Bodemloos

Soms verlang ik er nog zo naar dat iemand mijn hand vast houdt terwijl ik naar school loop. Ik verlang naar iemand die door mijn haren strijkt tot ik in slaap val of voorleest alsof ik weer een klein meisje ben.  De tranen in mijn ogen die ik krijg wanneer mijn vader mijn hand vast houdt. Alleen de tijd is er om te realiseren dat ik volwassen ben geworden, dat mijn kindertijd voorbij is.

Ik heb wel eens het gevoel dat ik twee gezichten heb. Één voor de buitenwereld en één voor de mensen die dichtbij me staan. Hoe dichter bij iemand komt hoe meer mijn masker uit een valt en dat is zwaar. Achter deze brede lach zit een klein meisje wat hopeloos verlangt naar één ding… en dat is liefde. Duizend kilometers aan liefde.

Dus ik ben dat gaan zoeken in deze wereld en er waren momenten waarop ik dacht het gevonden te hebben. Tot ik uitgekeken was op een persoon en ik degene van wie ik was gaan houden pijn deed. Want langzaam moest ik steeds weer tot de conclusie komen dat mijn partner niet ook mijn moeder, vader, verzorger, zus, broer, tante, oom, beste vriend, therapeut in één kon zijn.

En dan kwam de machteloosheid weer boven drijven…wat ik had gemist kon niemand, helemaal niemand op deze aardbodem voor mij fixen. Behalve ik zelf had er een aandeel in. Als een meisje van een jaar of vier ging ik door het leven in het lichaam van een een officieel, volwassen jongedame. Dat is een van de pijnlijkste dingen die ik in mijn leven heb moeten verdragen.

Ik zoop, loog en bedroog alles bij elkaar. Gewoon omdat ik niet wist hoe ik dat huilende kind in me anders stil zou krijgen…en dit werkte….voor een tijdje. Ik hoopte door mijn lichaam weg te geven daar onvoorwaardelijke liefde voor terug te krijgen van de volgende emotioneel onbereikbare persoon. Ik automutileerde in de hoop dat er gezonde gevoelens uit op zouden borrelen. Zette mijn leven op het spel omdat ik geloofde dat God misschien wel te manipuleren was. Is dat niet ziek?

Tot ik clean werd, maar dat meisje in me nog steeds de mond snoerde door verliefd te worden op iemand die mij nooit een toekomst zou kunnen bieden. En ik hem niet, want ik zoek geen partner, ik zoek een fucking verzorger. Een bodemloze put is wat mijn therapeut ooit zei. ” Je blijft maar aandacht, liefde en begrip nodig hebben, maar raakt nooit verzadigd. Voor een uurtje ben je oké, maar daarna heb je weer een driedubbele dosis nodig.”

Ik ben een basis gaan bouwen, heel goed voor dat meisje gaan zorgen. Dat is moeilijk en zwaar, soms voelt het als een heropvoeding. Gelukkig ben ik niet alleen. Ja, ik slaap met knuffels. Nee, ik ben heel voorzichtig met jongens in haar buurt. Maar…die veiligheid verdient ze…niet?

En ik ben vóór weer eens te handelen naar één van mijn “geniale” acties eerst eens te kijken naar een foto van mijn jongere zelf. Eerst in de ogen te staren van het jonge, verlegen meisje wat zoveel te kort is gekomen en me daarna nog eens af te vragen of ik deze actie wel écht zetten wil.

3 Comments

  1. Alice, ik ben zó blij met jou als schrijver! Je schrijft zó mooi en het raakt me elke keer weer, omdat je in staat bent zo ongelooflijk goed te beschrijven hoe dingen voelen… Echt prachtig weer! Ik las het met kippenvel. <3
    Rivka onlangs geplaatst…Bij haarMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.