Boem, stempeltje, stigma…!

Toen ik de hulp vroeg van de GGZ, voelde ik me niet goed. Mijn verdriet over het verlies van mijn echtgenoot (hij was 38 toen hij stierf) kwam als een tsunami over me heen toen er een kind uit mijn klas stierf. Op die school werd ik ook nog eens gepest, als leerkracht, door collega’s.

Daarom stuurde de huisarts me door naar de GGZ. Want waar ik nu mee moest leren dealen, had ook te maken met ervaringen uit het verleden.

Ik kwam binnen bij afdeling depressie. Maar zij vonden me toch te getraumatiseerd. Afdeling trauma vond me te eetgestoord. En afdeling eetstoornissen kon niks, want te depressief.
Het werd er allemaal niet beter op.

Totdat men vond dat ik beter af zou zijn bij een FACT-team, want zij zouden meer generalistisch zijn. Zij zouden alle problemen kunnen behandelen. Schoorvoetend ging ik akkoord, ik wilde het een kans geven, open staan voor wat mij geboden werd. Eruit halen wat erin zit, keer op keer weer.

Maar opnames volgden met sondevoeding, en hoewel mijn leven steeds weer werd gered, werd het niet beter. Misschien zelfs in tegendeel, de eetstoornis werd weerbarstiger.

Ik ging zelf op zoek naar andere hulp, en ik ontdekte dat er betere hulp mogelijk was. Ik voerde gesprekken met mensen, waarna ik bijna dansend naar huis ging. Zie je wel, ik ben niet hopeloos, ik ben wat waard, ik mag er zijn.

Ik nam afscheid bij het FACT, want ik wist dat er andere hulp mogelijk was. Helaas is dat veel moeilijker dan ik ooit had kunnen denken. Ik blijk het stempeltje EPA (Ernstig Psychiatrische Aandoening) te hebben gekregen.

En dat is eng, een EPA.

Daarom ben ik niet welkom in een van de zes psychiatrie-praktijken in mijn dorp. Want zij hebben hun jonge gezin te beschermen. Ze zijn bang voor patiënten als ik. Voor mij dus. Dat ik ze in crisis kom lastigvallen. Of hun kinderen wat aan doe.

Ik.
Echt.

Dat heeft zo ontzettend niks te maken met wie ik ben en wat ik doe. Maar ik kom van het FACT, dus…boem, stempeltje, stigma.

Lieve hulpverleners, ga gewoon eens in gesprek met patiënten, kijk naar de persoon, en trek je niet zoveel aan van stempels die collega-hulpverleners meegeven.

Denk niet in termen van ernst en stoornissen, maar luister naar het verhaal. Het hele verhaal.

Zie de mens.

En psychiaters, sluit je niet direct op in je safe-room als er een EPA voor de deur staat, maar kijk eens naar de mens die aan je deur klopt.

Dankjewel.

Lees ook:

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer