blije man

Blij met mijn autisme

In 2011 werd ik voor de allereerste keer opgenomen in een GGZ-instelling in het noorden van het land. Bijna in blinde paniek liep ik uiteindelijk naar de ingang want mijn toekomstige tegemoet medepatiënten zouden daar toch allemaal daar zwaar gesedeerd, kwijlend en in een dwangbuis doelloos rondlopen. 😂 Tja, dat krijg je met teveel fantasie- en Amerikaanse films…

Dat de medepatiënten eigenlijk heel gewoon waren, was dan ook een de grote verrassing. Dat ik door mijn autisme uiteindelijk degene was die een beetje afweek van de rest had ik die eerste keer niet eens door. 😂 Van een open afdeling, waar ik die eerste keer terecht kwam, had ik nog nooit gehoord. Van al die vrijheden die ik toch nog kreeg viel ik bijna van verbazing van mijn stoel. Dat zelfs de buitendeur gewoon open was en dat ik dus kon gaan en staan waar ik wilde en zelfs zo naar huis kon, ging mijn verstand te boven. Nee, die psychiatrie viel toch eigenlijk best wel mee. Ik hoorde daar natuurlijk niet thuis, dat was een foutje. En wacht, dat schrikbeeld dat ik had, dat moest dan betrekking hebben op de gesloten afdeling. Dat kon niet anders!

Ook totaal niks van waar natuurlijk, maar dat merkte ik pas veel later. Dat ik het heel erg prettig zou gaan vinden op de gesloten afdeling, hoe raar dat ook zal klinken, dat zou ik nooit kunnen en willen geloven, maar daarover hieronder meer.

Nu zijn we inmiddels tien jaar verder, en heb ik meerdere opnames achter de rug, vrijwillig en verplicht. In die tijd heb ik veel bijzondere en gekke dingen meegemaakt. Ook nare dingen? zal je je afvragen. Ja, ook dat, maar alle positieve ervaringen hebben de overhand. 😊😊 In die tijd hebben ze onder meer de diagnose autisme gesteld, en dat is belangrijk om te weten voor de rest van deze blog!

Buitenstaanders staan met open mond of weten niet hoe hard ze weg moeten rennen (tja, hardnekkige vooroordelen heersen er nog steeds), maar ook voor veel mensen die ook ooit opgenomen zijn zal het misschien raar zijn om te lezen, maar op de gesloten afdeling voelde ik mij eigenlijk beter dan ooit tevoren! Door mijn opnames, allemaal in dezelfde kliniek, ben ik er kind aan huis geworden. Het is dus bekend terrein. Ik ken de verpleging en psychiaters, ik ken de regels, gebruiken en routine en weet waar alles is. Het is de plek waar ik kom als ik in crisis ben en waar ze mij beter gaan maken en daardoor is het mijn veilige plekje geworden. Om te zeggen dat ik blij ben als ik er weer heen moet is een beetje veel gezegd, maar ik kijk gek genoeg wel naar uit. Later zou dat drastisch gaan veranderen.

De kliniek en gesloten afdeling zijn heel bekend terrein en dus veilig voor mij. Het is heel erg klein, overzichtelijk, controleerbaar en er zijn weinig prikkels. Voor mij als rasechte autist dus een perfecte omgeving! De psychiater viel dat ook al snel op. Op een behandelplanbespreking benadrukte ze dus even dat het niet de bedoeling was dat ik er zou komen wonen. 😂 Dat kan natuurlijk niet en is een beetje absurd, maar qua omgeving zou ik mijn boeltje allang hebben ingepakt thuis!

Maar toen stapte ik over naar een andere GGZ-instelling en kwam ik na een crisis in een andere kliniek terecht. Nou, diepe zucht, autisten en verandering. Ik dacht dat ik veel last had van crisissituatie, nou, mijn autistische brein wist dat ruw aan de kant te duwen toen ik daar uiteindelijk was. Alles was anders, dat kan toch niet! Drama! Mensen anders, kamer anders, verpleging anders, regels anders, werkelijk alles. Het bed was het toppunt, het leek wel van plastic en heel krap, slapen daar deed ik dus niet, bijna uit principe. Dus van dat veilige plekje was weinig over gebleven! De paniek door verandering zorgde er wel voor dat ik de crisis in recordtijd de baas werd. 😊

Sindsdien ben ik ook niet meer opgenomen geweest of dusdanig erg in crisis geraakt dat ik opgenomen moest worden. Mijn autistische brein doet er volgens mij werkelijk alles aan om dat te voorkomen omdat ik absoluut niet meer in die onbekende en oncontroleerbare omgeving terecht wil komen. Zo blij was ik nog nooit geweest met mijn autisme, hoera. 😊

En ik leefde nog lang en gelukkig.

(Naja, ik modder wat aan, doe mijn best, en zie wel waar het schip strandt onderweg naar dat geluk. Er zal vast nog wel een blij en waardevol moment gaan komen en die wil ik absoluut niet missen.)