mensen hand in hand

Bescherm mij

‘Huh? Wat raar, ik dacht dat ze al terug was.’ Met die woorden loopt de verpleegkundige weer weg uit mijn kamer. Langzaam laat ik mijn ingehouden adem los en kan ik een beetje ontspannen. Opgekruld, weggekropen in de kast. Weg van de buitenwereld, in de bescherming van dat kleine hokje. Alles om maar een beetje veiligheid te ervaren, alles om eventjes onzichtbaar te zijn.

Het is de tweede dag dat ik voor een time-out ben opgenomen. Al de eerste dag had ik het plekje in de kast ontdekt, vandaag heb ik er ook gebruik van gemaakt. En hoewel de verpleging me inmiddels wel weet te vinden blijft het een veilige keus als alles me even teveel wordt.
Voor de momenten dat angst me overspoelt en ik in enorme tweestrijd met mezelf ben. Aan de ene kant een stemmetje dat me vertelt dat ik alles moet durven en kunnen, dat ik geen hulp nodig heb en dat ik het zelf wel kan redden. Een aan de andere kant een stille stem, die het liefst geen woord zegt. Een stem die op de een of andere manier soms zo oorverdovend kan zijn, dat ik luister en mezelf verstop. De prikkels van de buitenwereld maken dat ik op zoek ga naar die stilte, al moet ik daarvoor in de raarste positie in een kast kruipen.

Ik ben bang voor alles. Bang voor de nieuwe afdeling, voor de nieuwe mensen. Bang om mijn kamer uit te komen, maar ook bang om alleen te zijn. De dwang in mij wil dat ik mijn kilometers ruimschoots haal, het stukje somberheid wil niks anders dan in bed liggen. Mijn hele dag zit vol met tegengestelde gedachten en ik moet alles op alles zetten om me daar doorheen te worstelen. Dus stop ik al mijn energie in het overleven van de dag, al ga ik daarmee aan de kern voorbij. Het maakt het makkelijker als ik daar niet te veel bij stil sta, om vooral niet uit te pluizen wat ik voel.

Ik heb alleen een psychiater die daar, gelukkig, niet in mee gaat. Die net zo lang doorvraagt tot de muur van vermijding afgebrokkeld is. Vandaag ook. Zij wist wat het onderliggende verlangen is, ik wist het stiekem ook wel. Ik vind het namelijk loodzwaar om voor mezelf te zorgen. Om de hele dag keuzes te maken om mezelf levend te houden, te verzorgen en het liefst ook nog een beetje gezond. De overtuiging dat ik alles zelf moet kunnen, maakt dat niet makkelijker. Het strookt niet met de intens diepe behoefte dat er af en toe eventjes voor mij gezorgd wordt. Ik wil niet toegeven dat ik daar naar verlang, wil die kwetsbaarheid geen erkenning geven.

Maar… toch lukte dat vandaag een beetje. Door eindeloos geduld en vele aansporingen ben ik uit mijn hoekje gekropen. Met de belofte van de verpleegkundige dat ze me zou beschermen, heb ik in de woonkamer gezeten. En toen het bezoek van mijn ouders mijn spanning verhoogde, werd dat gezien. Mijn pogingen om contact te vermijden werden niet geaccepteerd. Ik heb gepraat met een verpleegkundige die ik nog nooit eerder had gesproken, kon haar vertellen wat zich als een vastgelopen plaat in mijn hoofd herhaalde, de woorden van mijn moeder.
En ondanks het grote verdriet op dat moment, was het ergens ook mooi. Want ik had op dat moment geen drang om haar weer weg te duwen. Ik had geen behoefte om in de kast te zitten of in bed weg te kruipen. Eindelijk kon ik iets delen, in alle kwetsbaarheid. Eindelijk kon ik het toelaten dat iemand even voor mij heeft gezorgd. De stille stem kreeg weer de ruimte, maar ik had er geen kast voor nodig. Ik hoefde me er niet voor te verstoppen in een donker hoekje. Want de veiligheid die ik daar zoek, zat nu naast me met een arm om me heen geslagen.

Lees ook:

  • Als het lente wordt, dan… smelt m’n depressie echt niet

    “Als het eenmaal lente is, dan voel je je vast beter” Inmiddels durf ik te stellen dat dit één van de meest idiote uitspraken is, die je kunt doen tegenover iemand met een depressie en/of andere…

  • Vermoeidheid

    Een angststoornis hebben is zwaar. Het is ontzettend vermoeiend te moeten vechten elke dag weer tegen alle stoornissen en trauma's. Een uitputtingsslag die bijzonder weinig nut lijkt te hebben. In hoeverre weegt het 'winnen' op…

  • pexels photo 265667

    Het werk. Ik denk dat ik dit een van de meest lastige plekken vind om open te zijn over mijn psychische wantoestanden, zoals ik mijn aandoening noem. In het verleden, twaalf jaar geleden om precies…

6 reacties

  1. Zo herkenbaar dit! Echt megaknap van je, wat een overwinning!
    Ik moest vandaag weer eens op de crisisdienst wachten en daar had ik zó geen zin in, en ik blééf maar dissociëren..mn psych heeft een uur hand in hand met me gezeten, terwijl het vanochtend begon met dat ze niet binnen een straal van 2 meter van mij mocht komen. Ze bleef maar zeggen dat het oke was als ik heel even niet voor mezelf zorgde, en omdat ze gewoon doordrukte en mijn hand vasthield ook al wilde ik mijn hand weg trekken, kwam ik er uiteindelijk door 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.