Binnenwereld: wat zich afspeelt in mijn hoofd

Stapje voor stapje begin ik meer te leren over de wereld in mijn hoofd, mijn binnenwereld. Doordat ik nu een therapeut heb die veel ervaring heeft in het werken met dissociatieve stoornissen, gaat het soms ineens heel snel. Als ik in therapie naar een ander deel switch, dan weet ze precies de juiste vragen te stellen en op de juiste manier te reageren. Ze past haar taalgebruik aan wanneer ik naar een kind-deel floep (Pip is bijvoorbeeld ongeveer 4, dus dat vraagt wel wat aanpassing).

Ik ontdek meer en meer over de interne structuur in mijn hoofd, welke delen in contact met elkaar staan en wie het voor het zeggen heeft. Ik ben zelf heel hard op zoek geweest naar dit soort ‘ervaringsverhalen’, vandaar dat ik heb besloten er een blog aan te wijden. Wanneer ik het over andere delen heb (Pip, B., kleine Sae en grote Sae zijn het meest ‘aanwezig’), heb ik het dus eigenlijk over alters – ik vind dat alleen een lastige term om te gebruiken wanneer ik het over mezelf heb. Ik hoop dat ik het helder heb kunnen uitleggen, maar ik vind het geen probleem om vragen te beantwoorden als die er zijn!

De muur

Om te beginnen heeft mijn hoofd een voorkant en een achterkant – nogal logisch, fysiek gezien heeft iedereen dat natuurlijk, maar ook van binnen is dat bij mij het geval. Als ik ben geswitcht, hebben de andere delen het over “ik wilde naar de voorkant”, bijvoorbeeld. En als een deel in therapie afscheid neemt omdat het gesprek afgerond moet worden, wordt er ook wel eens gezegd “oké, ik ga weer naar de achterkant” (of, ook een optie: “ik ga weer naar binnen”). Ik beeld me de voorkant wel eens in als een soort controlecentrum, of in een wat simpelere metafoor: het stuur van de auto.

Tussen de voorkant en de achterkant zit een muur.

Alleen snap ik nog niet helemaal hoe die muur werkt: soms is ‘ie heel dik, en krijg ik niets mee van wat er gebeurt in de rest van het hoofd. Op dat soort momenten ben ik er stellig van overtuigd dat ik helemaal geen delen heb, geen DS NAO heb, dat ik het allemaal heb verzonnen. Soms voelt het alsof de muur alleen geluid doorlaat, alsof je naar een gesprek in een andere kamer luistert. Dan merk ik alleen dingen die heel hard gezegd worden door andere delen – als Pip blij is omdat ze een puppy of brandweerauto ziet, maar ook als B. de behoefte voelt om te uiten hoe slecht en verrot we zijn, of als kleine Sae constant aan het huilen is.

Maar wat gebeurt er dan in de achterkant? Dat weet ik eigenlijk nog niet zo goed. Laatst was ik in therapie naar Pip geswitcht en stelde mijn therapeut haar wat vragen. Het lijkt alsof Pip het meeste weet van wat er vanbinnen gebeurt. Ze vertelde hoe kleine Sae voor de baby moet zorgen. Alleen kleine Sae kan bij de baby, want die zit ‘ergens apart’. Daarom heb ik – grote Sae – over het algemeen geen last van de baby; ik vergeet meestal dat dat deel bestaat. Nu ik dit schrijf realiseer ik me dat alle delen wel een ‘eigen stukje’ hebben: de kamer van Pip is helemaal geel, maar er is ook een klein gat in de muur waar ze in kan zitten als ze bang is, daar is het helemaal donker.

Ontdekkingen

Het is een vreemde gewaarwording: ik had geen idee van de kleur van Pips kamer toen ik deze blog ging schrijven. Maar ineens wist ik het en voel ik ook met alles dat het zo is. Ik heb het niet bewust bedacht, en als ik probeer de bedenken dat de kamer groen is, dan werkt dat niet. Zo ging het ook toen ik de namen van Pip en B. ‘ontdekte’: ineens voelde ik dat het zo was, maar ik had er geen invloed op. Ik heb lijsten met namen doorgelezen omdat ik de naam van B. echt vreselijk vind, maar het kan niet; ik kan het niet veranderen.

