zie de mens

Boem, stempeltje, stigma…!

Toen ik de hulp vroeg van de GGZ, voelde ik me niet goed. Mijn verdriet over het verlies van mijn echtgenoot (hij was 38 toen hij stierf) kwam als een tsunami over me heen toen er een kind uit mijn klas stierf. Op die school werd ik ook nog eens gepest, als leerkracht, door collega’s.

Daarom stuurde de huisarts me door naar de GGZ. Want waar ik nu mee moest leren dealen, had ook te maken met ervaringen uit het verleden.

Ik kwam binnen bij afdeling depressie. Maar zij vonden me toch te getraumatiseerd. Afdeling trauma vond me te eetgestoord. En afdeling eetstoornissen kon niks, want te depressief.
Het werd er allemaal niet beter op.

Totdat men vond dat ik beter af zou zijn bij een FACT-team, want zij zouden meer generalistisch zijn. Zij zouden alle problemen kunnen behandelen. Schoorvoetend ging ik akkoord, ik wilde het een kans geven, open staan voor wat mij geboden werd. Eruit halen wat erin zit, keer op keer weer.

Maar opnames volgden met sondevoeding, en hoewel mijn leven steeds weer werd gered, werd het niet beter. Misschien zelfs in tegendeel, de eetstoornis werd weerbarstiger.

Ik ging zelf op zoek naar andere hulp, en ik ontdekte dat er betere hulp mogelijk was. Ik voerde gesprekken met mensen, waarna ik bijna dansend naar huis ging. Zie je wel, ik ben niet hopeloos, ik ben wat waard, ik mag er zijn.

Ik nam afscheid bij het FACT, want ik wist dat er andere hulp mogelijk was. Helaas is dat veel moeilijker dan ik ooit had kunnen denken. Ik blijk het stempeltje EPA (Ernstig Psychiatrische Aandoening) te hebben gekregen.

En dat is eng, een EPA.

Daarom ben ik niet welkom in een van de zes psychiatrie-praktijken in mijn dorp. Want zij hebben hun jonge gezin te beschermen. Ze zijn bang voor patiënten als ik. Voor mij dus. Dat ik ze in crisis kom lastigvallen. Of hun kinderen wat aan doe.

Ik.
Echt.

Dat heeft zo ontzettend niks te maken met wie ik ben en wat ik doe. Maar ik kom van het FACT, dus…boem, stempeltje, stigma.

Lieve hulpverleners, ga gewoon eens in gesprek met patiënten, kijk naar de persoon, en trek je niet zoveel aan van stempels die collega-hulpverleners meegeven.

Denk niet in termen van ernst en stoornissen, maar luister naar het verhaal. Het hele verhaal.

Zie de mens.

En psychiaters, sluit je niet direct op in je safe-room als er een EPA voor de deur staat, maar kijk eens naar de mens die aan je deur klopt.

Dankjewel.

Lees ook:

  • Te complexe, complexe ptss?!

    Al jaren hobbel ik mee op het ritme van de hulpverlening. Totdat het allemaal na een suïcidepoging bruut werd stopgezet. Mijn zwembandjes werden afgepakt en ik verdronk in de ellende van het "alleen moeten doen".…

  • Ik verdien hulp

    Al sinds jonge leeftijd voer ik een gevecht tegen somberheid. Op mijn achttiende heeft dit naast persoonlijkheidsproblematiek de naam dysthymie gekregen. De afgelopen maanden ervaar ik een terugval in depressieve klachten, ik stopte weer met…

  • ‘dag mevrouw, het ga u goed!’ – wat het betekent om psychiatrisch patiënt te zijn

    Deze blog gaat in op anorexia. Denk aan jezelf als je worstelt met eetstoornissen.  Voor iedereen die denkt dat psychiatrische diagnoses hip zijn, voor iedere leek die denkt zichzelf of anderen te kunnen diagnosticeren en…

