Bommetje

Beschreven personen in deze blog hebben toestemming gegeven voor plaatsing [red.]

Soms heb ik er spijt van dat ik mensen heb laten weten van mijn bloggen. Het is dan wel onder een pseudoniem, maar een aantal mensen in mijn omgeving heb ik het verteld. Vooral als het over mijn man gaat, vind ik het dan lastig om vrijuit te schrijven.

Vandaag is daar een heel duidelijk voorbeeld van. Want ik wil mijn man niet afvallen en ik verwijt hem ook niks, maar ik ben wel bang dat het zo over komt als ik over hem schrijf. Op momenten zoals deze voel ik vaak de behoefte om te verwoorden hoe het bij ons gaat. Voor mij, want het is zoals ik het zie natuurlijk. En eigenlijk zou ik mij daar niet voor moeten hoeven excuseren, maar dat is wel wat ik ontzettend veel doe. En dat hoort dan weer bij mijn problematiek.

Vandaag was de laatste zwemles voor de vakantie. Vorige week had de zwemjuf aangegeven dat er deze les een ouder mee het water in mocht. Mijn zoon zag het al helemaal zitten dat papa meeging. En papa vond ook dat hij dat hoorde te doen, dus zo geschiedde. Mijn dochter en ik mochten bij het zwembad zitten kijken. Ik voelde hem al aankomen en ja hoor; de eerste gelegenheid dat vader en zoon tegelijk het water in gingen: een bommetje. En aangezien paps competitief is in alles wat hij doet, was het natuurlijk een flinke bom! Het plafond was nat, net als het publiek.

Zwemjuf liet ze beiden gelijk weer uit het water komen, zodat zoonlief op de kant kon zien wat voor geweldige bommetjes zijn papa kon doen. De bommetjes bleven komen en ik wist dat papa zich verder inhield om niet overal het verste/ hoogste/ diepste/ snelste, kortom, beste in te zijn. Waarom hij zich inhield? Omdat hem geleerd is dat je geen opschepper moet zijn. Terwijl hij qua sport toch echt wel bijna overal in uitblinkt. Als kind al. Maar daar mocht hij niet mee pochen, terwijl het wel van hem verwacht werd dat hij het kon. Op alles wat hij deed werden alleen de verbeterpunten aangemerkt.

Nou vind ik het wel mooi dat hij ook andere zoons de ruimte geeft trots te zijn op hun papa’s. Maar dat had hij denk ik als volwassene sowieso wel gedaan. Ik denk dat de tegenstrijdigheid in de boodschappen die hij als kind kreeg, hem vooral erg onzeker hebben gemaakt. Het is hoe dan ook lastig te balanceren, maar binnen het autistisch spectrum is het helemaal een onmogelijke opgave. Moet je nou de beste zijn? Of moet je anderen voor laten gaan? De sociale voelsprieten die de situatie voor ons inschatten, ontbreken bij hem.

Vader baalde er bij de zwemles van dat hij het bommetje nog weer even over moest doen voor de ogen van zijn zoon. Omdat hij er zelf een hekel aan had gehad via zijn ouders in de aandacht te worden gezet. Mijn indruk was dat zoonlief er geen problemen mee had, na later voorzichtig navragen bleek hij inderdaad vooral apetrots te zijn.

Na de les mochten ze gaan spelen in het ondiepe. Mijn man is goed in het bedenken van spelletjes en binnen de kortste keren had hij vier jongens aan zich hangen. Dat is wat de buitenwereld ziet, de leuke spontane spelende papa. De mensen zien daardoor de problemen niet. Ze zien niet hoe prikkelbaar hij van tevoren is, en hoe overprikkeld erna. Op, bekaf!

Ik ben blij dat onze zoon op zulke  momenten zo kan genieten van zijn vader. Maar het doet me pijn dat papa thuis zo weinig kan hebben. Zodra de buitenwereld mee kijkt komt de competitieve kant naar boven en zal hij altijd in de modus van ‘beste papa’ staan. En het gekke is, ik heb ook echt wel het idee dat mijn man er op dat moment van geniet. Maar hij is ook zo druk met het goed doen en hoe de wereld hem ziet, dat het hem sloopt. En ja, dat ken ik van mezelf ook wel. Bang om negatief gelabeld te worden, dat zorgt dat je zo scherp staat dat het je je gezondheid kost. Zodra je dan weer veilig tussen je eigen muren bent, stort je in.

Als hij bewust iets met de kinderen aan te doen is, staat hij vaak in de modus ‘perfecte leraar’. Dat is het beroep wat hij heeft geleerd. Maar dat houd je natuurlijk ook niet eeuwig vol. En dan wordt hij te veeleisend naar de kids. Drammerig. Want hij moet het ze goed leren, dus zij moeten het goed uitvoeren. Gelukkig weet mijn man ook dat je er niks aan hebt als je ze overvraagt. Dus zodra hij het herkent, doet hij wel een stap terug, maar dat punt gaan ze ook nog wel eens voorbij.

Vooral bij onze zoon, want die verwoordt alles gewoon niet zo makkelijk als zijn zusje. En dan gaat zoonlief vermijden of in de modus ‘willoze inschikkelijke’ waar mijn man slecht tegen kan, tenzij hij helemaal opgaat in zijn eigen wereld van perfect moeten zijn. Kortom, je weet nooit waar je aan toe bent. Ik pas die modi ook veel toe. En ik weet dat ik het niet moet doen, maar het heeft vaak het gewenst resultaat; dat manlief tevreden blijft. Het is maar net welke afslag zijn brein heeft genomen.

Ik heb veel geleerd uit het boek ‘Dit is autisme’. Vooral over hoe het komt dat hij soms zo voorspelbaar is en ik hem op andere momenten helemaal kwijt ben. Eigenlijk lijkt het in dat opzicht best veel op borderline, er hoeft maar een klein ding bij te komen en opeens is het allemaal anders. Ik heb er in contact met hem altijd op gevoel naar gehandeld. Mijn man bij mij vanuit patronen.

Sinds mijn man cognitieve therapie volgt is hij voor mij iets voorspelbaarder. Sinds ik medicatie en therapie heb, geeft mijn man aan dat het voor hem alleen maar moeilijker is geworden. Mijn reacties op triggers zijn minder extreem. Zo kan hij, als het bij mij te hoog oploopt, mijn ‘bommetje’ niet meer gecontroleerd laten ploffen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.