meisje met fruit

Blij fruit

Omdat de baas wil dat we gezond blijven, krijgen we sinds kort fruit op het werk. Veel fruit. Het komt in kistjes die suggereren dat het allemaal zo van het land naar ons kantoor is gebracht. Maar dat kan natuurlijk niet, want dan zou er modder aan zitten. Deze kistjes zijn brandschoon. Ze horen bij een concept. Er is een speciale houten standaard waar de kistjes in passen en er is een poster met: Fruit, daar word je blij van.

Ik vind fruit heel lekker, maar dat ik er altijd blij van word, kan ik nou ook weer niet zeggen. Het is meteen zo dwingend. Zo van, nu fruit eten, blij worden en super vitaal aan het werk gaan. Maar misschien ben ik gewoon de zuurpruim van de kantoortuin.

Ik neem altijd de mandarijnen. Dat vind ik het meest overzichtelijk. Een peer eten achter het bureau, dat geeft kleverig sap op het toetsenbord. Een appel maakt veel te veel herrie. Dan hoor je elke hap, dus daar begin ik niet aan. Er zijn helaas collega’s die daar anders over denken.

Het is met fruit net als met veel andere kwesties vaak minder simpel dan het lijkt. Zeker voor de autistische mens, die van de aanblik of geur al overprikkeld kan raken. En dus helemaal in fase rood schiet als overal in de kantoortuin op appels geknaagd wordt.

Ook de kantoorgenoot zonder autisme heeft vaak vruchtgerelateerde rituelen. Zo is het me opgevallen dat bepaalde mensen elke dag op een vast tijdstip een banaan komen pakken. Of twee. Zijn er druiven, dan lopen veel kantoorgenoten zogenaamd toevallig langs om terloops een paar druiven van de tros te plukken. De appels en de peren blijven altijd het langste liggen.

De meeste mensen zijn natuurlijk best content met dat verse fruit, ik ook. Het is toch een leuk extraatje, het is gezond en als je fruit eet, kun je niet snoepen. Maar opeens waren er vorige week allemaal fruitvliegjes. Ze doken op uit donkere hoekjes, vlogen koffiebekers in en verschansten zich in haren.

‘Als ze er eenmaal zijn, kom je er nooit meer van af’, meldde een collega fatalistisch.
‘Laten we op zijn minst de schillen in de keuken weggooien’, vond een ander, ’in plaats van in de afvalbakken naast de bureaus. Die worden maar één keer per week geleegd.’ Prima idee, leek mij. Alleen is er nu een controverse. Andere collega’s zijn ervan overtuigd dat de vliegjes uit de planten komen die recent in de kantoortuin zijn neergezet. Omdat je van planten ook zo blij wordt.

Het is eigenlijk maar goed dat die vliegjes er zijn. Anders zouden we hier qua blijheid nu tegen het hysterische aanzitten.

Lees ook:

  • kantoor

    Waarom het soms moeilijk is om je op je werk staande te houden als je autisme hebt? Nou, bijvoorbeeld als je bij binnenkomst ziet dat er iemand op je plek zit. De vaste plek die je met moeite hebt kunnen…

lees meer

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.