“Ben je van de fiets gevallen?”

Triggerwarning – Deze blog gaat over automutilatie.

Ik zit aan het bed waar een bekende ligt opgebaard. Ik probeer haar nog eenmaal aandachtig in me op te nemen. Ik strijk met mijn vingers zachtjes door haar haar, over haar gezicht, haar handen. De tranen rollen over mijn wangen.
Dwars daar doorheen vraagt er iemand: “Zeg, wat heb jij eigenlijk met je hand gedaan?”
Ik word ruw opgeschrikt. Mompel dat ik gevallen ben. Maar de persoon in kwestie neemt geen genoegen met dit antwoord. “Hoe kun je nou op die kant van je hand vallen? Was je op de fiets? Zag je de stoeprand te laat?” Ik lieg een verhaal bij elkaar, tot ze tevreden is en ik mijn licht gewonde hand weer kan gebruiken om mijn oma voor het laatst in mijn leven aan te raken.

Het liefst had ik het gewoon gezegd. Dat ik mezelf heb verwond, omdat mijn lichaam zo totaal angstig en in paniek was dat ik niet meer met de druk kon omgaan. Hoe ik door de donkere avond liep met haastige passen. Huilend, vloekend en uiteindelijk mijn hand bekrassend. Zuchtend van verlichting, omdat ik eindelijk afleiding had van de innerlijke pijn.

Hoe gooi je dit op tafel? Ik snap heus dat men zou schrikken, het niet zou begrijpen.
Maar ik ben zo bang dat ze het krassen zelf als het grote probleem zouden zien. Terwijl het slechts de oppervlakkige, zichtbare wondjes zijn van iets wat vele malen dieper en pijnlijker is. Ik ben niet gek. Ik weet heel goed dat het niet verstandig is. Ik heb professionele hulp. De psychiater is positief en trots op me. Het grootste gedeelte van de tijd ben ik als een dolle aan het werk om alle emoties en gevoelens in mij in de juiste banen te leiden. Zodat ik niet ontplof.
Niemand die dat ziet. Niemand die daarvan opschrikt.
Maar heel soms slaan de stoppen door en worden de innerlijke wonden zichtbaar op mijn huid. En dan komen de vragen en de opmerkingen. “Ben je van je fiets gevallen? Jij hebt echt zijwieltjes nodig.”
“Heb je je geschaafd? Of is het gewoon automutilatie, ha ha ha!”
Ik lach mee. Automutilatie, het is inderdaad om te gieren, wie doet dat nou?

Ja, ik dus.
Het is niet structureel. Het worden geen littekens voor het leven, zoals het bij sommige anderen wel het geval is. Maar mens, ik ben zo bang dat je schrikt. Dat je me niet meer voor vol aan zult zien. Maar als iemand die zwak is.
Ik ben niet zwak. Echt niet.

Ik ben een sterk mens en ik doe mijn uiterste best. Heel soms heb ik krassen op mijn huid.
Aai ze desnoods eventjes, maar zie het niet teveel als iets wat volledig fout is. Het zijn ook tekens van een innerlijke strijd en zoektocht op weg naar een veiliger en gezonder leven.

15 Comments

  1. Ohh dit klinkt bekend. En het is kut. Ik doe het gelukkig niet meer maar ik begrijp de impuls helemaal. Ik hoop dat je uiteindelijk een manier kunt vinden om met je pijn te dealen zonder jezelf meer te moeten geven. Sterkte! X

  2. Ik zelf bijt in mijn arm of hand als ik boos word op iemand. Dan voel ik tegelijk ook angst en machteloos. Ik had het vaak gehad in mijn familie of op het werk. Ook bij partners die ik had en een die zich vol zoop en weg ging. Hij liet mij in onzekerheid en toen ik na 5 jaar uit maakte had hij een ravage aangericht waardoor ik nachtmerries kreeg. Terugkerende dromen. Huilbuien om niéts. Soms koppig maar tegelijk weer bang om verlaten te worden.

    1. Ik ben vaak genoeg van me fiets gevallen. En het komt door dat ik ook evenwichtstoornis heb. Maar ook door bijwerking van me medicijnen. Toen ik elke dag problemen kreeg met mijn voormalige partner die veel dronk dacht ik op de fiets, nog effen dan is het afgelopen. Wat is dat voor leven? Maar toen heeft iemand mijn leven gered en ik kreeg bescherming. Ik mag niet fietsen maar met de bus of taxi. Lijk mij veel veiliger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge