Ben ik gek?

In deze blog gaat het over suïcidale gedachten. Heb jij hier ook last van en wil je daar met iemand over praten? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie.

‘Ben ik gek?’

Een vraag die ik mezelf heel vaak stel op een dag. Ik kan op bepaalde dagen alleen denken aan het beschadigen van mezelf of voor een trein te springen. ‘Waarom doe je het dan niet?’ Een goede vraag waar ik nog geen antwoord op heb. Ik ben trots dat ik het nog niet gedaan heb, maar kan ook niet beloven dat ik het ga volhouden.

Ik wil jullie op dit moment graag meenemen in mijn gevoel van vandaag. Ik besloot een douche te nemen van een half uur, zoals ik bijna elke dag doe. Op dit moment is dat mijn manier om mezelf geborgen en veilig te voelen. De rest van de dag draai ik op de automatische piloot. Ik doe bijna niks omdat ik dat wil. Ik doe het omdat ik weet dat het nodig is om te overleven. Mijn lichaam voelt niet meer van mij maar van iemand die het even leent om ervoor te zorgen dat ik niet verhonger. Dit is gelukkig niet elk moment zo en ik kan nog steeds heel erg lachen met vrienden. Maar vergis je niet, lachen in het bijzijn van mensen van wie je houd kan een vertekend beeld geven.

Ik denk zelf dat ik dit als geen ander begrijp. Ik heb dit mijn hele jeugd gedaan. Als je zou vragen aan mensen hoe ik toen was, zouden ze alleen maar zeggen dat ik een hele gezellige gast ben en altijd in voor een feestje. Dit is zeker niet gelogen maar ze moesten eens weten waarom ik zo hield van een feestje. Op de vele huisfeestjes die ik meemaakte, kon ik even vergeten wie ik was door alles te doen wat god verboden heeft. Niet dat ik in een god geloof, maar ik vind het een mooie uitdrukking. Goed, dat doet er ook niet toe. Zoals ik al zei kon ik toen vergeten dat ik eigenlijk het liefste dood wilde zijn en hoefde ik even niet na te denken over mijn geaardheid. Dit heeft wat verdere uitleg nodig hè? Hier komt het.

Ik ben biseksueel en heb hier nooit voor uit durven te komen. Dit kwam door het feit dat ik het woord ‘homo’ heb leren kennen als scheldwoord. Toen deed dit me al pijn maar ik wilde erbij horen, dus deed ik vrolijk mee. Hoe ouder ik werd, hoe erger de pijn werd. Hierdoor begon ik ook te denken dat het raar was dat ik ook op jongens viel. Zoveel vragen die hierbij kwamen kijken. ‘Willen mensen mij wel in hun leven als ik zo ben?’, ‘Stel ik mijn ouders teleur als ik vertel hoe ik me voel?’, ‘Wat zullen me vrienden wel niet van me denken?’.

Ik heb mezelf in principe 22 jaar verstopt voor wie ik echt was en nu diegene vorm begint te krijgen, komt er heel veel bij kijken. Ik heb sinds kort paniekaanvallen en kan op dagen niet eens meer helder nadenken. Ik kan dan alleen maar denken aan het beschadigen van mijn lichaam of zelfs zelfmoord plegen. Ik heb hier gesprekken over maar heb niet het gevoel dat echt gezien wordt hoe slecht het met mij gaat. Ik ga amper naar buiten en als ik buiten ben heb ik het gevoel alsof iedereen naar me kijkt. Net alsof je in een droom zit en je voor de klas staat in je onderbroek. Om maar even een beeld te creëren. Dit is de kant waar ik het zo moeilijk mee heb.

In tegenstelling tot de vorige alinea ben ik op sommige dagen een vrolijke versie van mezelf. Door opluchting dat ik uit de kast ben gekomen en door vrienden die me een goed gevoel geven. Dit is een van de redenen dat ik dit nu nog typ en dat ik hulp heb gezocht. Ik snap dat dit niet voor iedereen even makkelijk is, maar ik wil wel meegeven dat je er echt niet alleen voor staat. Ook ik dacht dat ik alleen was maar door fantastische mensen om me heen heb ik een stap kunnen maken naar het in ieder geval beter om kunnen gaan met mijn gevoel.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!