Blijven volhouden

In oktober vorig jaar schreef ik dat ik opnieuw in opname zou gaan. Nu, negen maanden later, heb ik mijn klinische behandeling afgerond. Ik hoopte zo dat deze behandeling mij een stukje meer perspectief kon geven, dat het leven iets draaglijker zou worden, maar dat is het helaas nog steeds niet. Elke morgen is nog steeds het eerste wat ik tegen mezelf zeg: “Ik wil dood!” Tijdens mijn behandelingen van de afgelopen twee jaar heb ik me wel meer kunnen hechten aan mensen, aan mijn groepsgenoten, waarvan er inmiddels een aantal goede vriendinnen zijn geworden, en aan mijn therapeuten. Maar ik voel me nog net zo ellendig als toen ik startte met mijn behandeling.

Hoewel het aantal suïcidepogingen van de afgelopen maanden relatief meevalt met hoe het voorheen was, worden de suïcidale neigingen erger. En de vraag hoe lang ik het dan ook nog volhoud, is een vraag die ik mezelf steeds vaker stel. Wil ik het nog wel volhouden? En ondanks mijn suïcidaliteit moet ik daar toch ‘ja’ op antwoorden. Want ik wil door, voor mijn droom: een stabiel leven met kinderen. Maar de stem in mijn hoofd is zo sterk dat de stem iedereen kan wijsmaken dat mijn dromen het ook niet meer waard zijn om voor door te vechten. En ondanks dat het leven op deze manier ondraaglijk is, hoop ik zo dat er nog iets is wat mij in leven zal houden. Ik heb gelukkig op dit moment hele lieve mensen om me heen die me steunen in welke beslissing ik ook zal nemen, maar ik mis het gewoon dat iemand me even vastpakt en me kan zeggen dat het lijden minder wordt.

Ik heb veel gesprekken met mijn behandelaren, zo ook over mijn trauma’s en elke week lijken er nieuwe dingen om hoog te komen, en elke dag nemen de beelden en de herbelevingen toe. En dat is wat het voor mij zo ondraaglijk maakt. Maar anderzijds vraag ik me: zou het leven weer draaglijk worden als ik dingen echt zou kunnen verwerken en intensieve traumabehandeling zou gaan doen? Ik zou zo graag in de toekomst willen kijken en willen weten of er iets is wat gaat helpen. Maar voor nu kan ik alleen maar hopen dat de stem in mijn hoofd niet wint en dat ik genoeg heb aan de steun van de mensen om me heen.

Heb je last van suïcidale klachten en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!