Beperkte veiligheid

Protect me from what I want.

De zinnen die je het liefst over de daken wilt schreeuwen of op je lichaam wilt tatoeëren, maar waarvan je eigenlijk niet wilt dat mensen vragen “ja maar wat is dan datgene wat je wilt maar tegen beschermd moet worden?”
Het mezelf (on)zichtbaar ruïneren, de doodswens.

Ik overanalyseer in mijn hoofd waarom deze zin zoveel voor mij betekent. Is het omdat er nooit iemand was die mij écht beschermde? Omdat ik merk dat ik op zoek ben naar een beschermer en iemand die het even voor mij overneemt? Ik heb veel gevoelens bij het feit dat ik een 15-jarig meisje was in de spreekkamer van de dokter, helemaal alleen en voor het eerst sprekend over depressiviteit. Daarna volgden nog veel meer gesprekken, niet meer met de huisarts maar nog steeds wel helemaal alleen.

Het hebben van een onveilige hechting met de mensen die jou hebben gemaakt, die de kern zijn van jouw bestaan, maakt mij boos, verdrietig, jaloers, onzeker. Een scala aan emoties. In het prilste begin is het vertrouwen niet gegroeid en dat maakt dat ik vaak op eieren loop, dat ik mij vaak onwijs alleen heb gevoeld. Dat ik vaak dingen niet durfde te vertellen uit angst voor afwijzing. Toch raak je er aan gewend. Binnenkort ga ik samenwonen, maar ik maak mij een beetje druk over het loskomen van hier. Het is tijd voor een nieuwe stap, maar loslaten is een vaardigheid die ik nog steeds niet helemaal beheers.

Onveilige hechting komt voor mij terug in meer aspecten. Zo heb ik vaak het gevoel dat ik niet echt contact maak, ik zweef tussen de mensenmassa en tussen de sociale conversaties. Ik ben er, maar ik ben er niet. Om mij heen zie ik moeiteloos contact terwijl het analyseren, het piekeren doorgaat in mijn hoofd. Het is opzien tegen sociale situaties, want vroeg of laat beland ik in mijn eigen bubbel.

Het duurt lang voordat ik mij hecht. Veel mensen refereren hiernaar als “de kat uit de boom kijken”. Mijn kat blijft eerst geruime tijd zitten. Ik heb toenadering nodig, maar ik kan dat niet altijd verwachten.

“Het voelt alsof alle basisfundamenten op wankelen staan. Is dit waardoor de terugval aanhoudt?” De terugval die zorgde dat de zelfacceptatie weer een stapje terug deed. Ik voel woede om het feit dat ik mijzelf wéér niet staande kon houden. Dat mijn psyche nog dusdanig kwetsbaar is. Het geeft mij weinig hoop voor de toekomst. Ik hoop dat ik hier een mooie les uit leer, maar in mijn weerstand en woede ben ik volgens mij nog niet zo ver.

4 Comments

  1. Mijn ervaring/idee hierbij is dat bevestiging (‘n vorm van zekerheid) een enorme rol speelt. En omdat je niet snel bevestiging krijgt van de gemiddelde medemens, moet je die jezelf geven..

    En dat betekent (in mijn geval iig) dat ik bevestiging krijg in de vorm van: “Zie je wel dat het niet goed komt, dat ik er (wederom) alleen voor sta?

    Dat is hetgeen waaraan je gewend bent en waarop je terug valt.

    ‘t Is bevestiging, een zekerheid.. hoe naar ook; dit is jouw/mijn realiteit, en ‘t blijft zeker lastig om die realiteit/overtuiging los te laten. Ook al is dat wat je wilt..

    Dankjewel voor je mooie stuk, het geeft ook mij stof tot nadenken. Ik wens je een fijn samenwoon-avontuur! x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.