12 reacties

    1. Zo herkenbaar en een patroon dat zo moeilijk is te doorbreken, het opdelen in hokjes waardoor het probleem verbrokkeld raakt en elk deeltje als het ware zwaarder wordt als last voor degene die het draagt…
      Schrijf, beschrijf vanuit alle hoeken van jouw perspectieven. In de hoop dat hulpverlening eindelijk wakker wordt!!!
      nele

  1. Oh wat heftig voor je zeg. En wat een waardeloze hulpverlening. Veel respect voor je doorzettingsvermogen en dat je je verhaal hier deelt. Sterkte!!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Windstil

  2. Inderdaad, er zit een mooi mens achter de diagnoses. Laten we eens kijken naar diagnoses én iemands persoonlijkheid. Goed dat je hierover schrijft, er zullen vast veel mensen herkenning in vinden.

  3. Dit verhaal raakt me erg. Wat moet dat vreselijk zijn voor jou Katelijne. Dit is een heel ernstige en nare situatie. Het is een duidelijk voorbeeld van hoe de hulpverlening kan falen door eenzijdig naar labels te kijken en niet naar de mens daarachter. Dit kan veel leed veroorzaken en de problemen onnodig verergeren. Goed dat je dit beschrijft. Er zullen mensen zijn die hier dingen uit herkennen en voor hulpverleners die dit lezen kan het een voorbeeld zijn waardoor ze gaan nadenken wat een nare gevolgen labels kunnen hebben. Zelf ben ik voor meer klachtgericht kijken, waar worstelt iemand mee en wat is het voor een persoon, dan eenzijdig te focussen op een label en daar gelijk een oordeel over de persoon aan te verbinden. Ik hoop dat je uiteindelijk de goede hulp krijgt die jij nodig hebt, waarin ze jou onbevooroordeeld tegemoet komen. Heel veel sterkte Katelijne!

  4. beste katelijne,

    klinkt bekend en pijnlijk..van t kastje naar de muur en intussen blijf je alleen achter..
    Heb je goeie hulp gevonden inmiddels?
    welke regio woon je?
    Misschien idee delen?

    Groetjes sanne

  5. Lieve Katelijne,

    Je brief is me uit het hart gegrepen.
    Tranen schoten me in de ogen toen ik het las.
    Herkenning!!

    Je hebt in zulke rustige en kernachtige bewoordingen duidelijk gemaakt wat et schort aan de Ggz.

    Ik ben misschien zelf ook wel een EPA.
    Dat weet ik niet zeker, want ik heb me tijdens mijn jarenlange zoektocht naar hulp voor de depressies en angsten waar ik mee kampte, inclusief zelfdestructie en suïcidaliteit, altijd hard verzet tegen het persoonlijkheidsonderzoek dat men steeds zo graag bij me wilde doen.
    Ik ben die dans ontsprongen, want ik was een gewaarschuwd mens.

    Zelf heb ik psychologie gestudeerd, ik wilde therapeut worden. Maar ik schrok me dood toen ik de DSM leerde kennen.
    Die vond ik in 1 woord onmenselijk.
    Ik heb een ander beroep gekozen!

    Er is ondertussen ook onder professionals breed toenemende kritiek op dit soort hokjesdenken, dat hulpvragers vaak alleen maar nog dieper in de problemen brengt dan zij al zitten.

    De vraag is waarom stempels en stigma’s nog steeds de reguliere hulpverlening domineren.
    Het antwoord lijkt veelvoudig: geld, status, controledrang, de macht van een kleine wetenschappelijke elite in de VS met banden met de farmaceutische industrie (als producent van antidepressiva, antipsychotica etc….) verzekeringseisen, en zo meer.

    De Ggz is een kolonne die maar heel traag in beweging komt.
    Al raken de hokjes duidelijk steeds verder achterhaald, ze blijven kleven in de hoofden van de professionals.
    Stigma’s, in plaats van menselijke hulp op basis van inzicht.

    Uiteindelijk gaat het misschien wel om machteloosheid.
    Hún machteloosheid, en hun angst om buiten de voor hen gebaande paden en hokjes te denken.