In theorie weet ik dat het belangrijk is om de delen te leren kennen en meer te ontdekken over hoe mijn binnenwereld in elkaar zit – en in theorie wil ik daar ook best in werken… Maar in de praktijk is het eigenlijk hartstikke eng. Ik wil dit niet, ik ben bang dat ik het tóch verzin, dat ik gek word, wat dan ook. Ik vind het ingewikkeld en het maakt me eigenlijk gewoon bang. Gelukkig heb ik mijn therapeut, die me via de mail alvast geruststelt: ze vindt niet dat ik me aanstel en ze is ook niet boos op me. Hopelijk kan ik het op een dag ook geloven en kan de vertrouwensband groeien, ik ben immers pas sinds kort bij haar in behandeling.

7 Comments

  1. Me

    Lieve sae,

    Mag ik even zeggen hoe blij ik ben dat ik jou blog heb gevonden. Met tranen in mijn ogen was ik aan het lezen wat jij beschrijft. Een paar maanden geleden heb ik van mijn therapeut ook de uitleg gehad over delen in mijzelf, die geïntegreerd moeten worden. En dat ik een deel heb wat niet kan praten en andere die ik nog moet leren kennen. Ook ik heb de diagnose dsnao, maar wil het niet geloven en kan ook denken dat ik het niet erg genoeg heb gehad om het te hebben. Terwijl ik weet dat het zo is, maar zo moeilijk. Alles wat jij beschrijft raakt me en enorm veel herkenning, maar bovenal heel dapper. Ik ben nog niet zover dat ik er aan kan beginnen, omdat ik een conversie stoornis heb die eerst aandacht nodig heeft, maar ik wil je bedanken voor je openheid en heel veel sterkte liefs

    1. Sae

      Jeetje, wat fijn en bijzonder om te lezen dat mijn blog je helpt. Misschien heb je ze al lang gevonden, maar ik heb eerder hier ook blogs over dsnao geschreven – misschien kunnen die je ook helpen? Het is een gigantische strijd – ik ben nog steeds bang dat ik alles verzin, dat ik dit niet kan hebben… Ik begrijp heel goed wat je beschrijft, het is zo ontzettend moeilijk. Ik hoop dat je uiteindelijk – wanneer je er klaar voor bent – aan de slag kunt met je delen… Want hoe eng ook, ergens is het een bevrijding: voor het eerst in mijn lange therapie-carrière, voelt het alsof ik (we) écht gezien word (worden).

      Ik wens jou ook heel veel sterkte, liefs!

      1. Me

        Absoluut helpend meer dan, maar durf er nog niet zo goed over te lezen. Elke keer komt het gesprek weer terug en probeer ik weer een beetje meer te lezen. Toen kwam ik jou stuk tegen en de gedachten waren alsof ze van mezelf waren. Heb je andere blog inmiddels ook gelezen, erg fijn. En ook die angst dat ik het allemaal verzin, was zooooo passend en dacht eindelijk iemand die ook die strijd voert. Ik hoop dat er net als voor jou er ook een tijd komt dat ik dat ga ervaren. Oh en wilde ook nog even zeggen dat ik heel erg blij voor je ben, dat je therapeut zo lief reageert over de mail. Dat kan je meer dan gebruiken veel liefs weer terug

  2. wat herkenaar, ik was even bang dat ‘ik’ het geschreven had (weet inmiddels dat dat niet het geval is). omdat ik al eens van plan was er wat over mijn problematiek te vertellen hier. ik ben ook mijn binnenkant aan het onderzoeken. ik comuniceer met een ander deel van mij via email. zij heeft meer zicht aan de andere kant van de muur. en zo leer ik het geheel kennen.

    1. Sae

      Wauw, wat bijzonder dat het zo herkenbaar is voor je… Ik kan je beloven dat ik het zelf heb geschreven 😉 Wat fijn dat je in het mailen een manier van communiceren hebt gevonden. Ik heb geen last van amnesie tussen delen (‘tijd kwijt’), maar het echte communiceren wil ook nog niet echt op gang komen. Heel veel succes met de zoektocht in je hoofd!

  3. * hope

    hoi

    mss stom maar ik heb al lang last van dissociaties en meer dingen alleen ik lees altijd dat delen niks van elkaar weten.. en ik weet het wel. soms iets vergeetachtiger.. maar ik weet dat ze er zijn en wat ze leuk vinden of niet leuk.
    durf niet teveel te vertellen want ik wil niet herkent worden.
    heb jij daar ervaring mee ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.