meisje met traan

Bij verwerking hoort elke dag een beetje huilen

Toen ik in een toxische relatie zat en maar niet los kon laten ben ik hulp gaan zoeken via de huisarts. Ik dronk mee en liet mij slecht behandelen waardoor het bergafwaarts met me ging. Kort gezegd: Ik wilde eruit maar het lukte mij niet en ik ging eraan onderdoor.

Ik ben doorverwezen naar een pyscholoog waar ik in januari 2019 begon met meerdere intakegesprekken om tot een indicatie te komen. Voor de zorgverzekering is een verwijsbrief nodig waarop vermeld staat dat er sprake is van een stoornis die valt binnen de DSM-V (handboek therapeuten). Het was duidelijk dat ik een indicatie kreeg vanwege mijn bagage. Na die gesprekken ben ik gediagnosticeerd met ‘andere persoonlijkheidsstoornis’. Om aan een specifieke persoonlijkheidsstoornis te voldoen, moet je meerdere symptomen hebben.

Ik begon met de (groeps)VERS-training, wat een start zou zijn voor traumabehandeling. Hierin leerde ik woorden geven aan emoties, ze aanvoelen, ontdekken wat ik deed (en nog steeds doe) om ze níet te hoeven voelen, hoe ze komen en gaan én nieuwe strategieën om ermee om te gaan. Daarnaast kregen we ontspanningsoefeningen en raakte ik voor het eerst in contact met mindfulness. Ik had nooit gedacht dat ik dat fijn zou vinden maar zette me 100% in een het was heerlijk: Ik leefde na een aantal weken niet meer zoveel in mijn hoofd, maar gewoon in het hier en nu en ik vond het leuk om na een tijdje ‘bewust bekwaam’ te zijn.

Na de training vond er een drie maanden stop plaats, zodat ik zelf kon oefenen met de aangeleerde vaardigheden. Dit ging goed, maar toen mijn opleiding begon ben ik gestopt met ontspanningsoefeningen omdat schoolwerk voor ging, gestopt met wandelen en gestopt met creatieve mindfulness: Ik vergat mezelf weer, mijn lichaam en geest. Ik werd weer onrustig en greep weer naar de fles, wat ik afgeleerd had.

Sinds november 2019 volg ik individueel schematherapie. In de VERS leerde ik mijn gedachten uit te dagen, maar ik kwam erachter dat mijn negatieve gedachten vaak klopten, ook als ik ze controleerde. Na het invullen van vragenlijsten kwam naar voren dat er een veeleisende ouder aanwezig is, waardoor ik overmatig kritisch ben naar mezelf, maar ook naar anderen. Ik onderwerp mij en offer mezelf op. Ook is er een kwetsbaar kind, dat zich schaamt en zich verlaten én minderwaardig voelt. Ik vertrouw niemand, in de zin dat ik denk dat iedereen uiteindelijk verdwijnt en je in de steek laat. Tot slot zit er een onthechte zelfsusser in me, die al die dingen niet wil voelen en grijpt naar eten, drank en drugs.

4 juli begon ik met antidepressiva, wat een hele afweging was: ik ben namelijk niet depressief. In de therapie ben ik momenteel bezig met imaginatie en rescripting. Er wordt dan steeds een klein deel van een herinnering aan een traumatische ervaring opgeroepen, en ik heb er nogal wat. Mijn emoties kunnen hierdoor hoog oplopen en ik heb last van stemmingswisselingen.

Soms voelt het alsof ik nooit klaar ga zijn met verwerken en dan heb ik geen zin meer in therapie. Het is zóveel: mijn levensjaren vóór de uithuisplaatsing, gemis aan liefde, onveilige hechting, jeugdzorg, al die verschillende opvoeders en al die kinderen in de tehuizen die kwamen en gingen, het zoveel keer moeten verhuizen in korte tijd, mijn zieke moeder, de band met mijn vader die er eigenlijk niet is, familie die ik niet ken. Ik kom achter zóveel, het zijn korte maar heftige momenten die omhoog komen, en zoals ik eerder al schreef: Ik wil eigenlijk áltijd blij zijn want dan vind ik mezelf het leukst, maar bij verwerking hoort elke dag een beetje huilen, wat ik ook echt probeer.

Als ik verdrietig ben is dat oké, dat mag en daarom schrijf ik. Zo zorg ik voor mezelf want dan verwerk ik weer wat. Naast alles probeer ik positief te zijn. Ik weet dat het uiteindelijk allemaal goed komt, zoals altijd, maar het blijft een leven lang leren. Die gedachte geeft mij ademruimte, ik word nooit perfect: niemand. Maar ik word zeker groot, en haal uit mijn verleden wijze lessen die ik gebruik om anderen te helpen in mijn werk als hulpverlener, tevens ervaringsdeskundige. Haal je kracht uit jezelf, het zit er echt in. Je moet gewoon wat beter kijken en altijd geloven in jezelf.

‘Wat ik geleerd heb van het leven kan ik in drie woorden samenvatten: Het gaat verder’.

Lees ook:

  • meisje aan het schrijven

    Ik schrijf over mijn emoties en gevoelens in dichtvorm. Dit resulteerde in mijn eerst dichtbundel: 'In mijn hoofd, uit mijn hoofd'. Ik wil jullie meenemen in het ontstaan van deze gedichten.  De ogen van het kleine meisje werden vergiftigd door…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

2 reacties

  1. ‘Het gaat verder’ vind ik een mooie, zeker op dagen dat je even niets kunt met ‘het wordt beter’. En ja, tranen horen erbij, maar die blijven soms behoorlijk verstopt zitten, is mijn ervaring;).
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: FEEST!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.