Ben je boos op mij?

“Ben je bang? Boos? Verdrietig? Teleurgesteld?” Ik ga het hele rijtje ‘negatieve’ emoties af, als ware het een meerkeuzemenu waaruit mijn lief er eentje moet kiezen. Als ik in paniek ben, kan ik haar niet lezen. Haar gezichtsuitdrukking kan letterlijk alles betekenen.

“Nee joh, niks aan de hand” antwoordt ze. Ze kijkt verbaasd. Ze voelt zich gewoon oké, ik heb haar geen kwaad berokkend. Soms neem ik daar genoegen mee, maar soms ook niet. “Ik zie toch dat je boos bent! Je bent boos hè?! Boos? Niet boos? Boos?” brabbel ik, als ware ik een kind. Ik weet het zeker, ze is boos en ik heb het gedaan.

Als kind leer je gezichtsuitdrukkingen en andere non-verbale signalen interpreteren. Echter was dat bij mijn moeder niet zo makkelijk. Aandachtig kon overslaan in geïrriteerd, vrolijk in chagrijnig, nabijheid zoekend in afstand creërend. Nou is het normaal dat mensen van gemoedstoestand veranderen natuurlijk, maar dit gebeurde vaak in luttele seconden. Het ene moment was het nog goed en het andere moment was het helemaal mis. Ik voelde mij als kind hierdoor vaak enorm verward. Wat was het nou? Mocht ik iets vertellen of juist niet? Mocht ik in de kamer blijven of kon ik beter weggaan? Kon ik troost zoeken of liever wachten op een ander moment?

Niet goed of op tijd zien hoe ze zich voelde, kon me zwaar komen te staan. Dat varieerde van geschreeuw tot het vangen van klappen. Achteraf prentte ik mezelf altijd in om haar vooral nooit meer wat te vertellen. “Het is gevaarlijk, Sam, je kunt dingen beter voor jezelf houden,” zei ik tegen mezelf. Toch liep ik elke keer weer in de val. Ze is mijn moeder en ik houd van haar en ik begreep haar ook. Ik zag haar worstelingen om een goede moeder te zijn. Dit samen maakte van mij een vergevingsgezind kind.

Nu ben ik volwassen en nog altijd op mijn hoede bij mensen die dichtbij komen. Het voelt nog altijd alsof het enorm belangrijk is om in een split second te kunnen bepalen hoe de pet van die ander staat. Niet op tijd zien hoe de ander zich voelt is gevaarlijk, dat weet ik maar al te goed. Ik leer nu echter dat de meeste mensen helemaal niet zo snel veranderen qua humeur. Het schommelt een beetje door de dag, maar dat is het wel. En als ze al boos zijn of chagrijnig, is dat meestal helemaal niet door mij.

Het is bizar hoe zo’n reflex toch blijft hangen. Rationeel weet ik dat ik niet meer afhankelijk ben van mijn moeder en dat ze dus zoveel kan schommelen qua bui als ze wil, zonder dat ik daar schade van ondervind. Toch blijf ik bang. En als ik moe ben of niet lekker in mijn vel zit, verander ik dan toch weer in dat kleine kind. Dat kind dat alleen maar wil dat het veilig is en dat de ander haar lief vind en vooral niet boos op haar is.

Om herkenbaarheid van derden te vermijden is deze blog geschreven onder een pseudoniem.

3 Comments

  1. Sae

    Hi Sammie,
    Wat een ontzettend herkenbaar “probleem”! Ik raak onrustig en angstig als ik niet kan inschatten hoe mensen zich voelen en ben altijd hyperalert op stemmingswisselingen van anderen. Ondanks dat ik inmiddels volwassen ben en beter weet, denk ik nog steeds bij alle negatieve stemmingen dat het ‘mijn schuld’ is dat iemand zich zo voelt.

    Ook bij mij komt het denk ik vooral voort uit een erg onvoorstelbare moeder, dus je blog is super herkenbaar. Ik hoop dat je lief kunt zijn voor het kleine kind in jezelf en dat je uiteindelijk kunt ervaren dat de wereld niet zo gevaarlijk is als ‘ie soms voelt 🙂

    Liefs, Sae

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.