als het gaat om emoties als verdriet of blijheid heb ik geen contact nodig. Die komen vanzelf. Bij angst en schaamte is contact uit den boze, dat maakt het alles erger. Alleen bij boosheid. Dan moet ik gaan knijpen, knijpen in zijn hand of arm. Boosheid kan namelijk heel krachtig zijn.

nu nog accepteren

Toen ik jaren geleden therapie had, kreeg ik individueel wekelijks psychomotorische therapie om die kracht te ervaren. Ik was er doodsbenauwd voor. Boosheid associeer ik met woede, agressie en dingen kapot maken. Eigenlijk alleen maar met negatieve dingen, terwijl boos zijn juist ook heel positief kan zijn. Door boos te worden, kun je jezelf verdedigen. Je kunt je sterk en groot maken bijvoorbeeld.

Ik heb het dus al eens geleerd en gedaan, die boosheid voelen en ervaren. Dat niet alleen, ik heb het zelfs wel eens toegepast om voor mijzelf op te komen. Toch was het weer weggeslopen door de jaren heen. Boosheid maakt me namelijk angstig. Het triggert teveel en ik begon het weer te ontwijken.

Nu moet ik het opnieuw leren, heel voorzichtig, samen met mijn psychiater. Voelen dat de goede kant van boosheid niet betekent dat ik agressief ben. Dat het een goed iets is. Boos zijn is normaal. Het is een emotie die bij ons hoort. Hij hoort ook bij mij. Ik moet hem alleen nog leren accepteren.

7 Comments

  1. Oef… Tijdens het lezen bemerkte ik het bij mijzelf–ik kon mij er zo in inleven dat erg ‘iets’ gebeurde… Omdat even later te bedenken dat dat ook boosheid is. Maar wel eentje waar ik wat mee kan- de boosheid die voortkomt uit herkenning, meegevoerd worden in dat wat toch ook zo oneerlijk lijkt. Een soort euforie dat ik niet de enige ben- dat deze zoektocht echt klopt, met die hulpverleners aan onze zijdes… Hoop dat je begrijpt wat ik schrijf. Ik moest denken aan deze blog: https://dsmmeisjes.nl/het-stiller-worden/
    Zo gaat dat bij mij soms. Bij het woord ‘aanraking’ haak ik wel even af want dat zou ik echt niet durven. Maar juist daarom superknap dat je dat gewoon aangaat!
    Maar bovenal mooi, knap en fijn geschreven. Dankjewel!

    https://dsmmeisjes.nl/het-stiller-worden/

    1. Ik heb gelijk jouw blog geschreven, die raakt mij enorm! Ook heel herkenbaar, het stiller worden, volledig naar binnen keren en enkel, dat gevoel. Dat nare, zwarte gevoel dat er zit terwijl je hoofd zo doorraast.
      Het is bijzonder, op een fijne en ook verdrietige manier, dat ook jij op die manier ermee worsteld, dat de emotie er niet verder uit mag, dat de woorden uit blijven. Achter gesloten deuren.
      Dankjewel voor je ontzettend lieve reactie, meen ik echt! Ik duim voor je dat uiteindelijk de emoties ook met woorden eruit mogen komen, en de boosheid een plaats krijgt.

  2. TJ

    Hoe herkenbaar.. Boos worden lukt ook mij niet. Narcisitisch emotioneel misbruik levert gekke gevolgen op. Wel geirriteerd soms, gefrustreerd, hartkloppingen, angst. Maar niet boos. Nooit. 2x. Zwart-voor-de-ogen-boos. Tegen een van mijn kinderen. Gelukkig op tijd weggelopen… Maar boos is gewoon niet ok voor mij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.