handen

Bloedschaamte

Ik zit op werk en ben in gesprek met collega’s. Het valt me op dat hun blik soms gericht is op mijn handen. Op het moment dat ik me er bewust van word, merk ik ook op dat ik mijn nagelriemen aan het stukmaken ben. Ik merk het, ik zie het, maar ik kan niet stoppen. Het wordt een obsessie en leidt me volledig af van het gesprek. Het is nog niet egaal genoeg. Er MOET nog een velletje af. Het voelt nog niet bevredigend genoeg.

Skin Picking Disorder, ook wel dermatillomanie of huidpulkstoornis genoemd. Het is zo vreselijk frustrerend. Het is een soort zichtbare vorm van mijn angststoornis. Ik weet dat het er is, ik weet dat het nergens op slaat, maar ik kan niet stoppen. Alleen is dit ook nog eens zichtbaar voor de buitenwereld. En hoe!

Regelmatig zit ik onder de wondjes. Sterker nog: Regelmatig zit ik wondjes te creëren waar anderen bij zijn. Zo gênant! Ik hoop regelmatig dat anderen het niet zien, maar het is bijna niet te missen. 

De wondjes op mijn vingers komen het meest voor. Deze zijn ook het grootst en blijven het langst zitten. Dit zijn wondjes die er regelmatig voor zorgen dat ik veel te laat ga slapen. Ik lig dan in bed te piekeren en voel opeens een hard stukje huid naast mijn nagel. Ik blijf dan huid weghalen tot het bevredigend genoeg voelt. En ja, dat duurt soms uren.

Een andere plek die veel te lijden heeft onder mijn skin picking, is mijn mond, Mijn lippen vooral. Het begint met het voelen met mijn tanden of tong of mijn lippen egaal zijn. Omdat ze bijna nooit zo egaal zijn als ik zou willen, begin ik erop te bijten. Of ik ga aan velletjes trekken. Dit gaat door tot bloedens toe. 

Soms haalt mijn vriend mijn handen weg of zegt hij dat ik moet stoppen, omdat het anders weer gaat bloeden. Ik weet dat hij gelijk heeft en vaak stop ik dan ook meteen. Maar enkele minuten later is de druk in mijn hoofd zo hoog, dat ik alsnog verder ga. Het is zo vermoeiend.

Op het moment is het enorm aanwezig en zit ik onder de wondjes. Gelukkig weet ik dat dit periodes zijn en dat er hierna weer een goede periode komt. Het is nu dus afwachten en hopen dat ik mezelf niet te erg laat meeslepen door de druk in mijn hoofd. Er liggen mooie dingen in het verschiet, dus wie weet wint de positiviteit het van de dwang. We gaan het zien.

Lees ook:

  • Leven tussen extremen

    Toen ik jong was had ik een paar aardig obsessieve trekken. Iets met stoeptegels tellen, dingen in een hoek van 90 graden op mijn bureau, dwangmatig opruimen en getallen vermijden. De inrichting van huizen moest…

  • appeltje

    Ik had besloten iets gezonds te doen en nam een appel mee naar dagbesteding om daar op te eten. Ik voelde me daar best goed over tot ik me onderweg bedacht dat de appel ook…

  • Het stoplichtprobleem

    Eén van mijn vreemde dingetjes is dat ik een probleem heb met stoplichten. Voornamelijk omdat ze mij vaak dwingen te stoppen terwijl ik dwangmatig moet doorlopen of -fietsen. In tegenstelling tot wat mensen vaak denken bij…

5 reacties

  1. Ik doe dit dus met mijn duimen! Valt gelukkig niet zo op, maar stoppen is bijna onmogelijk, ook omdat ik het onbewust doe.

    Hoop met je mee dat het voor jou de komende tijd weer wat minder zal worden! x

  2. erg herkenbaar, ik heb het ook. heb zelfs behandeling gehad ervoor maar die gestopt omdat de onrust zo groot was dat ik er gewoon gek van werd.
    ik zit ook onder de wondjes, ben ook gestopt met bloed geven omdat ik altijd wel een open wond heb.

  3. Oei, zó herkenbaar. Er gaat bijna geen dag voorbij dat ik zonder pleister om één (of meerdere) van mijn vingers loop. Overigens is dat al mijn hele leven zo en ik moet zeggen dat ik niet het idee heb dat dat ooit nog gaat veranderen.
    Ik ben benieuwd of het bij jou anders gaat worden. Zou mooi zijn!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Zo kom je voldoende buiten

    1. Heel erg herkenbaar helaas. Ook vooral mn vingers moeten het ontgelden en ook ben ik vaak in de weer met een pincet om haartjes bij mn wenkbrauwen eruit te trekken maar dat gaat soms ook zo ver dat het een wondje wordt. Maar op de één of andere manier word ik daar rustig van. Het gaat bij mij idd oom net periodes.
      Hopelijk komen we er ooit helemaal vanaf.

  4. Erg herkenbaar! Ik wist niet dat dit een stoornis was. Dacht dat het hetzelfde was als nagelbijten. Een vervelende gewoonte. Ik bijt en krab ook aan mijn vingers en lippen.. gelukkig niet meer tot bloedens toe maar heb wel vaak pijnlijke plekjes rond mijn nagels. In perioden van stress heb ik hier veel meer last van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.