    Katelijne, ik hoop van harte dat het tij gaat keren.
    Je brief is een grote druppel op die plaat.
    Dankjewel daarvoor!!!

    Ik wens je heel veel kracht en succes.
    Blijf verdrieten, dat is het leven, maar ga vooral ook weer genieten!!

    1. Ik had op 5 mei al in dit topic gereageerd en las nu net jouw reactie Jana. Ik kan jouw visie helemaal onderschrijven. Zelf ben ik ook opgeleid als psycholoog. Toen ik na mijn burn-out bij de GGZ terecht kwam, hebben ze me in allerlei hokjes gedouwd. Daar kwam nog bij dat de verschillende hulpverleners het niet eens waren. Steeds kreeg ik er een diagnose bij en dat heeft veel schade aangericht. Uiteindelijk ben ik gestopt met de hulpverlening, terwijl ik nog een programma moest volgen. Er wordt namelijk eenzijdig gefocust op je zogenaamde tekortkomingen gebaseerd op een DSM-label. Ik ben daardoor ook geconfronteerd met de onmenselijke kant van de DSM, een boek dat door de GGZ nog steeds als heilig wordt beschouwd. Inmiddels werk ik niet meer als psycholoog en ga dat ook niet meer doen.

  6. Hai Ellen,
    Fijn en troostend om herkenning te vinden!

    Ook zonder DSM-onderzoek word je in de reguliere hulpverlening altijd bestempeld als je hulp zoekt, want de verzekeringen willen dat, is mij verteld.

    Ik heb dus ondanks mijn weigering van diagnostisch onderzoek ook steeds DSM-diagnoses gekregen. Mij viel op dat ik, net als jij, steeds andere stempels kreeg!
    Ik begon het bijna amusant te vinden…
    Het leek echt nergens naar, zo willekeurig. En ongefundeerd.

    Maar, een lichtpuntje:
    ik kwam wel steeds meer hulpverleners tegen die mij toevertrouwden dat ze eigenlijk niet zoveel ophadden met de DSM. Ze namen het systeem niet meer zo serieus.
    ‘Het is nou eenmaal verplicht. Iedereen heeft wel een stoornis.’ , zei een psychiater tegen me.

    Dat luchtte mij natuurlijk op.
    Maar tegelijkertijd zie ik dat er nog steeds veel schade wordt gedaan met die stigmatiserende hokjes.
    En het beginsel van de DSM, die zich richt op stoornissen in plaats van op een mens als geheel inclusief zijn of haar sterke kanten, dat kwam en kom ik nog steeds niet vaak tegen.
    Helaas.

    Inzicht in mensen is een stuk moeilijker dan ze in simpelweg in hokjes stoppen.
    Maar het is van wezenlijk belang.

    Het wordt tijd dat de Ggz naar zichzelf gaat kijken!

    Ik wens jou en iedereen die hier schade van heeft opgelopen, de kracht om hierbovenuit te stijgen.
    En het geluk om de hulp te vinden die wél helpt!

    Want die bestaat….
    Dat weet ik gelukkig intussen.

    Hartelijke groet,
    Jana

    1. Hoi Jana, nog bedankt voor je fijne reactie! Ik heb gelukkig inmiddels manieren gevonden om mezelf verder te helpen. En wat betreft die verschillende labels: inderdaad amusant. Psychiaters geven soms toe dat ze het eigenlijk niet weten. Bepaalde labels kreeg ik op basis van de zogenaamde klinische blik en andere na uitgebreid diagnostisch onderzoek. Maar dat laatste is ook geen garantie voor een goede inschatting. Men interpreteert de resultaten naar alle kanten toe en dat kan ook verkeerd uitpakken. En als je vertelt over iets wat niet goed is gegaan in je leven, dan wordt gezegd dat dat echt iets is wat bij dat label past, terwijl het ook domme pech kan zijn geweest. Ja, het volledige inzicht in mensen wordt gemist. Dat is een groot probleem binnen de reguliere hulpverlening.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.