Ben je minderwaardig?

Een tijdje geleden kreeg ik tijdens een sessie de volgende vraag: “Ben je minderwaardig of gedraag je je minderwaardig?”

Vaak genoeg voel ik me minderwaardig, zoals bij mensen die ik nog nooit heb ontmoet, bij vrienden die mijn gelijke zijn, bij collega’s en ga zo maar door. Dat is alleen geen antwoord op de vraag. In die vraag schuilt namelijk iets anders, voel ik me terecht minderwaardig? Dat is een moeilijke vraag. Ik zou denken van wel, maar therapie heeft me geleerd dat het antwoord nee is. Ik voel me namelijk ook minderwaardig, onder gelijken, terwijl ik daar geen reden voor heb.

Ik ben zo gewend geraakt aan het feit dat ik in mijn jeugd soms minderwaardig was, dat ik me er er jaren later nog steeds naar gedraag. Het is zoals een kledingstuk geworden, zonder voel ik me naakt en gek genoeg kwetsbaar. Hiermee maak ik namelijk zelf de (onbewuste) keuze over mijn minderwaardigheid, in plaats van die aan de ander over te laten. Ik houd de controle als ik me zo gedraag. De keerzijde is dat mensen je onbewust ook als minderwaardig gaan beschouwen. Mensen moeten zich ervan bewust zijn en hebben eigenlijk eerst bewijs nodig om je als gelijkwaardig te behandelen. Dat is natuurlijk volstrekt de omgekeerde wereld, maar toch is dit wat ik al jaren bij anderen teweegbreng.

Minderwaardigheid hoeft natuurlijk niet verkeerd te zijn, maar in mijn geval is het meestal volkomen onterecht. Een aantal van mijn (sociale) angsten komt voort uit mijn gevoel van minderwaardigheid. Ik ben bang dat anderen afkeuren wat ik doe, of dat ik ergens niet mag zijn. Dit gaat soms over simpele dingen als boodschappen doen of een meeting bijwonen.

De manier waarop de vraag werd gesteld, hoe sturend dan ook, heeft mij in staat gesteld te veranderen. Het was geen statement waarop weerstand of een simpel ‘kan wel kloppen’ mogelijk was. Ik had een keuze, en gaf het antwoord ‘ik gedraag me minderwaardig’ met een eigen onderbouwing. Ik heb in dat gesprek niet mijn therapeut (die dit allang wist) overtuigd, maar mezelf. Ik heb er met sturing zelf over nagedacht en een conclusie getrokken. In therapie veranderen we vooral omdat we het zelf willen en erin geloven, en niet omdat de persoon tegenover ons dat wil.

Met geloof en wil zijn we er nog niet, maar ik doe mijn best. Dit erkennen maakt me bewust van mijn gedrag, en zorgt ervoor dat ik zie dat ik mij soms zo gedraag. Compleet veranderen in een paar dagen zal niet gebeuren, dit is namelijk ook niet plots ontstaan. Beetje bij beetje doe ik mijn best om hieraan te werken. Wie weet is er op den duur wel weer zo’n vraag nodig om me opnieuw inzicht te geven.

Als afsluiter zou ik aan iedereen die zich wel eens minderwaardig voelt willen vragen: Ben jij minderwaardig, of gedraag je minderwaardig?

Lees ook:

  • meisje met masker

    Regelmatig wandel ik door de bossen om mijn zorgen los te laten, want er tollen dan teveel gedachten door mijn hoofd. Neem nou dat coronavirus. Meningen, vaak lijnrecht tegenover elkaar, slingeren rond op televisie, social media, buiten. Overal waar ik…