mensen die handen vasthouden

Blijf, alsjeblieft

“Je geeft nu op óf je zet nu door!” De paniekerige schreeuw uit mijn mond steekt scherp af bij het zachte geruis van blaadjes en de verlaten bospaden. Maar het maakt me niets uit. Ik doe alles om de tornado vanbinnen rustig te krijgen. Iedereen moet uit mijn buurt gaan, niemand mag meer praten. Laat me met rust; dichtbij komen is verboden, afstand nemen is goed. En toch ook ergens die twijfel, omdat ik in het diepst van mijn hart me wel open wil stellen. Ik wil me weer eens veilig voelen. Al is het maar eventjes…

Soms mag je je armen stevig om me heen slaan, zodat ik niet meer weg kan. Houd me maar vast, laat me niet vluchten uit angst voor nabijheid. Soms heb ik het nodig dat je me dwingt te blijven staan, ook als dat wat hardhandiger is dan je zou willen. Want ik weet dat jij me geen pijn wil doen. Ik weet dat je het uit liefde en zorg doet. En ik zou het vrijwillig toe willen laten, maar ik heb nooit geleerd hoe. Zodra jij mijn hart raakt, wil alles in mij weg. Bang dat je de scherven nog meer breekt. Maar als jij echt weet dat je me niet in de steek laat, mag je zorgen dat ik blijf. En dat ik je toelaat. Zodat ik dat stap voor stap zelf kan en durf te doen. Bij jou en bij anderen. Zodat ik leer om je knuffel te accepteren, en je bezorgdheid te verdragen.

Laat me maar huilen, laat me maar schreeuwen. Laat me maar worstelen om los te komen. Maar beloof me één ding: dat je dan ook echt blijft. Want ik weet donders goed dat deze strijd nodig is om verder te komen. Maar ik weet ook dat ik deze strijd niet nogmaals voer als jij me laat vallen. Dat betekent niet dat alles perfect moet zijn of dat je geen fouten mag maken. Van mij mag je schelden en vloeken, boos zijn en huilen. Je mag zijn wie je bent, met alle imperfecties die daar bij komen. Als je er maar bent.

Het is een strijd tussen jouw uithoudingsvermogen en mijn angst. Ik wil niet dat die angst wint, jij wil dat ook niet. Toch is dat wat er mijn leven lang is gebeurd. Ik stoot mensen van me af en ze laten het gebeuren. Sommigen komen terug, maar nog nooit was iemand sterk genoeg om daadwerkelijk te blijven. Angst is een krachtig iets. Dat besef ik pas op momenten dat het mijn controle overneemt en ik niks meer te zeggen heb over waar ik heen ga en wat er uit mijn mond komt.

Wanneer ik je smeek om te gaan, wil mijn hart dat je blijft. Wanneer ik weg wil rennen en ik me omdraai, heb ik nog liever dat je me op de grond gooit, dan dat ik weer alleen verder moet. En nee, dat is niet de goede manier. Maar het is de enige manier om mij de goede manier te leren.
Mijn mond lult een heleboel, mijn lichaam vertelt je dat je op moet rotten. Maar ondanks dat hoop ik dat je de stille schreeuw uit mijn hart hoort. “Laat me niet los!”

Misschien lijkt het alsof ik extreem ingewikkeld in elkaar zit. Misschien is dat ook wel zo. Maar je kan alles tegen me zeggen, je kan me een hoop flikken en je mag me zo vaak je wil laten vallen in de afgrond van angst. Ik moet alleen weten dat je er bent. En dat je blijft. 

Dan zal mijn veerkracht groot genoeg zijn om weer op te staan als ik val, en om te blijven vechten wanneer het voelt alsof ik al verloren heb. Het is een strijd die niemand anders voor mij kan strijden, een gevecht wat ik zelf moet winnen. Maar jouw armen kunnen de basis zijn waar ik even kan schuilen, jouw woorden kan ik herhalen als alles zwart is; jij, als persoon, kan mij veiligheid bieden tot ik dat bij mezelf heb gevonden. Dus blijf, alsjeblieft.

Lees ook:

  • Leren vertrouwen

    Afgelopen week had ik een gesprek met mijn psychologe. We hadden het erover waarom het nog zo enorm moeilijk is om mij veilig te voelen bij mensen die lief voor mij zijn. Het is vaak…

  • mens alleen op een rots

    Ik lees net een artikel waarin wordt uitgelegd hoe een kind van getraumatiseerde ouders, die traumarealiteit overneemt en dus alles in staat stelt om aan de behoeften en gevoelens van die ouder tegemoet te komen.…

  • ‘met jouw intelligentie’

    Ik ben een dame, een dame van twintig jaar oud (1997) die op dit moment helaas vertoeft in GGZ-opname op een crisisafdeling. Hier maak je van alles mee; politie, alarmen, scheld- en vechtpartijen, drugs en…

4 reacties

  1. Heel mooi geschreven. Ik voel de strijd in je woorden. Ik voel de angst die je uitspreekt. Ik hoop dat diegene waar je over schrijft bij je blijft en dat jij meer vertrouwen krijgt. Ik wens je een mooie relatie met die persoon.
    Liefs Denise

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.